Investigation of Elementary Teachers Competencies in Teaching Science and Technology

Öz

-

Anahtar Kelimeler

• -

Sınıf Öğretmenlerinin Fen ve Teknoloji Öğretim Yeterliklerinin Belirlenmesi

Öz

İlköğretim birinci kademede yer alan Fen ve Teknoloji dersi sınıf öğretmenleri tarafından yürütülen ve öğretiminde pek çok sorunla karşılaşılan derslerin başında gelmektedir Sınıf öğretmenlerinin Fen ve Teknoloji programı çerçevesinde belirlenen kazanımları öğrencilere kazandırmada hem pedagojik açıdan hem de konu alan bilgisi açısından bir takım yeterliklere sahip olmaları beklenmektedir Bu çalışmada ise sınıf öğretmenlerinin Fen ve Teknoloji dersine yönelik öğretim yeterliklerini ortaya koymak amacıyla Fen ve Teknoloji Öğretim Yeterliği FTÖY ölçeği geliştirilmiş ve bu ölçek yardımıyla sınıf öğretmenlerinin Fen ve Teknoloji dersine ilişkin öğretim yeterlikleri bazı değişkenler açısından belirlenmeye çalışılmıştır Çalışmaya 2008 2009 öğretim yılı İzmir iline bağlı devlet okullarında görev yapmakta olan 461 sınıf öğretmeni katılmıştır Elde edilen sonuçlar sınıf öğretmenlerinin fen ve teknoloji dersini öğretmede pek çok alan açısından kendilerini yeterli gördüklerini ortaya koymuştur

Anahtar Kelimeler

• Sınıf öğretmenleri, fen ve teknoloji öğretimi, öğretmen yeterliği

Kaynakça

1. Açıkalın, A. (1994). Teknik ve Toplumsal Yönleriyle Okul Yöneticiliği. 4. Baskı.Pegem Yayınları No:10, Ankara.
2. Akbas, A. & Çelikkaleli, Ö. (2006). Sınıf öğretmeni adaylarının fen öğretimi özyeterlilik inançlarının cinsiyet, öğrenim türü ve üniversitelerine göre incelenmesi. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 2(1), 98- 110.
3. Akerson, V. L., Flick, L. B. & Lederman, N. G. (2000). The Influence of Primary Children’s Ideas in Science on Teaching Practice. Journal of Research in Science Teaching, 37, 363-385.
4. Altunçekiç, A., Yaman, S. & Koray, Ö. (2005). Öğretmen adaylarının özyeterlik inanç düzeyleri ve problem çözme becerileri üzerine bir araştırma (Kastamonu ili örneği). Kastamonu Eğitim Dergisi, 13 (1): 93-102.
5. Appleton, K. (2007). Elementary Science Teaching. In Norm Lederman & Sandra Abell, (Eds.), Handbook of Research on Science Education. Mahwah, N.J. :Lawrence Erlbaum Associates.
6. Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Prentice-Hall (Englewood Cliffs, N.J.
7. Birgin, O. & Gündüz, R. (2008). Sınıf Öğretmeni Adaylarının Ölçme ve Değerlendirme Konusundaki Bilgi Düzeylerinin İncelenmesi, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20, 163-179.
8. Celep, C. (2000). Eğitimde Örgütsel Adanma ve Öğretmenler, Anı Yayıncılık, Ankara.

