Öz
Kaynakça
- ACIPAYAMLI, O. (1974). Türkiye’de Doğumla İlgili Âdet ve İnanışların Etnolojik Etüdü. Ankara: Ankara Üniversitesi Yayınları.
- AÇA, M. ve ÖZGEN, M. (2021). “Halk Bilgisi ve Çocuk: Geçiş Dönemleri, Kutlamalar, Bayramlar/Törenler ve Çocuk”. O Piti Piti Çocuk Folkloru Kitabı içinde (Ed.: N. Uyanıker, B. Ayaz), 183–226, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ARTUN, E. (2015). Türk Halkbilimi. İstanbul: Karahan Kitabevi.
- AVCI, C. (2021). “Öndüç Hediye: Gaziantep’te Yataküstü Geleneği ve İşlevleri”. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, C. 10, S. 3, 1491–1505.
- BASCOM, W. R. (1954). “Four Functions of Folklore”. The Journal of American Folklore, C. 67, S. 266, 333–349.
- BAŞAR, Z. (1972). Erzurum’da Tıbbî ve Mistik Folklor Araştırmaları. Ankara: Sevinç Matbaası.
- BORATAV, P. N. (1973). 100 Soruda Türk Folkloru. Ankara: Gerçek Yayınevi.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2000). Halkbilimi Kuramları ve Araştırma Yöntemleri Tarihine Giriş. Ankara: Akçağ Yayınları.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2009). “Türk Halkbilimi Çalışmaları Kadrosuna Göre Atatürk Dönemi’nde Araştırma Eğilimleri ve Sonuçları Üzerine Genel Bir Değerlendirme”. Cumhuriyet Dönemi Türk Kültürü: Atatürk (1920–1938) içinde, 95–118, Ankara: Atatürk Kültür Merkezi.
- DOUGLAS, M. (1966). Purity and Danger: An Analysis of Concepts of Pollution and Taboo. London: Routledge & Kegan Paul.
- DUTOĞLU, Y. (2012). Ak Zambaklar Şehri Tokat. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- GENNEP, A. van (1960). The Rites of Passage. London: Routledge & Kegan Paul.
- GÜNAY, U. (1995). “Ritüeller ve Hıdırellez”. Millî Folklor, C. 26, 2–3.
- GÜVENÇ, B. (1979). İnsan ve Kültür. Ankara: Remzi Kitabevi.
- HALBWACHS, M. (1992). On Collective Memory. (Ed. ve Çev.: L. A. Coser), Chicago: University of Chicago Press.
- KARACA, N. (2016). “Hayatın ‘Eşik’ Durumu Bağlamında ve Sivas Evlenme Geleneğinde Gelin Kültürü”. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 40, 105–136.
- KAYA, F. (2010). Türk Kültüründe Eşik. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.
- ÖNCÜ, B. (2017). “Normal Yas Tepkileri”. Yürekte Kırk Mum: Bireysel ve Toplumsal Yas içinde (Ed.: E. T. Ö. Kızıl), 9–28, İstanbul: Pinhan Yayıncılık.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Anadolu Folklorunda Ölüm. Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1974). “Anadolu Folklorunda Yas”. I. Uluslararası Türk Folklor Semineri Bildirileri içinde, 399–409, Ankara: Başbakanlık Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1977). Türk Halkbilimi. Ankara: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1979). Geleneksel Kültürümüzde Çocuk. Ankara: İş Bankası Yayınları.
- ÖZGEN, M. (2017). Şehr-i Meydan Tokat. Ankara: Gece Kitaplığı.
- ÖZGEN, M. (2020). “Ritüelden Kültürlemeye Anadolu’da Çocuk Folkloru Uygulamaları”. Eğitim Antropolojisi içinde (Ed.: M. Güçlü), 221–248, Ankara: Pegem Akademi.
- ÖZGEN, M. (2022). “Anadolu Şehirlerinin ‘Deli’leri”. Aylak Kitabı içinde (Ed.: E. G. Naskali), 55–85, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2023). Kız Kundakta Çeyiz Sandıkta: Tokat’ta Çeyiz ve Çeyiz Sandığı Kültürü. Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2025a). “Anadolu Kültüründe Ölüm: Sosyolojik ve Folklorik Açıdan İyi ve Kötü Ölüm Algısı”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, C. 24, S. 1, 120–140.
- ÖZGEN, M. (2025b). “Anadolu Halk Kültüründe Soğan ve Sarımsak: Tabu–Ritüel–Mistik Anlam”. Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, C. 20, S. 1, 380–399.
- ÖZGEN, M. ve CANPOLAT, Ö. (2025c). “Herkesin Matemi Kendi Rengindedir: Yasın Kültürel İnşası Üzerine Disiplinlerarası Bir İnceleme”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 13, S. 46, 270–290.
- TURNER, V. W. (1969). The Ritual Process: Structure and Anti-Structure. Chicago: Aldine.
- TÜRKYILMAZ, D. (2019). “Eşik Altı Boş Değildir: ‘Eşik’ Kavramının Türk Düşüncesine Yansımaları”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 7, S. 17, 151–162.
- ÜÇER, M. (2020). Beşik, Eşik, Keşik. İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Öz
Kaynakça
- ACIPAYAMLI, O. (1974). Türkiye’de Doğumla İlgili Âdet ve İnanışların Etnolojik Etüdü. Ankara: Ankara Üniversitesi Yayınları.
- AÇA, M. ve ÖZGEN, M. (2021). “Halk Bilgisi ve Çocuk: Geçiş Dönemleri, Kutlamalar, Bayramlar/Törenler ve Çocuk”. O Piti Piti Çocuk Folkloru Kitabı içinde (Ed.: N. Uyanıker, B. Ayaz), 183–226, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ARTUN, E. (2015). Türk Halkbilimi. İstanbul: Karahan Kitabevi.
- AVCI, C. (2021). “Öndüç Hediye: Gaziantep’te Yataküstü Geleneği ve İşlevleri”. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, C. 10, S. 3, 1491–1505.
- BASCOM, W. R. (1954). “Four Functions of Folklore”. The Journal of American Folklore, C. 67, S. 266, 333–349.
- BAŞAR, Z. (1972). Erzurum’da Tıbbî ve Mistik Folklor Araştırmaları. Ankara: Sevinç Matbaası.
- BORATAV, P. N. (1973). 100 Soruda Türk Folkloru. Ankara: Gerçek Yayınevi.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2000). Halkbilimi Kuramları ve Araştırma Yöntemleri Tarihine Giriş. Ankara: Akçağ Yayınları.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2009). “Türk Halkbilimi Çalışmaları Kadrosuna Göre Atatürk Dönemi’nde Araştırma Eğilimleri ve Sonuçları Üzerine Genel Bir Değerlendirme”. Cumhuriyet Dönemi Türk Kültürü: Atatürk (1920–1938) içinde, 95–118, Ankara: Atatürk Kültür Merkezi.
- DOUGLAS, M. (1966). Purity and Danger: An Analysis of Concepts of Pollution and Taboo. London: Routledge & Kegan Paul.
- DUTOĞLU, Y. (2012). Ak Zambaklar Şehri Tokat. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- GENNEP, A. van (1960). The Rites of Passage. London: Routledge & Kegan Paul.
- GÜNAY, U. (1995). “Ritüeller ve Hıdırellez”. Millî Folklor, C. 26, 2–3.
- GÜVENÇ, B. (1979). İnsan ve Kültür. Ankara: Remzi Kitabevi.
- HALBWACHS, M. (1992). On Collective Memory. (Ed. ve Çev.: L. A. Coser), Chicago: University of Chicago Press.
