Sedat Veyis Örnek’in Öykülerinde “Mekân” Algısı
Öz
Halkbilimi alanında çalışan hemen her araştırmacı Sedat Veyis Örnek adını ve eserlerini bilir.
Sedat Veyis Örnek, 1927-1980 yıllarındaki 53 senelik ömründe pek çok bilimsel ve edebî çalışmaya
imzasını atmıştır. Örnek’in birçok kitabı ve makaleleri alana önemli katkılar sağlamaktadır.
Ancak Sedat Veyis Örnek’in halk bilimine bilimsel katkılar sağlayan akademik kişiliği yanında
belki de herkes tarafından bilinmeyen bir de edebî kişiliği vardır. Örnek’in gün yüzüne pek çıkmamış
öyküleri, eleştiri yazıları, kısa oyunları, çevirileri de bulunmaktadır. Akademisyenliğinin yanı
sıra edebi metinleri Sedat Veyis Örnek’in çok yönlülüğünü ortaya koymaktadır. Bu çalışmada
Sedat Veyis Örnek’in başta Sivas Hakikat Gazetesinde olmak üzere 1947–1965 yılları arasında
yazdığı toplam on dokuz öyküde geçen mekân tasvirlerine ve kullanımlarına değinilecektir. Edebi
eserlerde ve halk edebiyatının sözlü anlatı türlerinde dahi mekânın eserden bağımsız düşünülmesi
mümkün değildir. Hatta mekân ve eser bağlantısında en önemli yeri eserin yaratıcısı almaktadır.
Zira mekânların tasavvurunda yaratıcının karakteristik ve psikolojik izleri bulunur. Bu sebeple
metinlerde geçen mekânlar incelenirken yazarı hakkında ipuçlarına ihtiyaç duyulabilir. Bu bağlamda
incelenecek olan on dokuz öyküde Sedat Veyis Örnek’in gerek hayatından gerekse hayata
yansıyan psikolojik akislerden bahsetmek gerekmektedir. Örnek’in öykülerinde geçen meyhane,
kahvehane, hapishane, meydan, mezarlık gibi mekânlar bu bakış açısına göre değerlendirilecektir.
Bu çalışmada ele alınan mekânlar yazarın muhayyilesine ve öyküde kullandığı bağlama göre
incelenecektir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Barthes, Roland (2005). Göstergebilimsel Serüven, (Çev. Mehmet Rifat, Sema Rifat), İstanbul: YKY.
- Çetinkaya, Gülnaz (2013). “Dede Korkut Hikâyelerinde Sembol Olarak Meydan”, Milli Folklor, S. 98, s. 73-86.
- Demir, Ayşe (2011). Mekânın Hikâyesi-Hikâyenin Mekânı Türk Hikâyesinde Mekân (1870-1922 dönemi), İstanbul: Kesit Yayınları.
- Eliuz, Ülkü (2014). “Kemal Tahir Öykülerinde Labirent Mekânlar”, Yeni Türk Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Y.6, S.11, Ocak-Haziran, s. 7-19.
- Foucault, Michel (2014). Özne ve İktidar, (Çev. Işık Ergüden, Osman Akınbay), İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
- Gür, Şengül Öymen (1996). Mekân Örgütlenmesi, Trabzon: Gür Yayıncılık.
- Karakoç, Sezai (1969). “Meydanların Sabrı”, Sütun, İstanbul: Fatih Yayınevi.
- Korkmaz, Ramazan (2007). Edebiyat ve Dil Yazıları Mustafa İsen’e Armağan, “Romanda Mekânın Poetiği”, (Ed. Ayşenur Külahlıoğlu İslam, Süer Eker), s. 399-415. Ankara: Grafiker Yayınları.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Sanat ve Edebiyat
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Yayımlanma Tarihi
15 Mayıs 2015
Gönderilme Tarihi
5 Kasım 2014
Kabul Tarihi
9 Şubat 2015
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2015 Cilt: 21 Sayı: 82