Yüksek Din Eğitimi Kurumlarında Değişim ve Yenilenmenin Gerekçeleri

Kurumları ayakta tutan ve varlıklarının devam etmesini sağlayan iksir, değişime ve gelişime ayak uydurmalarıdır. Yeni durumlara göre pozisyonlarını gözden geçiremeyen, yeni şartlar doğrultusunda kendini yenileyemeyen kurumlar, er veya geç tarih sahnesinden çekilmek zorunda kalırlar. Dini olmaları bile, onları bu acı sondan kurtaramaz. Bilim tarihimizde bunun en bariz örneğini Osmanlı medreseleri oluşturur. Bütün çabalara rağmen, gerekli yapısal dönüşümleri gerçekleştirmemekte ısrarla direnen bu ünlü eğitim kurumları, tasfiye olmaktan kendilerini kurtaramamışlardır. Günümüzde ülkemizde faaliyet gösteren yüksek din eğitimi kurumlarının da çağımızın dini ihtiyaçlarına ve beklentilerine cevap verebilme noktasında benzer bir tehlike ile karşı karşıya olduğunu söyleyebiliriz. Şayet ülke olarak, alanlarında son derece iyi yetişmiş, içinde yaşadığı çağı doğru okuyabilecek, stratejik ve konjonktürel gelişmeleri anlamlandırabilecek, günceli takip edebilecek ve bütün bunların doğurduğu dini problemlere sağlıklı çözümler üretebilecek kapasiteye sahip ilahiyatçılar yetiştirmek istiyorsak, bu kurumlarda gerekli dış ve iç yapı dönüşümlerini ve akademik değişimleri vakit geçirmeden yapmalıyız. Bunun için kâfi miktarda gerekçeye sahibiz. Yüksek din eğitimi kurumlarımızda değişimin kanaatimizce en önemli gerekçelerini, toplumsal ihtiyaçların çeşitlenerek artması, tek tipli öğretimin olumsuz sonuçlar doğurması, mevcut programların istihdam alanlarına yönelik olmaması, uluslararası boyutun ihmal edilmesi ve strateji eksikliği oluşturmaktadır. Biz bu çalışmamızda bu ana gerekçeleri detaylandırdık. Amacımız ülkemizde yapılan din eğitiminin kalitesinin artmasına katkıda bulunmaktır.