- KARACA, N. (2016). “Hayatın ‘Eşik’ Durumu Bağlamında ve Sivas Evlenme Geleneğinde Gelin Kültürü”. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 40, 105–136.
- KAYA, F. (2010). Türk Kültüründe Eşik. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.
- ÖNCÜ, B. (2017). “Normal Yas Tepkileri”. Yürekte Kırk Mum: Bireysel ve Toplumsal Yas içinde (Ed.: E. T. Ö. Kızıl), 9–28, İstanbul: Pinhan Yayıncılık.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Anadolu Folklorunda Ölüm. Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1974). “Anadolu Folklorunda Yas”. I. Uluslararası Türk Folklor Semineri Bildirileri içinde, 399–409, Ankara: Başbakanlık Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1977). Türk Halkbilimi. Ankara: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1979). Geleneksel Kültürümüzde Çocuk. Ankara: İş Bankası Yayınları.
- ÖZGEN, M. (2017). Şehr-i Meydan Tokat. Ankara: Gece Kitaplığı.
- ÖZGEN, M. (2020). “Ritüelden Kültürlemeye Anadolu’da Çocuk Folkloru Uygulamaları”. Eğitim Antropolojisi içinde (Ed.: M. Güçlü), 221–248, Ankara: Pegem Akademi.
- ÖZGEN, M. (2022). “Anadolu Şehirlerinin ‘Deli’leri”. Aylak Kitabı içinde (Ed.: E. G. Naskali), 55–85, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2023). Kız Kundakta Çeyiz Sandıkta: Tokat’ta Çeyiz ve Çeyiz Sandığı Kültürü. Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2025a). “Anadolu Kültüründe Ölüm: Sosyolojik ve Folklorik Açıdan İyi ve Kötü Ölüm Algısı”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, C. 24, S. 1, 120–140.
- ÖZGEN, M. (2025b). “Anadolu Halk Kültüründe Soğan ve Sarımsak: Tabu–Ritüel–Mistik Anlam”. Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, C. 20, S. 1, 380–399.
- ÖZGEN, M. ve CANPOLAT, Ö. (2025c). “Herkesin Matemi Kendi Rengindedir: Yasın Kültürel İnşası Üzerine Disiplinlerarası Bir İnceleme”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 13, S. 46, 270–290.
- TURNER, V. W. (1969). The Ritual Process: Structure and Anti-Structure. Chicago: Aldine.
- TÜRKYILMAZ, D. (2019). “Eşik Altı Boş Değildir: ‘Eşik’ Kavramının Türk Düşüncesine Yansımaları”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 7, S. 17, 151–162.
- ÜÇER, M. (2020). Beşik, Eşik, Keşik. İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Öz
Kaynakça
- ACIPAYAMLI, O. (1974). Türkiye’de Doğumla İlgili Âdet ve İnanışların Etnolojik Etüdü. Ankara: Ankara Üniversitesi Yayınları.
- AÇA, M. ve ÖZGEN, M. (2021). “Halk Bilgisi ve Çocuk: Geçiş Dönemleri, Kutlamalar, Bayramlar/Törenler ve Çocuk”. O Piti Piti Çocuk Folkloru Kitabı içinde (Ed.: N. Uyanıker, B. Ayaz), 183–226, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ARTUN, E. (2015). Türk Halkbilimi. İstanbul: Karahan Kitabevi.
- AVCI, C. (2021). “Öndüç Hediye: Gaziantep’te Yataküstü Geleneği ve İşlevleri”. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, C. 10, S. 3, 1491–1505.
- BASCOM, W. R. (1954). “Four Functions of Folklore”. The Journal of American Folklore, C. 67, S. 266, 333–349.
- BAŞAR, Z. (1972). Erzurum’da Tıbbî ve Mistik Folklor Araştırmaları. Ankara: Sevinç Matbaası.
- BORATAV, P. N. (1973). 100 Soruda Türk Folkloru. Ankara: Gerçek Yayınevi.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2000). Halkbilimi Kuramları ve Araştırma Yöntemleri Tarihine Giriş. Ankara: Akçağ Yayınları.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2009). “Türk Halkbilimi Çalışmaları Kadrosuna Göre Atatürk Dönemi’nde Araştırma Eğilimleri ve Sonuçları Üzerine Genel Bir Değerlendirme”. Cumhuriyet Dönemi Türk Kültürü: Atatürk (1920–1938) içinde, 95–118, Ankara: Atatürk Kültür Merkezi.
- DOUGLAS, M. (1966). Purity and Danger: An Analysis of Concepts of Pollution and Taboo. London: Routledge & Kegan Paul.
- DUTOĞLU, Y. (2012). Ak Zambaklar Şehri Tokat. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- GENNEP, A. van (1960). The Rites of Passage. London: Routledge & Kegan Paul.
- GÜNAY, U. (1995). “Ritüeller ve Hıdırellez”. Millî Folklor, C. 26, 2–3.
- GÜVENÇ, B. (1979). İnsan ve Kültür. Ankara: Remzi Kitabevi.
- HALBWACHS, M. (1992). On Collective Memory. (Ed. ve Çev.: L. A. Coser), Chicago: University of Chicago Press.
- KARACA, N. (2016). “Hayatın ‘Eşik’ Durumu Bağlamında ve Sivas Evlenme Geleneğinde Gelin Kültürü”. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 40, 105–136.
- KAYA, F. (2010). Türk Kültüründe Eşik. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.
- ÖNCÜ, B. (2017). “Normal Yas Tepkileri”. Yürekte Kırk Mum: Bireysel ve Toplumsal Yas içinde (Ed.: E. T. Ö. Kızıl), 9–28, İstanbul: Pinhan Yayıncılık.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Anadolu Folklorunda Ölüm. Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1974). “Anadolu Folklorunda Yas”. I. Uluslararası Türk Folklor Semineri Bildirileri içinde, 399–409, Ankara: Başbakanlık Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1977). Türk Halkbilimi. Ankara: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1979). Geleneksel Kültürümüzde Çocuk. Ankara: İş Bankası Yayınları.
- ÖZGEN, M. (2017). Şehr-i Meydan Tokat. Ankara: Gece Kitaplığı.
- ÖZGEN, M. (2020). “Ritüelden Kültürlemeye Anadolu’da Çocuk Folkloru Uygulamaları”. Eğitim Antropolojisi içinde (Ed.: M. Güçlü), 221–248, Ankara: Pegem Akademi.
- ÖZGEN, M. (2022). “Anadolu Şehirlerinin ‘Deli’leri”. Aylak Kitabı içinde (Ed.: E. G. Naskali), 55–85, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2023). Kız Kundakta Çeyiz Sandıkta: Tokat’ta Çeyiz ve Çeyiz Sandığı Kültürü. Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2025a). “Anadolu Kültüründe Ölüm: Sosyolojik ve Folklorik Açıdan İyi ve Kötü Ölüm Algısı”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, C. 24, S. 1, 120–140.
- ÖZGEN, M. (2025b). “Anadolu Halk Kültüründe Soğan ve Sarımsak: Tabu–Ritüel–Mistik Anlam”. Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, C. 20, S. 1, 380–399.
- ÖZGEN, M. ve CANPOLAT, Ö. (2025c). “Herkesin Matemi Kendi Rengindedir: Yasın Kültürel İnşası Üzerine Disiplinlerarası Bir İnceleme”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 13, S. 46, 270–290.
- TURNER, V. W. (1969). The Ritual Process: Structure and Anti-Structure. Chicago: Aldine.
- TÜRKYILMAZ, D. (2019). “Eşik Altı Boş Değildir: ‘Eşik’ Kavramının Türk Düşüncesine Yansımaları”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 7, S. 17, 151–162.
