ANALYSIS OF REFAHİYE SONGS IN TERMS OF VARIOUS FACTORS

Öz

Refahiye, which is located in the westernmost of the 8 districts of Erzincan, has been home to many civilizations since ancient times and is an important settlement with its cultural and historical texture. When the reflection of this historical and cultural richness to the folk songs of the region is examined, it is seen that the folk songs which are among the permanent folk culture elements could not have been  recorded sufficiently as a result of the migration erosion which Refahiye has been subjected to throughout the history in terms of its geographical location. Folk songs are important building blocks that give information about the region to which they belong, tell the experiences and play a role in transferring the historical and cultural structure from generation to generation.  Folk songs in every region of our country have different properties and character.

In this study; The tunes,systems and subjects of Refahiye folk songs were analyzed and examined. The folk songs examined in the research were determined by scanning the TRT Turkish Folk Music repertoire and analyzing the interviews with local residents. However, there are also folk songs belonging to the Refahiye region which are not included in the TRT Turkish Folk Music repertoire, which are sang in weddings, meetings of village associations, saya nights, and chambers in village rooms.

Anahtar Kelimeler

• Refahiye,Refahiye Folk Songs,Rhythmic Structure,Tunes,melody

REFAHİYE TÜRKÜLERİNİN ÇEŞİTLİ DEĞİŞKENLER AÇISINDAN ANALİZİ

Öz

Erzincan’ın 8 ilçesinden en batıda yer alan Refahiye, ilk çağlardan günümüze birçok medeniyete ev sahipliği yapmış, kültürel ve tarihi dokusu ile önemli bir yerleşim yeridir. Bu tarihi ve kültürel zenginliğin yöreye ait olan türkülere yansıması incelendiğinde, coğrafi konumu açısından ana ulaşım hattı üzerinde yer alan Refahiye’nin tarih boyunca maruz kaldığı göç erozyonu neticesinde kalıcı halk kültürü öğelerinden olan türkülerin yeterince kayıt altına alınamadığı görülmektedir. Türküler, ait olduğu yöre ile ilgili bilgiler veren, yaşanmışlıkları anlatan, tarihi ve kültürel yapıyı kuşaktan kuşağa aktarmada rol oynayan önemli yapı taşlarıdır. Ülkemizin her yöresinde türküler, farklı özellik ve karaktere sahiptir.

Bu çalışmada; Refahiye türkülerinin makamları, usulleri ve konuları analiz edilerek incelenmiştir. Araştırmada incelenen türküler TRT Türk Halk Müziği repertuvarı içerisinden tarama yolu ve yöre sakinleri ile yapılan görüşmelerin analiz edilmesi ile tespit edilmiştir. Ancak TRT Türk Halk Müziği repertuvarı içerisinde yer almayan, düğünlerde, köy derneklerinin toplantılarında, saya gecelerinde, köy odalarında yapılan soba başı sohbetlerinde dilden dile söylenegelen Refahiye yöresine ait türküler de bulunmaktadır. 

Anahtar Kelimeler

• Refahiye,Refahiye Türküleri,Ritmik Yapı,Makam,Ezgi

Kaynakça

1. ALTUN E. (15.09.2018) Görüşme.
2. AKDOĞU O. (2003) Türk Müziğinde Türler ve Biçimler, 3. Baskı İzmir.
3. BİÇEROĞLU Ali. (13.08.2018) Görüşme.
4. ÇİFTCİ D. (18.09.2018) Görüşme.
5. ÇİFCİ, E. (2016) Erzincan Musikisine Genel Bakış, Uluslararası Erzincan Sempozyumu, Erzincan.
6. ÇİFTCİ S. (22.10.2018) Görüşme.
7. DEMİREL H. (18.01.2019) Görüşme.
8. EMNALAR, A. (1998), Tüm Yönleriyle Türk Halk Müziği ve Nazariyatı, Ege Ünv. Basımevi, 1. Basım, İzmir.

9. İMİK, Ü. (2014). “Türkülerimizdeki Hoşgörü Temasına Toplumsal Bakış”, Türk Kültürü ve Hacı Bektaşi Veli Araştırma Dergisi, 69:181-200. Refahiye Belediyesi Yetkilileri ile görüşme (13.02.2019).
10. ŞAHİN T. E. (2004). Refahiye ( Yukarı Ülkenin Yeşil Cenneti), İstanbul.
11. TAŞ F., TURHAN S. (2004) Erzincan Türküleri-I (Sözlü Kırık Havalar), Ankara.
12. TAŞ F., TURHAN S. (2004) Erzincan Türküleri-II (Sözlü Kırık Havalar), Ankara.
13. TURHAN S. (1992). Türk Halk Müziğinde Çeşitli Görüşler, Kültür Bakanlığı Yayınları, Ankara.
14. TURHAN S. (1999). Anadolu Halk Türküleri ve Ezgileri, Kültür Bakanlığı Yayınları, Ankara.
15. Türkiye Radyo Televizyon Kurumu Müzik Dairesi Yayınları Türk Halk Müziği Repertuar Arşivi Elektronik.
16. UÇAN, A. (2000) Türk Müzik Kültürü, Müzik Ansiklopedisi Yay., Ankara, s.9.