NİNNİYİ DİVAN ŞAİRLERİNDEN DİNLEMEK
Öz
Ninniler bebeği uyutmak, rahatlatmak, ağlamasını kesmek için belli bir ezgi ve
ritmik sallamalar eşliğinde söylenen şiirlerdir. Taşıdıkları anlam aktarımlarıyla yerelden
evrensele uzanan bir kültürel bellek aktarıcısıdırlar. Türk edebiyatında Halk şiirinin
anonim ürünlerinden biri olarak bilinen ninni, Divan şiirinde şairi belli birer edebi
mahsul olarak görülmektedir. Bu yazı vesilesiyle, 18. yüzyılın sonundan 19. yüzyılın
sonuna dek tarayabildiğimiz metinlerden hareketle bir tespit ve değerlendirme yapmaya
çalışacağız. Bazı divanlar ve mesneviler ile bir gazetede karşılaştığımız aruzla yazılmış
şiirler örneklem alanımızı oluşturmaktadır. Ninni, klasik şiirde özellikle kadın şairlerin
yaratıcılığında karşımıza gelmektedir. Şeref Hanım, Nakıyye Hanım ve Naciye Hanım
bu anlamda öne çıkan isimlerdir. Ninnilerini murabba ve muhammes nazım biçimiyle
yazmışlardır. Ancak biri çok meşhur bir şairin olmak üzere -şimdilik tespit edebildiğimiziki
şiirde erkek dilinden yazıldığı da bilinmektedir. Şeyh Gâlib ve Şakir Mehmed’in
metinleri bu bağlamda okunabilir. Tardiyye ve şarkı nazım biçimini kullanmışlardır.
Terim olarak ise, doğum kutlamalarını anlatan bazı tarih manzumeleri ile bir şarkıda
ninni sözcüğüne rastlanmaktadır. Yine Şakir Mehmed’in, Trabzonlu Emin Hilmi’nin ve
Raşid İbrahim’in divanlarında bu örnekler görülmektedir. Söz konusu tarih manzumeleri,
kıt’a-i kebire nazım şekliyle yazılmıştır. Kimi ninnilerde tekrar unsurunun ikileme,
nakarat, önceleme veya tarsî’ yoluyla sağlandığı göze çarpmaktadır. İyi dilekte bulunma
ve dua etme, sevgi aktarımı, nasihat ve tavsiye, insana ve insan olmaya dair ontolojik
ve tasavvufi çıkarımlar, kız çocuklarının yetiştirilmesi, şair olmanın gerekleri gibi pek
çok unsur işlenmiştir. Ninni söyleyicisi olarak teyze, abla (ki onlar aynı zamanda şairin
kendisidir), dadı ve nine geçmektedir. Bazı metinlerde, ninninin söylendiği bebeğinkimliği de verilmektedir. Özel isimleri veya akraba olarak şaire yakınlık dereceleri ile
tanımlandıkları gibi, akraba dışında da bir padişah kızı veya bir mülki amirin oğlu olarak
yine isimleri geçmek suretiyle belirtilmişlerdir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- ----------. “Nâciye Hanım, Nuhkuyulu” (30 Eylül 2014) 8 Nisan 2016.
- CUNBUR, M. (2011). Osmanlı Dönemi Türk Kadın Şairleri. Ankara, Türkkad Genel Merkezi Yayınları.
- ÇETİN, K. (2006). “Raşid (1310? - 1892) ve Divan’ı İnceleme – Tenkitli Metin”. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi. Isparta: Süleyman Demirel Üniversitesi.
- ÇIĞ, M. İ. (2002). Ortadoğu Uygarlık Mirası. İstanbul, Kaynak Yayınları.
- DUMAN, M. (2010). “Trabzonlu Emin Hilmi Hayatı-Eserleri-Edebi Kişiliği ve Divanının Metni”. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi. Ankara: Gazi Üniversitesi.
- ELIADE, M. (1991). Kutsal ve Dindışı. Çev. Mehmet Ali Kılıçbay. Ankara, Gece Yayınları.
- GÖLPINARLI, A. (1971). Şeyh Gâlib Divan Hüsn ü Aşk Seçmeler. İstanbul, Milli Eğitim Bakanlığı Basımevi.
- KRAMER, S. N. (1998). Tarih Sümer’de Başlar. Çev. Hamide Koyukan. İstanbul, Kabalcı Yayınevi.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Sanat ve Edebiyat
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Özge Öztekin
*
Bu kişi benim
Yayımlanma Tarihi
1 Kasım 2016
Gönderilme Tarihi
12 Kasım 2015
Kabul Tarihi
4 Şubat 2016
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2016 Cilt: 22 Sayı: 88