- ÜÇER, M. (2020). Beşik, Eşik, Keşik. İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Öz
Kaynakça
- ACIPAYAMLI, O. (1974). Türkiye’de Doğumla İlgili Âdet ve İnanışların Etnolojik Etüdü. Ankara: Ankara Üniversitesi Yayınları.
- AÇA, M. ve ÖZGEN, M. (2021). “Halk Bilgisi ve Çocuk: Geçiş Dönemleri, Kutlamalar, Bayramlar/Törenler ve Çocuk”. O Piti Piti Çocuk Folkloru Kitabı içinde (Ed.: N. Uyanıker, B. Ayaz), 183–226, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ARTUN, E. (2015). Türk Halkbilimi. İstanbul: Karahan Kitabevi.
- AVCI, C. (2021). “Öndüç Hediye: Gaziantep’te Yataküstü Geleneği ve İşlevleri”. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, C. 10, S. 3, 1491–1505.
- BASCOM, W. R. (1954). “Four Functions of Folklore”. The Journal of American Folklore, C. 67, S. 266, 333–349.
- BAŞAR, Z. (1972). Erzurum’da Tıbbî ve Mistik Folklor Araştırmaları. Ankara: Sevinç Matbaası.
- BORATAV, P. N. (1973). 100 Soruda Türk Folkloru. Ankara: Gerçek Yayınevi.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2000). Halkbilimi Kuramları ve Araştırma Yöntemleri Tarihine Giriş. Ankara: Akçağ Yayınları.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2009). “Türk Halkbilimi Çalışmaları Kadrosuna Göre Atatürk Dönemi’nde Araştırma Eğilimleri ve Sonuçları Üzerine Genel Bir Değerlendirme”. Cumhuriyet Dönemi Türk Kültürü: Atatürk (1920–1938) içinde, 95–118, Ankara: Atatürk Kültür Merkezi.
- DOUGLAS, M. (1966). Purity and Danger: An Analysis of Concepts of Pollution and Taboo. London: Routledge & Kegan Paul.
- DUTOĞLU, Y. (2012). Ak Zambaklar Şehri Tokat. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- GENNEP, A. van (1960). The Rites of Passage. London: Routledge & Kegan Paul.
- GÜNAY, U. (1995). “Ritüeller ve Hıdırellez”. Millî Folklor, C. 26, 2–3.
- GÜVENÇ, B. (1979). İnsan ve Kültür. Ankara: Remzi Kitabevi.
- HALBWACHS, M. (1992). On Collective Memory. (Ed. ve Çev.: L. A. Coser), Chicago: University of Chicago Press.
- KARACA, N. (2016). “Hayatın ‘Eşik’ Durumu Bağlamında ve Sivas Evlenme Geleneğinde Gelin Kültürü”. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 40, 105–136.
- KAYA, F. (2010). Türk Kültüründe Eşik. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.
- ÖNCÜ, B. (2017). “Normal Yas Tepkileri”. Yürekte Kırk Mum: Bireysel ve Toplumsal Yas içinde (Ed.: E. T. Ö. Kızıl), 9–28, İstanbul: Pinhan Yayıncılık.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Anadolu Folklorunda Ölüm. Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1974). “Anadolu Folklorunda Yas”. I. Uluslararası Türk Folklor Semineri Bildirileri içinde, 399–409, Ankara: Başbakanlık Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1977). Türk Halkbilimi. Ankara: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1979). Geleneksel Kültürümüzde Çocuk. Ankara: İş Bankası Yayınları.
- ÖZGEN, M. (2017). Şehr-i Meydan Tokat. Ankara: Gece Kitaplığı.
- ÖZGEN, M. (2020). “Ritüelden Kültürlemeye Anadolu’da Çocuk Folkloru Uygulamaları”. Eğitim Antropolojisi içinde (Ed.: M. Güçlü), 221–248, Ankara: Pegem Akademi.
- ÖZGEN, M. (2022). “Anadolu Şehirlerinin ‘Deli’leri”. Aylak Kitabı içinde (Ed.: E. G. Naskali), 55–85, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2023). Kız Kundakta Çeyiz Sandıkta: Tokat’ta Çeyiz ve Çeyiz Sandığı Kültürü. Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2025a). “Anadolu Kültüründe Ölüm: Sosyolojik ve Folklorik Açıdan İyi ve Kötü Ölüm Algısı”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, C. 24, S. 1, 120–140.
- ÖZGEN, M. (2025b). “Anadolu Halk Kültüründe Soğan ve Sarımsak: Tabu–Ritüel–Mistik Anlam”. Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, C. 20, S. 1, 380–399.
- ÖZGEN, M. ve CANPOLAT, Ö. (2025c). “Herkesin Matemi Kendi Rengindedir: Yasın Kültürel İnşası Üzerine Disiplinlerarası Bir İnceleme”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 13, S. 46, 270–290.
- TURNER, V. W. (1969). The Ritual Process: Structure and Anti-Structure. Chicago: Aldine.
- TÜRKYILMAZ, D. (2019). “Eşik Altı Boş Değildir: ‘Eşik’ Kavramının Türk Düşüncesine Yansımaları”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 7, S. 17, 151–162.
- ÜÇER, M. (2020). Beşik, Eşik, Keşik. İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Öz
Bu çalışma, Anadolu halk kültüründe eşiksellik (liminalite) durumlarında bireyin içinde bulunduğu kırılganlığın toplumsal ilişkiler üzerindeki yansımalarını incelemektedir. Araştırma, eşiksel süreçleri yalnızca biyografik ya da ritüel geçişler olarak ele almak yerine, bu süreçlerde bireyin toplumsal çevresiyle kurduğu ilişkinin nasıl yeniden biçimlendiğine odaklanmaktadır. Eşikte bulunan birey, gündelik normların dışında, korunması ve gözetilmesi gereken özel bir konuma yerleştirilmekte; bu durum toplumsal düzeyde empati, anlayış ve hoşgörüyü zorunlu kılan geçici bir norm alanı üretmektedir. Çalışma, bu norm alanının Anadolu halk kültüründe “küsülmezlik” ilkesiyle somutlaştığını ve bireyin eşiksel hâlinin toplumsal çatışmalardan bilinçli biçimde muaf tutulduğunu ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırma, doğum, hamilelik, lohusalık, emziklilik, nişan ve evlilik, çocukluk, yaşlılık, delilik ve ölüm gibi insan yaşamının kritik geçiş evrelerini kapsamaktadır. Çalışma nitel araştırma yaklaşımına dayanmaktadır ve veri kaynağı olarak halkbilimi literatürü, etnografik betimlemeler, sözlü kültür ürünleri ve yazılı kültürel anlatılar kullanılmıştır. Birincil saha verilerine dayanmayan araştırma, mevcut literatürü tematik ve kavramsal analiz yoluyla yeniden yorumlamayı hedeflemektedir. Bu bağlamda eşiksellik evreleri, bireysel deneyimlerin ötesinde, toplumsal ilişkilerin geçici olarak yeniden düzenlendiği kültürel alanlar olarak ele alınmıştır. Araştırmanın kuramsal çerçevesi, Arnold Van Gennep’in geçiş ritüelleri modeli ile Victor Turner’ın liminalite ve communitas kavramları temelinde oluşturulmuş; analiz süreci Maurice Halbwachs’ın kolektif bellek ve Jan Assmann’ın kültürel bellek yaklaşımlarıyla desteklenmiştir. Anadolu halk kültürüne özgü örnekler ise Sedat Veyis Örnek ve Pertev Naili Boratav’ın çalışmaları başta olmak üzere halkbilimi literatürü üzerinden değerlendirilmiştir. Bu kuramsal yaklaşım, eşikselliğin yalnızca sembolik bir ara durum değil, toplumsal bağları düzenleyen işlevsel bir normatif çerçeve sunduğunu ortaya koymaktadır. Çalışmanın bulguları, eşiksellik evrelerinde bireylerin gündelik toplumsal rollerinin geçici olarak askıya alındığını ve bu durumun hoşgörü, empati ve dayanışmayı zorunlu kılan kültürel bir düzen oluşturduğunu göstermektedir. Lohusa kadına darılmama, yas evinde küslüğün hoş karşılanmaması, çocukların davranışlarının tolere edilmesi, yaşlıların kırgınlıklarının bağışlanması ve delilerin toplumsal olarak dışlanmaması, “küsülmezlik” ilkesinin pratik yansımaları olarak değerlendirilmektedir. Bu ilke, geçici kırılganlık hâllerinin kalıcı çatışmalara dönüşmesini engelleyen, toplumsal uyumu ve kültürel sürekliliği koruyan bir mekanizma olarak işlev görmektedir. Sonuç olarak çalışma, Anadolu halk kültüründe eşiksellik evrelerinin empatiyi kurumsallaştıran ve kolektif belleği besleyen yapısal hoşgörü alanları oluşturduğunu ortaya koyarak halkbilimi, antropoloji ve bellek çalışmaları literatürüne özgün bir katkı sunmaktadır.
