Hélène Cixous’ta Dişil Yazı: “Oidipus’un Adı-Yasaklanmış Bedenin Şarkısı” ve “Dora’nın Portresi” Adlı Eserlerinin Yapısökümü

Hélène Cixous yirminci yüzyılın ikinci yarısında postyapısalcı feminizmin merkezi bir figürü olarak politik ve edebi alanı son derece etkilemiş, sayısız edebi ve eleştirel çalışmanın odağında olmuştur. Bunun yanında o sadece birçok kurgunun yazarı değil, aynı zamanda bir deneme yazarı, eleştirmen ve oyun yazarıdır. Hélène Cixous dişil yazıyı, dişil arzuyu, beden yazısı üzerinden oluşturulan dişil kaydı; eril kaydın ve yapının hareketini temel alan bir yazı kavramı ile kuşatılmış tarihsel alana karşı bir model olarak sunar. “Medusa’nın Kahkahası” adlı eserinde Medusa imgesini kullanarak batı düşüncesinin eril bakış açısını yapısöküme uğratır. Bu çalışmada Hélène Cixous’un eserlerindeki dişil öznelliğin ve dilde, metinde olduğu kadar edebi yaratımda dişil arzunun kaydının okumasının yapılması amaçlanmaktadır. Yapılmak istenen, bir bilimsel yaklaşım olarak Jacques Derrida tarafından ortaya konan yapısöküm tekniğinin Hélène Cixous’un “Oidipus’un Adı- Yasaklanmış Bedenin Şarkısı” ve “Dora’nın Portresi” adlı eserlerinde nasıl kullanıldığını, sembolik düzen tarafından egemen kılınan eril sistemin yazınsal söylemde nasıl eleştirildiğini ortaya koymaktır. Cixous’a ait bu dişil yazının ve öznelliğinin temel bileşenleri üretken bir dişil yazı, ataerkil öznenin dramı, dişil öznelik ve zihin/beden ikileminin yapısökümü gibi izlekler üzerinden ele alınmıştır. Çalışma dişil bir yazın potansiyeli, sembolik dilde hiyerarşik düzen, cinsel fark, beden, dil, yazıya ilişkin bir dizi soruyu cevaplamakla kalmayıp aynı zamanda Cixous’un zengin ve üretken söyleminin geniş bir okumasını ve incelenerek değerlendirilmesini kapsar.