Araştırma Sürecini Açmak: Bir Vaka ve Bir Sosyoloji Araştırması

Araştırma süreci, felsefi sorunsallaştırmadan “self-reflexivity” tartışmalarına ve sürecin 

sadece mekanik yönünün kayda alınması gibi  hafıza oluşturma eylemine kadar geniş bir 

yelpazede ele alınabilecek bir süreçtir. Süreci bilgi üretme alanına dahil etmek ayrıca prob-

lemli bir meseledir. İçinde araştırmacılar için “tehlikeler” barındırmıyor demek yanlış olur. 

Örneğin alan deneyimi ya da tanıklığını yazarken  kurgu ya da anı olarak değerlendirebilecek 

bir noktaya varabilirsiniz. Disiplinler arası çalışmaları önemsemek, bu şekilde ortaya çıkabi-

lecek uç noktaları törpüleyebilir ama bir disipline özgü derinliğin kazandıracağı sorgulama 

düzeyini  tutturamama, her zaman yüksek bir olasılık olarak ortada durmaktadır. Bir taraftan 

her disiplinin hassaslıklarına hakim olabilmek diğer taraftan konuyu her disiplinin göremedi-

ği bir kör noktadan sunabilmek, kotarılması kolay olmayan bir formasyon demektir. Bunu aş-

manın en etkili yollarından birisi kuşkusuz farklı disiplinlerde uzmanlaşmış araştırmacıların 

birlikte çalışmasıdır. Böylece ortak sorular bir diyalog içinde derinliği kaybetmeden gelişme 

şansı bulabilir ancak bu tür işbirliğinin uzun erimli örnekleri gerecekten çok fazla değil. Ben 

burada bu tür sorunları daha iyi görmemizi sağlayacak ve elimizi en azından biraz daha güç-

lendirecek yolun, her disiplinin araştırma sürecini yazım sürecine dahil etmesinde olduğunu 

ileri süreceğim. Bu nedenle araştırma süreci bilgi üretme sürecinden koparılmamalıdır ve 

yazma sürecine dahil edilmelidir ve böylece okuyucuya açık hale getirilmedir. Bu yazıda 

antropoloji içinden bir vakaya ve bir kırsal sosyoloji çalışmasına bakarak araştırma sürecinin 

problematik doğasına, küçük de olsa, bir katkı yapmayı amaçlıyorum.