Anahtar Kelimeler
Eşiksellik Küsülmezlik Kültürel Bellek Halk Kültürü Geçiş Ritüelleri
Etik Beyan
Çalışma konusu etik kurul iznini gerektirmemektedir. Bu çalışmanın tüm hazırlanma süreçlerinde etik kurallara uyulduğunu yazar beyan eder.
Destekleyen Kurum
HAYIR
Teşekkür
HAYIR
Kaynakça
- ACIPAYAMLI, O. (1974). Türkiye’de Doğumla İlgili Âdet ve İnanışların Etnolojik Etüdü. Ankara: Ankara Üniversitesi Yayınları.
- AÇA, M. ve ÖZGEN, M. (2021). “Halk Bilgisi ve Çocuk: Geçiş Dönemleri, Kutlamalar, Bayramlar/Törenler ve Çocuk”. O Piti Piti Çocuk Folkloru Kitabı içinde (Ed.: N. Uyanıker, B. Ayaz), 183–226, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ARTUN, E. (2015). Türk Halkbilimi. İstanbul: Karahan Kitabevi.
- AVCI, C. (2021). “Öndüç Hediye: Gaziantep’te Yataküstü Geleneği ve İşlevleri”. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, C. 10, S. 3, 1491–1505.
- BASCOM, W. R. (1954). “Four Functions of Folklore”. The Journal of American Folklore, C. 67, S. 266, 333–349.
- BAŞAR, Z. (1972). Erzurum’da Tıbbî ve Mistik Folklor Araştırmaları. Ankara: Sevinç Matbaası.
- BORATAV, P. N. (1973). 100 Soruda Türk Folkloru. Ankara: Gerçek Yayınevi.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2000). Halkbilimi Kuramları ve Araştırma Yöntemleri Tarihine Giriş. Ankara: Akçağ Yayınları.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2009). “Türk Halkbilimi Çalışmaları Kadrosuna Göre Atatürk Dönemi’nde Araştırma Eğilimleri ve Sonuçları Üzerine Genel Bir Değerlendirme”. Cumhuriyet Dönemi Türk Kültürü: Atatürk (1920–1938) içinde, 95–118, Ankara: Atatürk Kültür Merkezi.
- DOUGLAS, M. (1966). Purity and Danger: An Analysis of Concepts of Pollution and Taboo. London: Routledge & Kegan Paul.
- DUTOĞLU, Y. (2012). Ak Zambaklar Şehri Tokat. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- GENNEP, A. van (1960). The Rites of Passage. London: Routledge & Kegan Paul.
- GÜNAY, U. (1995). “Ritüeller ve Hıdırellez”. Millî Folklor, C. 26, 2–3.
- GÜVENÇ, B. (1979). İnsan ve Kültür. Ankara: Remzi Kitabevi.
- HALBWACHS, M. (1992). On Collective Memory. (Ed. ve Çev.: L. A. Coser), Chicago: University of Chicago Press.
- KARACA, N. (2016). “Hayatın ‘Eşik’ Durumu Bağlamında ve Sivas Evlenme Geleneğinde Gelin Kültürü”. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 40, 105–136.
- KAYA, F. (2010). Türk Kültüründe Eşik. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.
- ÖNCÜ, B. (2017). “Normal Yas Tepkileri”. Yürekte Kırk Mum: Bireysel ve Toplumsal Yas içinde (Ed.: E. T. Ö. Kızıl), 9–28, İstanbul: Pinhan Yayıncılık.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Anadolu Folklorunda Ölüm. Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1974). “Anadolu Folklorunda Yas”. I. Uluslararası Türk Folklor Semineri Bildirileri içinde, 399–409, Ankara: Başbakanlık Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1977). Türk Halkbilimi. Ankara: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1979). Geleneksel Kültürümüzde Çocuk. Ankara: İş Bankası Yayınları.
- ÖZGEN, M. (2017). Şehr-i Meydan Tokat. Ankara: Gece Kitaplığı.
- ÖZGEN, M. (2020). “Ritüelden Kültürlemeye Anadolu’da Çocuk Folkloru Uygulamaları”. Eğitim Antropolojisi içinde (Ed.: M. Güçlü), 221–248, Ankara: Pegem Akademi.
- ÖZGEN, M. (2022). “Anadolu Şehirlerinin ‘Deli’leri”. Aylak Kitabı içinde (Ed.: E. G. Naskali), 55–85, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2023). Kız Kundakta Çeyiz Sandıkta: Tokat’ta Çeyiz ve Çeyiz Sandığı Kültürü. Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2025a). “Anadolu Kültüründe Ölüm: Sosyolojik ve Folklorik Açıdan İyi ve Kötü Ölüm Algısı”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, C. 24, S. 1, 120–140.
- ÖZGEN, M. (2025b). “Anadolu Halk Kültüründe Soğan ve Sarımsak: Tabu–Ritüel–Mistik Anlam”. Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, C. 20, S. 1, 380–399.
- ÖZGEN, M. ve CANPOLAT, Ö. (2025c). “Herkesin Matemi Kendi Rengindedir: Yasın Kültürel İnşası Üzerine Disiplinlerarası Bir İnceleme”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 13, S. 46, 270–290.
- TURNER, V. W. (1969). The Ritual Process: Structure and Anti-Structure. Chicago: Aldine.
- TÜRKYILMAZ, D. (2019). “Eşik Altı Boş Değildir: ‘Eşik’ Kavramının Türk Düşüncesine Yansımaları”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 7, S. 17, 151–162.
