İki Şehrin Hikayesi: el-Medînetü’l-Münevvere ve el-Medînetü’l-Fazıla

Bu çalışmada, iki farklı şehir modeli, politik düşüncedeki yapısal özellikleri bağlamın- da incelenmektedir. İki şehirden biri (el-Medînetü’l-Münevvere), pratik özelliklere, diğeri (el-Medînetü’l-Fâzıla), teorik özelliklere sahiptir. Bu çalışmada, (şehirlerin) politik güçle- rinin dönüştürücü etkileri incelenirken, din ve felsefe arasındaki ilişkinin niteliği üzerine farklı yaklaşımlar müzakere edilmektedir. Peygamber şehri olan el-Medînetü’l-Münevve- re, Aydınlanmış Şehir, İslam politik tarihinde şehir-devlet olarak ortaya çıkar. Bu devletin yapısında toplumsallaşmanın özüne dair manidar örneklerin varlığı, insanlık tarihi için oldukça yenidir. Bu çalışmada, din kavramının politik ve sosyal pratik içerisindeki an- lamı, incelenirken, din, medine ve medeniyyet kavramlarının semantik ve terminolojik içerikleri, ifade edilmektedir. Filozof, Ebu Nasr el-Fârâbî’nin şehri, pratik değil, teorik bir şehir devlet düzenini teklif eder. Bu şehir devletin epistemolojik temeli, Tanrı’ya dayanır. Fârâbî, felsefeyi ve filozofu tüm metinlerinde yüceltir ve filozofu peygamberle ontolojik ve epistemolojik olarak aynı derecede görür.

The two different models of city are investigated in the context of their stru- ctural features in the political thought in this study. One of the two cities, al-Medîna al-Munavvara, has practical characteristics and the other, al-Medîna al-Fâdıla, has theo- rical ones. While the transformative effects of their political powers are elaborated in the study, the different approaches on the quality of the relationship between the philosophy

* Doç. Dr., Çankırı Karatekin Üniversitesi Edebiyat Fakültesi, ismailhan78@gmail.com

 

Eskiyeni 33/Güz 2016, 27-49

and the religion are discussed. The Enlightened City, al-Madîna al-Munavvara, that is the city of Prophet, emerges as the city-state in the Islamic political history. The existence of the significant examples on the essence of socialization in the structure of this state is fairly new for the history of mankind. In this study, while the meaning in the political and social praxis of the concept of religion is scrutinized, the semantical and terminological contents of the concepts of ad-din (religion), al-medîna (the city) and al-madaniyya (ci- vilization) are mentioned. The Madina of Ebu Nasr al-Fârâbî, the Philosopher, offers the order of theorical city-state, not practical one. The epistemological basis of this city-state holds on the God. Al-Fârâbî exalts the philosophy and the philosopher in his texts and he evaluates the philosopher in the same degree with the Prophet, ontologically and epis- temologically.