Geç Orta Çağ İtalyan Komünlerinde İktidar, Hukuk ve Kamusal Hafızanın Görsel Aracı Olarak Pittura Infamante

Yıl 2025, Cilt: 6 Sayı: 2, 253 - 275, 29.12.2025

Duygu Şahin

https://doi.org/10.70029/esbd.1819140

Öz

Bu çalışma, Geç Orta Çağ İtalyan komünlerinde uygulanan pittura infamante pratiğini, siyasal düzenin niteliği ve kamusal itibar anlayışıyla birlikte ele alarak görsel cezalandırmanın hangi toplumsal ve hukuki koşullarda ortaya çıktığını inceler. İtalyan komünlerde siyasal güç dengelerinin hassas oluşu, yurttaşlık statüsünün katı biçimde tanımlanması ve kamusal davranışın sıkı bir toplumsal denetime tabi tutulması, suçun yalnızca hukuki değil, aynı zamanda görsel biçimde teşhir edilmesini gerekli kılmıştır. Bu bağlamda Roma hukukundan devralınan fama ve infamia kavramlarının Orta Çağ’da geçirdiği dönüşüm analiz edilerek kişisel itibarın kamusal alanda nasıl siyasi bir kategoriye dönüştüğü gösterilir. Ardından Guelfo ideolojisi, popolo yönetimleri ve magnati karşıtlığının belirlediği siyasal-toplumsal yapı açıklanarak pittura infamante’nin hangi iktidar ilişkileri içinde işlev kazandığı ortaya konur. Uygulamanın kullanımına ilişkin tarihsel örnekler üzerinden, bilhassa vatana ihanet ve yolsuzluk gibi suçlarda ve fiziksel cezanın mümkün olmadığı durumlarda suçlunun toplumsal konumunu zedeleyen etkili bir araç olarak işlediği gösterilir. Bu pratiğe eşlik eden görsel dilin analizinde baş aşağı tasvirler, aşağılayıcı semboller ve imgelerin kamusal yapılarda stratejik biçimde yerleştirilmesi gibi unsurların infamia’yı somutlaştıran temel bileşenler olduğu vurgulanır. Çalışma, pittura infamante’nin yalnızca bir cezalandırma mekanizması olarak değil, kolektif değerlerin, siyasal meşruiyet iddialarının ve yurttaşlık etiğinin kamusal alandaki temsil biçimlerini belirleyen bir araç olarak da işlediğini gösterir. Son olarak kentlerde komün yapının çözülmesi ve otoritenin merkezileşmesiyle bu pratiğin 16. yüzyılda işlevsizleştiği, bununla birlikte itibar, görünürlük ve iktidar ilişkilerinin tarihsel biçimlerini anlamak açısından önemli bir analitik çerçeve sunduğu ortaya konur.

Anahtar Kelimeler

Pittura infamante , Geç Orta Çağ , fama , infamia , görsel cezalandırma.

Pittura Infamante as a Visual Instrument of Power, Law, and Public Memory in Late Medieval Italian Communes

Öz

This study examines the practice of pittura infamante in late medieval Italian communes, analyzing the social and legal conditions under which visual punishment emerged, together with the nature of the political order and the understanding of public reputation. The fragile balance of political power in the Italian communes, the strict definition of citizenship status, and the close social control of public conduct necessitated that crime be exposed not only legally but also visually. Within this framework, the transformation of the concepts of fama and infamia -inherited from Roman law- during the Middle Ages is analyzed to show how personal reputation was transformed into a political category in the public sphere. Subsequently, the political and social structure shaped by Guelfo ideology, popolo governments, and opposition to the magnati is explained to reveal how pittura infamante gained its function within these power relations. Through historical examples of its use, the study demonstrates that it operated as an effective instrument for damaging the social standing of offenders, particularly in cases of treason and corruption, and when physical punishment was not feasible. The analysis of the visual language accompanying the practice emphasizes that upside-down depictions, degrading symbols, and the strategic placement of images on public buildings were fundamental components materializing infamia. The study shows that pittura infamante functioned not only as a penal mechanism but also as an instrument that shaped the representation of collective values, claims of political legitimacy, and civic ethics in the public sphere. Finally, it concludes that as the communal structure dissolved and authority became centralized, the practice lost its function by the 16th century; nonetheless, it provides an important analytical framework for understanding historical forms of the relationship between reputation, visibility, and power.

Anahtar Kelimeler

Pittura infamante , Late Medieval Italy , fama , infamia , visual punishment.