- ÜÇER, M. (2020). Beşik, Eşik, Keşik. İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Öz
Abstract
This study examines the reflections of individual vulnerability on social relations during liminal states within folk culture. Rather than approaching liminal processes merely as biographical or ritual transitions, the research focuses on how social relationships are reconfigured when individuals find themselves in a threshold condition. Those who occupy liminal positions are placed outside ordinary social norms and are regarded as subjects requiring protection and consideration; this situation generates a temporary normative sphere in which empathy, understanding, and tolerance become socially obligatory. The study aims to demonstrate that this normative sphere is culturally articulated through the principle of non-resentment (küsülmezlik), whereby individuals in liminal states are consciously exempted from interpersonal tension and social distancing. The research encompasses critical transitional phases of the human life cycle, including birth, pregnancy, postpartum and breastfeeding periods, engagement and marriage, childhood, old age, madness, and death. Adopting a qualitative research approach, the study draws on folkloristic literature, ethnographic descriptions, oral cultural materials, and written cultural narratives as its primary data sources. As the research does not rely on original fieldwork, it aims to reinterpret existing literature through thematic and conceptual analysis. Within this framework, liminal phases are treated not merely as individual experiences but as cultural spaces in which social relations are temporarily reorganized. The theoretical framework of the study is grounded in Arnold Van Gennep’s model of rites of passage and Victor Turner’s concepts of liminality and communitas. The analytical perspective is further supported by Maurice Halbwachs’s theory of collective memory and Jan Assmann’s approach to cultural memory. Contextual interpretations are informed by foundational studies in folklore that address social norms, ritual practices, and cultural continuity. This framework reveals that liminality functions not only as a symbolic intermediary state but also as a normative mechanism that regulates social bonds. The findings indicate that during liminal phases, individuals’ everyday social roles are temporarily suspended, giving rise to a cultural order that necessitates tolerance, empathy, and solidarity. Practices such as refraining from directing resentment toward postpartum women, suspending grievances in mourning households, tolerating children’s behavior, forgiving the grievances of the elderly, and avoiding the social exclusion of individuals considered mad exemplify the practical manifestations of the principle of non-resentment. This principle operates as a cultural mechanism that prevents temporary vulnerability from escalating into lasting social conflict, thereby safeguarding social harmony and cultural continuity. Ultimately, the study demonstrates that liminal phases within folk culture constitute structured domains of tolerance that institutionalize empathy and sustain collective memory, offering an original contribution to the fields of folklore, anthropology, and memory studies.
Anahtar Kelimeler
Liminality Non-Resentment Cultural Memory Folk Culture Rites of Passage
Etik Beyan
The subject of this study does not require ethical committee approval. The author declares that ethical rules were adhered to throughout the preparation of this study.
Destekleyen Kurum
NO
Teşekkür
NO
Kaynakça
- ACIPAYAMLI, O. (1974). Türkiye’de Doğumla İlgili Âdet ve İnanışların Etnolojik Etüdü. Ankara: Ankara Üniversitesi Yayınları.
- AÇA, M. ve ÖZGEN, M. (2021). “Halk Bilgisi ve Çocuk: Geçiş Dönemleri, Kutlamalar, Bayramlar/Törenler ve Çocuk”. O Piti Piti Çocuk Folkloru Kitabı içinde (Ed.: N. Uyanıker, B. Ayaz), 183–226, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ARTUN, E. (2015). Türk Halkbilimi. İstanbul: Karahan Kitabevi.
- AVCI, C. (2021). “Öndüç Hediye: Gaziantep’te Yataküstü Geleneği ve İşlevleri”. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, C. 10, S. 3, 1491–1505.
- BASCOM, W. R. (1954). “Four Functions of Folklore”. The Journal of American Folklore, C. 67, S. 266, 333–349.
- BAŞAR, Z. (1972). Erzurum’da Tıbbî ve Mistik Folklor Araştırmaları. Ankara: Sevinç Matbaası.
- BORATAV, P. N. (1973). 100 Soruda Türk Folkloru. Ankara: Gerçek Yayınevi.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2000). Halkbilimi Kuramları ve Araştırma Yöntemleri Tarihine Giriş. Ankara: Akçağ Yayınları.
- ÇOBANOĞLU, Ö. (2009). “Türk Halkbilimi Çalışmaları Kadrosuna Göre Atatürk Dönemi’nde Araştırma Eğilimleri ve Sonuçları Üzerine Genel Bir Değerlendirme”. Cumhuriyet Dönemi Türk Kültürü: Atatürk (1920–1938) içinde, 95–118, Ankara: Atatürk Kültür Merkezi.
- DOUGLAS, M. (1966). Purity and Danger: An Analysis of Concepts of Pollution and Taboo. London: Routledge & Kegan Paul.
- DUTOĞLU, Y. (2012). Ak Zambaklar Şehri Tokat. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- GENNEP, A. van (1960). The Rites of Passage. London: Routledge & Kegan Paul.
- GÜNAY, U. (1995). “Ritüeller ve Hıdırellez”. Millî Folklor, C. 26, 2–3.
- GÜVENÇ, B. (1979). İnsan ve Kültür. Ankara: Remzi Kitabevi.
- HALBWACHS, M. (1992). On Collective Memory. (Ed. ve Çev.: L. A. Coser), Chicago: University of Chicago Press.
- KARACA, N. (2016). “Hayatın ‘Eşik’ Durumu Bağlamında ve Sivas Evlenme Geleneğinde Gelin Kültürü”. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 40, 105–136.
- KAYA, F. (2010). Türk Kültüründe Eşik. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.
- ÖNCÜ, B. (2017). “Normal Yas Tepkileri”. Yürekte Kırk Mum: Bireysel ve Toplumsal Yas içinde (Ed.: E. T. Ö. Kızıl), 9–28, İstanbul: Pinhan Yayıncılık.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Anadolu Folklorunda Ölüm. Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1974). “Anadolu Folklorunda Yas”. I. Uluslararası Türk Folklor Semineri Bildirileri içinde, 399–409, Ankara: Başbakanlık Basımevi.
- ÖRNEK, S. V. (1977). Türk Halkbilimi. Ankara: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1979). Geleneksel Kültürümüzde Çocuk. Ankara: İş Bankası Yayınları.
- ÖZGEN, M. (2017). Şehr-i Meydan Tokat. Ankara: Gece Kitaplığı.
- ÖZGEN, M. (2020). “Ritüelden Kültürlemeye Anadolu’da Çocuk Folkloru Uygulamaları”. Eğitim Antropolojisi içinde (Ed.: M. Güçlü), 221–248, Ankara: Pegem Akademi.
- ÖZGEN, M. (2022). “Anadolu Şehirlerinin ‘Deli’leri”. Aylak Kitabı içinde (Ed.: E. G. Naskali), 55–85, Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2023). Kız Kundakta Çeyiz Sandıkta: Tokat’ta Çeyiz ve Çeyiz Sandığı Kültürü. Çanakkale: Paradigma Akademi.
- ÖZGEN, M. (2025a). “Anadolu Kültüründe Ölüm: Sosyolojik ve Folklorik Açıdan İyi ve Kötü Ölüm Algısı”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, C. 24, S. 1, 120–140.
- ÖZGEN, M. (2025b). “Anadolu Halk Kültüründe Soğan ve Sarımsak: Tabu–Ritüel–Mistik Anlam”. Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, C. 20, S. 1, 380–399.
- ÖZGEN, M. ve CANPOLAT, Ö. (2025c). “Herkesin Matemi Kendi Rengindedir: Yasın Kültürel İnşası Üzerine Disiplinlerarası Bir İnceleme”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 13, S. 46, 270–290.
- TURNER, V. W. (1969). The Ritual Process: Structure and Anti-Structure. Chicago: Aldine.
- TÜRKYILMAZ, D. (2019). “Eşik Altı Boş Değildir: ‘Eşik’ Kavramının Türk Düşüncesine Yansımaları”. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, C. 7, S. 17, 151–162.