9. Çetin, B. (2007). Sınıf öğretmenliği anabilim dalı 3. sınıf öğrencilerinin matematik ve fen bilgisi öğretimi öz-yeterliklerinin incelenmesi. VI. Ulusal Sınıf Öğretmenliği Eğitimi Sempozyumunda sunulmuş bildiri, Anadolu Üniversitesi, Eskişehir, 27-29 Nisan.
10. Eick, C. J. & Reed, C. J. (2002). What Makes an Inquiry-Oriented Science Teacher? The Influence of Learning Histories on Student Teacher Role Identify and Practice. Science Education, 86, 401-416.
11. Enochs, L.G. & Riggs, I.M. (1990). Further development of an elementary ecience teaching efficacy belief instrument. School Science and Mathematics, 93 (5), 264-270.
12. Feldman, A. (2000). Decision-making in the Practical Domain: A model of Practical Conceptual Change. Science Education, 84, 606-623.
13. Gelbal, S. & Kelecioğlu, H. (2007). Öğretmenlerin Ölçme ve Değerlendirme Yöntemleri Hakkındaki Yeterlik Algıları ve Karşılaştıkları Sorunlar, Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 33, 135-145.
14. Güven, S. (2001). Sınıf öğretmenlerinin ölçme ve değerlendirmede kullandıkları yöntem ve tekniklerin belirlenmesi. 10. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresinde sunulmuş bildiri, Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Bolu, 7-9 Haziran.
15. Henson, R.K; Kogan, L.R; Vacha-Haase, T. (2001), A Reliability Generalization Study Of The Teacher Efficacy Scale And Related Instruments, Educational and Psychological Measurement, Vol. 61, No. 3, 404-420
16. Küçükahmet, L. (1998). Öğretim İlke ve Yöntemleri. 9. Baskı, İstanbul: Alkım Yayınları.
17. LaPlante, B. (1997). Teachers Beliefs and Instructional Strategies in Science: Pushing Analysis Further. Science Education, 81, 277-294.
18. Levitt, K. (2001). An analysis of Elementary Teachers’ Beliefs Regarding the Teaching and Learning of Science. Science Education, 86, 1-22.
19. Leyser Y., Wertheim C. (2002). Efficacy Beliefs, Background Variables and Differentiated Instruction of Israeli Prospective Teachers. The Journal of Educational Research. 96 (1), 54.
20. Murphy, C., Neil, P., & Beggs, J. (2007). Primary Science Teacher Confidence Revisited: Ten years on. Educational Research, 49, 415-430.
21. Öğretmen Yetiştirme ve Eğitimi Genel Müdürlüğü (ÖYEGM), (2006). Öğretmenlik Mesleği Genel Yeterlikleri, Ankara.
22. Özkan, Ö., Tekkaya, C. & Çakıroğlu, J. (2002). Fen Bilgisi Aday Öğretmenlerin Fen Kavramlarını Anlama Düzeyleri, Fen Öğretimine Yönelik Tutum ve Öz-yeterlik İnançları, Ulusal Fen Bilimleri ve Matematik Eğitimi Kongresinde sunulmuş bildiri, ODTÜ, Ankara, 16-18 Eylül.
23. Saracoğlu, A. S. & Yenice, N. (2009). Fen Bilgisi ve Sınıf Öğretmenlerinin Öz-Yeterlik İnançlarının Bazı Değişkenler Açısından İncelenmesi. Eğitimde Kuram ve Uygulama Dergisi, 5 (2), 244-260.
24. Savran, A. & Çakıroglu, J. (2001). Preservice biology teachers’ perceived efficacy beliefs in teaching biology. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 21, 105-112.
25. Selek, N. (2003). İlköğretim 4. ve 5. Sınıf Fen Bilgisi Deneylerinin Yapılma Düzeyleri. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Afyon Kocatepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
26. Senemoğlu, N. (1997). Gelişim, Öğrenme ve Öğretim (Kuramdan Uygulamaya).Ankara: Ertem Matbaacılık.
27. Yılman, M. (1991). Eğitim Öğretim Niteliğinin Geliştirilmesinde Öğretmen Rolü, Eğitim Nitelik Geliştirme-Eğitim Arayışları. I. Sempozyum Bildirileri, İstanbul Kültür Koleji Yayınları, No. 1.
28. Zengin, U. (2003). İlköğretim öğretmenlerinin öz-yeterlik algıları ve sınıf içi iletişim örüntüleri. D.E.Ü. Eğitim Bilimleri Enstitüsü Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İzmir.