Kaynakça

• Anonim. (1360). Atina Dükü’nün Düşüşü [Fresko; dijital görüntü]. Web Gallery of Art. https://www.wga.hu/html_m/o/orcagna/2/expulsio.html
• Anonim. (1360). Atina Dükü’nün Düşüşü’nden detay [Fresko; dijital görüntü]. Web Gallery of Art. https://www.wga.hu/html_m/o/orcagna/2/expulsio.html
• Anonim. (t.y.). Vatana ihanet ettikleri için sürgüne gönderilen şövalyeler alayından detay, Broletto di Brescia, güney duvarı [Fresko; dijital görüntü]. Italia Medievale. https://www.italiamedievale.org/la-pratica-della-pittura-infamante-nel-mondo-comunale-parte-seconda/?utm_source=chatgpt.com
• Brucker, G. (1971). The society of Florence: A documentary study. NY: Harper & Row.
• Cappiello, A. L. M. (2017). La pittura infamante (Yayımlanmamış doktora tezi). Accademia di Belle Arti di Brera, Dipartimento di Comunicazione e Didattica dell’Arte, Milano.
• Edgerton, S. Y., Jr. (1985). Pictures and punishment: Art and criminal prosecution during the Florentine Renaissance. Ithaca, NY & London: Cornell University Press.
• Fenster, T., & Small, D. L. (2003). Introduction. T. Fenster & D. L. Small (Ed.), Fama: The politics of talk and reputation in medieval Europe (s. 1-15). Berlin & Boston: De Gruyter.
• Ferrari, M. (2016). Prime pitture d’infamia nei comuni italiani: Immagini come documenti, immagini come fatti. C. Behrman (Ed.), Images of shame: Infamy, defamation and the ethics of oeconomia (s. 49-75). Berlin & Boston: De Gruyter.
• Freedberg, D. (1989). The power of images: Studies in the history and theory of response. Chicago, IL: University of Chicago Press.
• Frugoni, C. (1983). Una lontana città. Sentimenti e immagini nel Medioevo. Torino: Einaudi.
• Geremek, B. (1997). The marginal man. J. Le Goff (Ed.), The medieval world (s. 347-370). London: Parkgate Books.
• Giotto di Bondone. (1306). Kıyamet Günü sahnesinden detay [Fresko; dijital görüntü]. Web Gallery of Art. https://www.wga.hu/frames-e.html?/html/g/giotto/padova/index.html
• Groebner, V. (2004). Defaced: The visual culture of violence in the late Middle Ages. New York, NY: Zone Books.
• Keller, Harald (1939). Die Entstehung des Bildnisses am Ende des Hochmittelalters. Römisches Jahrbuch für Kunstgeschichte 3, 273-305.
• Kuehn, T. (2003). Fama as a legal status in Renaissance Florence. T. Fenster & D. L. Small (Ed.), Fama: The politics of talk and reputation in medieval Europe (s. 27-47). Ithaca, NY & London: Cornell University Press.
• Larner, J. (1980). Italy in the age of Dante and Petrarch, 1216-1380. London: Longman.
• Lorenzetti, A. (1338-1340). İyi ve Kötü Yönetim Alegorisi’nden “Kötü Yönetim” detayı [[Fresko; dijital görüntü]]. Web Gallery of Art. https://www.wga.hu/frames-e.html?/html/l/lorenzet/ambrogio/governme/index.html
• McCullogh, J. (1998). Hanging. H. E. Roberts (Ed.), Encyclopedia of comparative iconography: Themes depicted in works of art, A-L (s. 383-384). London & Chicago, IL: Fitzroy Dearborn Publishers.
• Milani, G. (2016). The ban and the bag: How defamatory paintings worked in medieval Italy. C. Behrman (Ed.), Images of shame: Infamy, defamation and the ethics of oeconomia (s. 119-141). Berlin & Boston: De Gruyter.
• Najemy, J. M. (2006). A history of Florence 1200-1575. Malden, MA: Blackwell Publishing.
• Najemy, J. M. (2004). Italy in the age of the Renaissance: 1300-1550. Oxford: Oxford University Press.
• Ortalli, G. (2015). La pittura infamante: Secoli XIII-XVI. Roma: Viella.
• Ortalli, G. (2016). Pittura infamante: Practices, genres and connections. C. Behrman (Ed.), Images of shame: Infamy, defamation and the ethics of oeconomia (s. 29-49). Berlin & Boston: De Gruyter.
• Paoli, Cesare (1862). Della Signoria di Gualtieri Duca d’Atene in Firenze. Firenze: Tipografia di G. Barbera.
• Riccioni, Stefano (2020). “La manticora e la sfinge. Echi d’Oriente nei depositi della Ca’ d’Oro.” Ivan Josipović & Miljenko Jurković (Ed.), Aspice hunc opus mirum: Zbornik povodom sedamdesetog rođendana Nikole Jakšića (Festschrift on the occasion of Nikola Jakšić’s 70th birthday) (s. 305-314). Zadar-Zagreb-Motovun: University of Zadar.
• Sacchetti, F. (2000). Il Trecentonovelle. Torino: Einaudi.
• Schaeffer, Emil (1904). Das Florentiner Bildnis. München: Verlagsanstalt F. Bruckmann A.-G.
• Steinberg, J. (2013). Dante and the limits of the law. Chicago, IL & London: The University of Chicago Press.
• Wickham, C. (2003). Fama and the law in twelfth-century Tuscany. T. Fenster & D. L. Small (Ed.), Fama: The politics of talk and reputation in medieval Europe (s. 15-27). Ithaca, NY & London: Cornell University Press.
• Wieruszowski, Helena. Art and the Commune in the Time of Dante. Speculum, 19, 1–27.
• van Marle, Raimond (1924). The Development of the Italian Schools of Painting. Vol. 3. The Hague: Martinus Nijhoff.
• van Marle, Raimond (1932). Iconographie de l’art profane au Moyen-Âge et à la Renaissance: et la décoration des demeures. Vol 2. New York: Hacker Art Books.
• Vasari, G. (1973). The lives of the artists (B. Burroughs, Ed.). New York, NY: Touchstone Books.
• Vasari, G. (1991). The lives of the artists (J. C. Bondanella & P. Bondanella, Trans.). Oxford: Oxford University Press.