- ÜÇER, M. (2020). Beşik, Eşik, Keşik. İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Ayrıntılar
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Türkiye Sahası Türk Halk Bilimi |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 1 Ekim 2025 |
| Kabul Tarihi | 24 Aralık 2025 |
| Erken Görünüm Tarihi | 26 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 26 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 8 Sayı: 4 |
Amaç ve Kapsam
Folklor Akademi Dergisi, yılda üç defa yayımlanan uluslararası hakemli bir dergidir. Kısaltılmış adı FAD olan derginin amacı, başta halkbilimi olmak üzere sosyal ve beşerî bilimlerin bütün bilim dallarında (edebiyat, eğitim bilimleri ve alan eğitimi, ilahiyat, iletişim, coğrafya, tarih, dilbilim, psikoloji, antropoloji, felsefe, filoloji, müzikoloji, güzel sanatlar, sosyoloji, arkeoloji vd.) yeni bakış açıları geliştirmek, alana katkı sağlayacak yeni ve özgün makale, derleme, tanıtım yazıları ve çeviriler gibi yayınlara yer vermektir. Ayrıca, uluslar üstü bir felsefe ile dünyaya dair kültürel veriyi, insanlığın ortak mirası kabul edip tarihî ve/veya güncel olanı akademik üslup ve bilimsel yöntemler ile kamuoyuna duyurmak amaçlanmaktadır.
Akademik ihtiyaçlara cevap vermeyi hedefleyen FAD, kullanıcı dostu genel ağ yazılımı ile açık ve çevrim içi yayın imkanıyla ulusal ve uluslararası akademik çevrelere ulaşmayı hedeflemektedir. Böylelikle daha çok veri tabanı ve indeks tarafından taranmak; bilim insanlarına ve okurlara sınırsız erişim sağlamak, alanında yaygın etki ve referans gösterilme oranını artırmak amaçlanmaktadır.
Folklor Akademi Dergisinde yayımlanacak makalelerde bilimsel özgünlük esastır.
Dergiye gönderilecek yazıların daha önce herhangi bir yerde yayımlanmamış olması gerekmektedir. (Tezlerden üretilen yahut ulusal/uluslararası kongrelerde sözlü olarak sunulan bildirilerin gönderilmesi halinde bunun açıkça belirtilmesi gerekir)
Makale yazar(lar)ı söz konusu yayınların içeriğinden birinci derece sorumludur.
Yazarlar makalelerini sisteme yüklerken word formatını kullanmalı ve dosya içerisinde kişisel bilgilere kesinlikle yer vermemelidir.
Yazım Kuralları
GENEL İLKELER
1. Folklor Akademi Dergisi, hakemli bir dergi olup yılda dört sayı olarak yayımlanır.
2. Folklor Akademi Dergisi’nde, halk bilimi, Türk dili ve edebiyatı, halk edebiyatı, antropoloji, etnoloji, kültür sosyolojisi, dinler tarihi, müzikoloji, halk dansları, el sanatları, kültür tarihi ile ilgili bilimsel makaleler, çeviriler, tanıtma/eleştiri yazıları gibi çalışmalara yer verilmektedir.
3. Yazının Folklor Akademi Dergisi’ne gönderilmesi, yayımı için başvuru olarak kabul edilir. Yazılar için telif ücreti ödenmez.
4. Folklor Akademi Dergisi’nde yayımlanan yazıların içerikleriyle ilgili her türlü yasal sorumluluk, yazarına aittir.
5. Folklor Akademi Dergisi, gönderilen yazılarda düzeltme yapmak, yazıları yayımlamak ya da yayımlamamak hakkına sahiptir.
6. Yayım dili Türkçe, İngilizce, Rusça, Almanca, Fransızca ve İspanyolca'dır.
7. Makalenin başında 300-500 kelime aralığında Türkçe ve İngilizce öz(10 punto ve İngilizce Öz), 5 kelimelik Türkçe ve İngilizce anahtar kelimeler bulunmalı; Türkçe ve İngilizce başlığa yer verilmelidir. Öz içinde kaynak, şekil, çizelge vb. bulunmamalıdır.
8. Makale, giriş bölümüyle başlamalı, burada yazının hipotezi ortaya atılmalı, gelişme bölümü (ara ve alt başlıklarla desteklenebilir) veri, gözlem, görüş, yorum ve tartışmalardan oluşmalı, Sonuç bölümünde varılan sonuçlar, önerilerle desteklenerek açıklanmalıdır. Metin, Öz, Abstract, Sonnotlar ve Kaynaklar dâhil 10.000 kelimeyi geçmemelidir.
9. Yazının başlığının altında yazar adı, dipnotla unvanı, görev yaptığı kurum ve kendisine ulaşılabilecek e-posta adresi gibi bilgilere yer verilmemelidir. Yazıların hangi akademisyen tarafından sisteme eklendiği ya da dergiye gönderildiği, sistem yöneticisi tarafından zaten görülebildiğinden, bu bilgiler, yazılar hakem sürecinden geçtikten sonra, yazıya editör tarafından eklenecektir. Dolayısıyla yazılar sisteme girilirken, gözden geçirilip yazara ait herhangi bir bilginin yazıda yer almadığından emin olunmalıdır. Bu husus, kör hakemlik ilkesi açısından önemlidir.
10. Yazı, https://dergipark.org.tr/folklor adresindeki Makale Gönder düğmesi aracılığıyla, e-posta adresi ve oluşturulacak parolayla girilen kişisel sayfadan gönderildikten sonra, aynı sayfadan hakem süreci takip edilebilir. Bu aşamadan sonra, düzeltmelerin yapılması için, bütün hakemlerden raporların gelmesi beklenmelidir. Çünkü yazarlar, sisteme bir kez düzeltme ekleyebilmektedirler. Zira bir hakemin istediği düzeltmeyi yapıp yazı sisteme eklendiğinde, sonraki aşamada ikinci bir hakemin de düzeltme istemesi durumunda istenen düzeltmeler yapılamayacaktır.
11. Dergiye gönderilen yazıların daha önce başka bir yerde yayımlanmamış olması gerekmektedir. Kitap hâlinde yayımlanmamış sempozyum bildirilerinin yayımı ise, bu durumun belirtilmesi şartıyla mümkündür.
12. Dergiye gönderilen yazılar, yazarları tarafından alınmış olan benzerlik raporları ile birlikte sisteme yüklenecektir. Ayrıca editörlük sürecinde turnitin vb. benzerlik programlarında makaleler kontrol edilecektir. Benzerlik oranı %20'nin üzerinde olan çalışmalar yayınlanamayacaktır.
13. Yazılar, mutlaka aşağıda belirtilen formatta gönderilmelidir. Sisteme bu formatta girilmeyen yazılar değerlendirmeye alınmayacaktır.
14. Yazarlar, makale dosyası ile birlikte sisteme Telif Hakkı Devri Formu'nu imzalı bir şekilde yüklemelidir.
SAYFA DÜZENİ
1. Yazılar, Microsoft Word programında yazılmalı ve sayfa yapıları aşağıdaki gibi düzenlenmelidir:
|
Kâğıt Boyutu |
Genişlik:16 cm Yükseklik: 24 cm |
|
Üst Kenar Boşluk |
2 cm |
|
Alt Kenar Boşluk |
2 cm |
|
Sol Kenar Boşluk |
2,5 cm |
|
Sağ Kenar Boşluk |
2 cm |
|
Yazı Tipi |
Times New Roman |
|
Yazı Tipi Stili |
Normal |
|
Boyutu (normal metin) |
11 (Times New Roman) |
|
Boyutu (sonnot metni) |
10 (Times New Roman) |
|
Paragraf Aralığı |
Önce 6 nk, sonra 0 nk |
|
Satır Aralığı Paragraf Girintisi |
Tek (1) 1 cm |
2. Özel bir yazı tipi (font) kullanılmış yazılarda, kullanılan yazı tipi de, yazıyla birlikte gönderilmelidir.
3. Yazılarda sayfa numarası, üst bilgi ve alt bilgi gibi ayrıntılara yer verilmemelidir.
4. Makale içerisindeki başlıkların her bir kelimesinin sadece ilk harfleri büyük yazılmalı, başka hiçbir biçimlendirmeye, yer verilmemelidir.
