Gonartrozlu Hastalarda Eklem Laksitesi Değerlendirmesi; Kesitsel bir çalışma
Öz
Amaç: Bu çalışmada amacımız bir Tıp Fakültesi hastanesi fiziksel tıp ve rehabilitasyon polikliniğinde klinik ve radyolojik olarak gonartroz tanısı konulan hastalarda gonartroz ve BEHS arasındaki ilişkiyi irdelemekti. Aynı hastalar BEHS bakımından kontrollerle kıyaslandı. Böylece tartışmalı bir konu olan ve gonartrozun etyolojisinde suçlanan eklem hipermobilitesinin-laksitesinin rolünü aydınlatmayı amaçladık.
Gereç ve yöntem: Çalışmaya, gonartroz tanısı konulan 50 hasta ile, diz ağrısı yakınması bulunmayan 25 kontrol dahil edildi. Her iki gruptaki BEHS varlığı Beighton hipermobilite kriterlerine göre değerlendirilerek demografik verilerle beraber kaydedildi. Ayrıca hipermobil kişilerde sık görülen yakınmalar (kolay yaralanma, eklem dislokasyonu gibi) sorgulandı. Hasta grupta ayrıntılı diz muayenesi yapılarak, çekilmiş olan diz grafileri Kellgren Lawrence evrelemesine göre yorumlandı. Gonatrozlu kişilerde fonksiyonel ölçütler yaşam kalitesinin değerlendirilmesinde kullanıldı.
Bulgular: Hasta ve kontrol grubu yaş ve cinsiyet bakımından karşılaştırılabilirdi. BEHS varlığı hasta ve kontrol grubunda birer olguda (sırasıyla %2 ve %4) tespit edildi ve gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı (p:0.900). Hasta ve kontrol grubunda BEHS’ na ait sık görülen yakınmaların öykü şeklinde sorgulanmasında, hasta grubunda dizde şişlik yakınması tanımlayanlar anlamlı olarak daha fazlaydı (p<0,001). Sık görülen diğer yakınmalar (kolay yaralanma, eklem dislokasyonu gibi) bakımından anlamlı farklılık saptanmadı. Hastalarda BEHS ve gonartrozun klinik ve radyolojik tutulumu arasında anlamlı ilişki saptanmadı. Hasta grubunda genel anlamda klinik, radyolojik ve fonksiyonel düzey bakımından ileri derecede yetersizlik bulunmamaktaydı. Yine de dizde fizik bakı bulguları ile OA’in klinik ve radyolojik bulguları arasında anlamlı ilişki bulundu (p >0.05).
Sonuç: Çalışmamızdan elde ettiğimiz bulgulara dayanarak eşliğinde, gonartoz ile BEHS varlığı arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulunmadığı kanaatine varılabilir. Bununla birlikte çalışmamızda BEHS’li olguların sayısının oldukça düşük olması göz önünde bulundurulmalıdır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Bodur H. Dünyada ve Türkiye’de osteoartrite güncel bakış; epidemiyolojik ve sosyoekonomik boyut. Türk Geriatri Dergisi Özel Sayı 4, 2011:7-14.
- Özkuk K, Gürdal H, Karagülle M, Karagülle M. Diz Osteoartirtli Hastaların Balneolojik Tedavilerinde Süreye Alternatif Bir Yaklaşım. Ege Tıp Bilimleri Dergisi, 2018:1; 1-6.
- Kucuksen S, Karahan AY, Kalkan H. Spontaneous osteonecrosis of the medial tibial plateau: a rare differential diagnosis of knee pain. Turk J Phys Med Rehab 2013 59:83-85.
- Ortega FZ, Rodrugiez LR, Martinez AM, Sanchez MF et al. Hiperlaxity ligamentous (Beighton test) in the 8 to 12 years of age school population in the province of Granada. Reumatol Clin. 2010;6(1):5–10.
- Jesse EF, Owen DS, Sagar KB. The bening hypermobile joint syndrome. Arth Rheum. 1980;23:1053-1056.
- Bridges AJ, Smith E, Reid J. Joint hypermobility in adults referred to rheumatology clinics. Annals of the Rheumatic Diseases 1992; 51: 793–796.
- Kraus VB, Li YJ, Martin ER, Jordan JM, Renner JB Articular Hypermobility Is a Protective Factor for Hand Osteoarthritis. Arthritis Rheumatism . 2004; 2178–2183.
- Küçükşen S, Yılmaz H, Karahan AY, Bağçacı S. The prevalence of depression and its relevance to clinical and radiological characteristics amog older adults with knee osteoarthritis. Clinical Medicine Research 2014;2:25-30.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
İç Hastalıkları
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yayımlanma Tarihi
10 Eylül 2018
Gönderilme Tarihi
23 Temmuz 2018
Kabul Tarihi
3 Ağustos 2018
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2018 Cilt: 1 Sayı: 2