5. İmlâ ve noktalama açısından, makalenin ya da konunun zorunlu kıldığı özel durumlar dışında, Türk Dil Kurumunun İmlâ Kılavuzu esas alınmalıdır.
KAYNAKLARIN DÜZENLENMESİ
Metin içinde kaynak gösterme
Metin içinde kaynak gösterimi iki biçimde yapılabilir.
1. Ana metindeki tüm göndermeler metin içi dipnot sistemi ile belirtilir. Sayfa altı dipnot yöntemi kesinlikle kullanılmamalıdır. Kaynak gösterme dışında kalan ve makalenin ana konusu ile dolaylı bağlantısı olan açıklamalar, birden başlayarak sonnot kullanmak suretiyle yapılabilir. Sonnotlar, makaleden sonra ve kaynakçadan önce topluca yer almalı, 1, 2, 3 şeklinde sıralanmalı ve 10 punto yazılmalıdır.
2. Metinde uygun yerde parantez açılarak, yazar (lar) ın soyadı, yayın tarihi ve alıntılanan sayfa numarası belirtilir.
a) Aynı kaynaklara metinde tekrar gönderme yapılırsa yine aynı yöntem uygulanır; age., agm. gibi kısaltmalar kullanılmamalıdır.
Örnek: (Köprülü, 1966: 71-76)
b) Alıntılanan yazarın adı, metinde geçiyorsa, parantez içinde yazarın adını tekrar etmeye gerek yoktur.
Örnek: Boratav (1984: 11), bu rivayetlerin 34 tane olduğunu belirtir.
c) Gönderme yapılan kaynak iki yazarlı ise, her iki yazarın da soyadları kullanılmalıdır.
Örnek: (Alptekin ve Sakaoğlu, 2006: 133)
d) Yazarlar ikiden fazlaysa ilk yazarın soyadından sonra “vd.” (ve diğerleri) ibaresi kullanılmalıdır.
Örnek: (Lvova vd., 2013: 194)
e) Gönderme yapılan kaynaklar birden fazlaysa, göndermeler noktalı virgülle ayrılmalıdır.
Örnek: (Kaya, 2000: 180; Artun, 2004: 86)
f) Metinde arşiv belgelerinden yararlanılmış ise bu belgelere göndermeler Belge-1 veya Arşiv-1 şeklinde sırayla belirtilmeli ve kaynakçada ilgili ibarenin karşısına arşiv belge bilgileri yazılmalıdır.
g) Metin içinde sözlü kaynaklardan alınan bilgilere yer verilmiş ise göndermeler Kaynak Kişi anlamına gelecek şekilde KK-1 şeklinde belirtilmeli, çalışmanın kaynaklar kısmında Sözlü Kaynaklar alt başlığı altında her bir kaynak kişinin bilgisi metin içinde yapılan gönderme kodu ile uyumu şekilde belirtilmelidir.
h)Metin içi doğrudan alıntılarda 40 kelimeyi geçenler, sağdan ve soldan 1cm içeride, blok şeklinde ve ana metinden 1 punto küçük (10 punto) yazılmalıdır.
KAYNAKÇANIN DÜZENLENMESİ
1. Kaynakçada sadece yazıda gönderme yapılan kaynaklara yer verilmeli ve yazar soyadına göre alfabetik sıralama izlenmelidir.
2. Bir yazarın birden çok çalışması kaynakçada yer alacaksa yayın tarihine göre eskiden yeniye doğru bir sıralama yapılmalıdır. Aynı yılda yapılan çalışmalar için “a, b, c...” ibareleri kullanılmalı ve bunlar metin içinde yapılan göndermelerde de aynı olmalıdır.
Kitap:
KÖPRÜLÜ, M. F. (1999). Edebiyat Araştırmaları. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
Çeviri Kitap:
ELIADE, M. (1999). Şamanizm. (Çev.: İsmet Birkan), Ankara: İmge Kitabevi.
LVOVA, E. L. vd. (2013). Güney Sibirya Türklerinin Geleneksel Dünya Görüşleri: Simge ve Ritüel. (Çev.: Metin Ergun), Konya: Kömen Yayınları.
İki Yazarlı Kitap:
ALPTEKİN, A. B. ve SAKAOĞLU, S. (2006). Türk Saz Şiiri Antolojisi. Ankara: Akçağ Yayınları.
İkiden Fazla Yazarlı Kitap:
OĞUZ, M. Öcal vd. (2010). Türk Halk Edebiyatı El Kitabı. Ankara: Grafiker Yayınları.
Makale:
YAYIN, N. (2016). "Köknar Terimi Üzerine". Artuklu İnsan ve Toplum Bilim Dergisi, C. 1, S. 1, 72-75.
Yayımlanmamış Tez:
AKYÜZ, Ç. (2013). Bagış Destanı: İnceleme-Metin. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
Bildiri:
CUNBUR, M. (2000). “Dede Korkut Oğuz-namelerinde İslamî Unsurlar”, Uluslararası Dede Korkut – Bilgi Şöleni Bildirileri. (Hzl.: A. Kahya-Birgül vd.), 77-108, Ankara Atatürk Kültür Merkezi Başkanlığı Yayınları.
İnternet Kaynakları:
* URL-1: “Social Groups”. http://www.sociologyguide.com/basic-consepts/Social-Groups.php (Erişim: 10.06.2014)
* Hufford, M. (1991). “American Folklife: A Commonwealth of Cultures”, http://www.loc.gov/folklife/cwc/(Erişim: 17.06.2014)
Arşiv Kaynakları:
Belge-1/Arşiv-1: BOA-Başbakanlık Osmanlı Arşivi (BOA, DH.EUM.EMN, no: 3, 19.Ş.1330); BCA: Başbakanlık Cumhuriyet Arşivi (BCA, 1927)
Sözlü Kaynaklar:
KK-1: Mustafa Mutlu, İstanbul 1935, İlkokul Mezunu, Emekli. (Görüşme: 12.06.2014)
Dergiye makale gönderecek yazarlarımızın çalışmalarını Yayın ve Yazım İlkeleri'ne göre düzenlemeleri gerekmektedir.
Etik İlkeler ve Yayın Politikası
FOLKLOR AKADEMİ DERGİSİ ETİK İLKELER ve YAYIN POLİTİKASI
Folklor Akademi Dergisi (FAD), yılda dört defa yayımlanan uluslararası hakemli bir dergidir. FAD, Türk Halk bilimi alanında yeni bakış açıları geliştirmek, alana katkı sağlayacak yeni ve özgün makale, derleme, tanıtım yazıları ve çeviriler gibi yayınlara yer vermektir. Ayrıca dergide, uluslar üstü bir felsefe ile dünyaya dair kültürel veriyi, insanlığın ortak mirası kabul edip tarihî ve/veya güncel olanı akademik üslup ve bilimsel yöntemler ile kamuoyuna duyurmak amaçlanmaktadır.
Folklor Akademi Dergisine gönderilecek olan çalışmaların yayına kabul edilmesinde makalelerde özgünlük ve alana etki unsurları dikkate alınmaktadır. Bu nedenle, dergi sistemine yüklenmiş hatta hakem süreci olumlu olarak raporlanmış olsa dahi, çalışmanın yayımlanıp yayımlanmayacağı kararı editör kuruluna bağlıdır.
Aynı yazarın dergimize yeniden makale gönderebilmesi için, önceki makalesinin yayımlanmasının üzerinden en az bir yıl geçmiş olmalıdır.
Her sayıda araştırmacıların bağlı bulunduğu kurumlar arasında çeşitliliğin gözetilmesi esastır. Bu kapsamda, bir sayıda aynı kurum adresli en fazla iki makale yayımlanabilir. Çok yazarlı makalelerde yazar sayısı değil, yayın sayısı esas alınır.
Folklor Akademi Dergisi, güncel TDK Yazım Kılavuzu ve Sözlüklerini esas alır.
Yayımlanan çalışmaların telif hakkı Folklor Akademi Dergisi’ne devredilmiş sayılır. Makalelerin/çevirilerin tüm bilimsel ve hukukî sorumluluğu yazarlarına/çevirmenlerine aittir. İki ve daha fazla yazarlı çalışmalarda yazının telif sorumluluğu birinci yazara aittir. Dergide yayımlanan makale ve fotoğraflar kaynak gösterilerek alıntılanabilir.
Folklor Akademi Dergisi’ne gönderilen makaleler çifte körleme (peer review) süreciyle değerlendirilmekte olup ücretsiz erişimle elektronik olarak yayımlanmaktadır. Aşağıda yayıncının, editörler kurulunun, hakemlerin ve yazarların etik sorumlulukları ve görevleri yer almaktadır. Bilimsel kurallar dâhilinde hazırlanan çalışmalarda yayın sürecinin tüm bileşenlerinin; yayıncı, editörler, yazarlar, hakemler ve okuyucuların etik ilkelere ve derginin yayın politikalarına uymaları gerekmektedir.
Yayıncının Etik Sorumlukları
*Folklor Akademi Dergisi, kâr amacı gütmeyen bir yayın kuruluşudur.
*Folklor Akademi Dergisi, 2018 yılından bu yana evrensel kurallar çerçevesinde yayın yapmaktadır.
* Folklor Akademi Dergisi, yayınlanan makalelerin mülkiyet ve telif hakkını korur. Yayınlanan her makalenin birer kopya kaydını saklı tutma yükümlüğünü üstlenir.
* Folklor Akademi Dergisi, makalenin nihai kararının her türlü kişisel durumdan bağımsız biçimde verilmesini taahhüt eder.
Editörler Kurulunun Etik Sorumlulukları
*Folklor Akademi Dergisi’ne başvuru yapılan her bir makale ve makalenin diğer tüm süreçlerinden Folklor Akademi dergisi Editörler Kurulu sorumludur ve Editörler Kurulu bu bağlamda sorumluluğunu bilir.
*Editörler Kurulu, dergide, kör hakemlik, değerlendirme süreci, etik ilkeler gibi dergi politikalarının belirlenmesi ve uygulanmasını gözetir, yayınlanmış makale yazarlarının telif hakkını korur.
* Editörler Kurulu, dergiyi akademik kriterlerde daha iyiye yükseltme ve bu bağlamda nitelikli yayın politikası hedefinde olup gerektiğinde “yazarlar”, “hakemler” gibi temel esaslarını günceller.
* Editörler Kurulu, Dergipark sistemi üzerinden makale takip sürecini yürütmekte olup, dergi içeriğine uygun, dil editörlerinin denetiminden geçen yazıları, çıkar çatışması taşımayan ilgili alandaki hakemlere gönderir. Dergi yazım ilkelerine uygun olmayan yazılar hakeme gönderilmez. Hakem raporlarından biri olumlu (kabul ya da minör revizyon), diğeri olumsuz olduğu takdirde, yazı üçüncü bir hakeme gönderilebilir yahut Editör Kurulu nihai kararını raporlar üzerinden verebilir (Hakemlerden major revizyon ve ret alan makaleler reddedilir. Yazıların yayımlanma ya da yayımlanmama konusundaki nihai karar Folklor Akademi Dergisi Editör Kuruluna aittir).
* Editörler Kurulu, belirli aralıklarla dergi süreci ve nitelikli işleyişi için toplanır.
* Editörler Kurulu, tüm makalelerin kayıtlarını, dergiyle ilgili yazışmaları elektronik olarak saklar.
* Dergi sistemine makale yüklendikten sonra editör kontrolünden geçen çalışmaların yazarları tarafından sisteme yüklenen benzerlik raporu Editör Kurulunca incelenir. Benzerlik oranı makul olan (azami %20) çalışmalar için hakem değerlendirme süreci başlatılır.
Hakemlerin Etik Sorumlulukları
*Folklor Akademi Dergisi’nde makale değerlendirme sürecinde yazar(lar)ın ve hakemlerin, birbirlerini tanımadıkları iki yönlü kör hakemlik (çifte körleme) ilkesi uygulanır.
* Hakemler, yalnız uzmanlık alanı ile ilgili makaleleri değerlendirmeyi kabul etmeli, herhangi bir çıkar çatışması fark edildiyse makale değerlendirme isteği ya da hakemliği ret edilmelidir.
*Hakemler dergi yayın politikası gereği, Makale Takip Sistemi üzerinden belirlenen süre içinde makaleyi, nesnel ve bilimsel kriterlere uygun değerlendirmelidirler.
Yazar(lar)ın Etik Sorumlulukları:
*Folklor Akademi Dergisinde yayımlanacak makalelerde bilimsel özgünlük esas olup makale yazar(lar)ı söz konusu yayınların içeriğinden birinci derece sorumludur.
*Dergiye gönderilecek yazıların daha önce herhangi bir yerde yayımlanmamış olması gerekmektedir. (Tezlerden üretilen yahut ulusal/uluslararası kongrelerde sözlü olarak sunulan bildirilerin gönderilmesi halinde bunun açıkça belirtilmesi gerekir.)
*Yazarlar aynı anda birden fazla makale göndermemelidirler.
*Yazarlar makalelerini sisteme yüklerken MS Word formatını kullanmalı ve dosya içerisinde kişisel bilgilere kesinlikle yer vermemeli; Telif Hakkı Devri Formu’nu makale dosyası ile birlikte imzalı bir şekilde sisteme yüklemelidir.
*Yazar(lar), makaledeki kaynaklara etik ilkeler doğrultusunda atıf yapmalıdır.
*Makaleye katkı sağlamayan kişilerin adı, yazar olarak yazılmamalıdır.
* Yazar(lar), etik kurul kararı gerektiren çalışmaları için bu belgenin adı, karar tarihi ve sayısını makalede belirtmeli ve belgeyi makalenin başvurusuyla birlikte sisteme yüklemelidir. Bilimsellik ölçütleri içinde, gereken durumda, uzman görüşü, aydınlatılmış olur/onam formunun alındığına ilişkin bilgiye yine makalede yer vermelidir.
Etik İlkeler ve Yayın Politikası hazırlanması sürecinde örnek alınan, yararlanılan ve aktarılan kaynaklar:
YÖK Bilimsel Araştırma ve Yayın Etiği Yönergesi
COPE (Committee on Publication Ethics)
Budapeşte Açık Erişim Bildirgesi
ICMJE (International Committee Of Medical Journal Editors)
Creative Commons
DOAJ Principles Of Transparency And Best Practice In Scholarly Publishing
NOT: Folklor Akademi Dergisi Etik İlkeler ve Yayın Politikası hazırlanırken Uluslararası Sosyal ve Eğitim Bilimleri Dergisi, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi’nin ilgili bölümlerinden içerik, şekil ve kaynakça açısından faydalanılmıştır.
https://app.trdizin.gov.tr/dergi/TWpJMk5qWT0/folklor-akademi-dergisi-online-
Ücret Politikası
Folklor Akademi Dergisi'nde makale gönderme, hakem süreci veya yayımlama aşamalarının hiçbirinde herhangi bir ücretlendirme işlemi yoktur. Yazarlardan, dergiye gönderdikleri çalışmaları için ücret talep edilmemektedir.
