Öz
Tarih boyunca insanoğlu gerek kendisiyle gerek çevresiyle ilgili bilinmezleri anlayıp keşfetmeye çalışmış ve istikbâlin neler getireceğini önceden öğrenebilmek için çeşitli yollara başvurmuştur. Bu teşebbüsün temelinde şüphesiz merak duygusunun tatmin edilmesi yatmaktadır. Geçmişten günümüze bilinmezin ve esrarengiz olanın keşfi için çeşitli yöntemlerin kullanıldığı bilinmektedir. Bu yöntemler arasında, “ulûm-i garîbe” olarak adlandırılan; fal, cifr, remil, kur’a, nücûm ve kehânet gibi ilimler bulunmaktadır. Geleceği merak edip gerçekleşecek hâdiselerden önceden haberdâr olma isteği, insanoğlunun ortak hissiyâtıdır. Bu hissiyât nedeniyle zihinleri meşgul eden çeşitli soruların muhtemel cevaplarına çoğu zaman fal aracılığıyla ulaşılmaya çalışılmıştır. İnsanların çeşitli maksatlar dahilinde bu alana olan rağbetleri ise fal bakmada çeşitli araçların kullanılmasını beraberinde getirmiştir. Kitaplar, bu amaçla kullanılmış araçlardan biridir. İslâm âleminde en yaygın başvurulmuş fal çeşitlerinden biri olan kitap falı, Kur’ân-ı Kerim başta olmak üzere edebî sahada meşhur bazı eserlerin rastgele açılması ve rastgelen harflerin müspet ya da menfî yorumlanmasıyla yapılan bir fal çeşididir. Kur’ân-ı Kerim’de fal bakmak her ne kadar apaçık bir şekilde yasaklanmış olsa da Mushâf-ı Şerif, bu konuda kendisine en çok mürâcaat edilen kitap olmuştur. Kur’ân’a bu amaçla başvurulması edebî sahada manzum ve mensur birçok risalenin kaleme alınmasında etkili olmuştur. Söz konusu risalelerde fal sahibinin niyeti, Ku’ân-ı Kerim’in rehberliğinde tevil edilme yoluna gidilmiştir. Kur’ân fallarında harflerin tevillerine geçilmeden önce gaybın yalnız Allah tarafından bilineceği vurgulanmış ve bu muhtevada âyet ya da hususî dualara yer verilmiştir. Bunun yanısıra metinlerde belirtildiği üzere Kur’ân falına başlamadan abdest almak, belirtilen adetler kadar Fatiha ve İhlas sûrelerini okumak, Hz. Peygamber’e salat u selam getirilmek gibi bir takım dinî vecibeleri yerine getirmek gerekir. Arap alfabesini oluşturan 28 harften çoğunun olumlu yorumlanması, olumsuz yorumlanan harfler geldiğinde fal sahibine çeşitli nasihatlerin verilmesi, sade ve akıcı bir dilin kullanılması Kur’ân fallarının ortak özelliklerindendir. Bu gibi özelliklere sahip Kur’ân fallarının şimdiye kadar birçok örneği gün ışığını çıkarılmıştır. Bununla beraber henüz üzerlerinde çalışmalar yapılmamış Kur’ân fallarının varlıkları da bilinmektedir. Hakkında bir çalışma yapılmamış bu metinlerden biri bu makaleye konu edilmiştir. Bu çalışmada, bir tür olarak Kur’ân falı hakkında bilgi verilecek ve Türk ve İslam Eserleri Müzesi, TİEM Yazma Eserler Koleksiyonu 00505-002 numarada kayıtlı bulunan yazma bir Kur’ân-ı Kerim’in son varaklarında yer alan 69 beyitten müteşekkil manzum Kur’ân falının tanıtımı yapılarak transkripsiyonlu metni verilecektir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- AKSOYAK, İ. H. (2004). Kefeli Hüseyin-Râznâme, Massachusetts: Harvard University Press.
- AVCI, İ. (2018). “Ali Uşşâkî’nin Manzum Kur’ân Falı: Sürûr-nâme”, Bir Devr-i Kadim Efendisi Prof. Dr. Tahir Üzgör’e
- Armağan. (Hzl.: Ü. Aslan vd.), 83-103, Ankara: Yayın Evi Yayınları.
- AYDIN, M. (1995). “Fal”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 134-138.
- DUVARCI, A. (1993). Türkiye’de Falcılık Geleneği ile Bu Konuda İki Eser Risâle-i Falnâme li-Cafer-i Sâdık ve Tefeülnâme. Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- DUVARCI, A. (2001). “Halk Kültürü Uygulamalarından Biri Olan Fal Geleneğinin Değerlendirilmesi”. Erdem, Türk Halk Kültürü Özel Sayısı-1, C. 13, S. 37, 117-129.
- KOMİSYON, (1989). “Fal”, Türk Ansiklopedisi, Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı Yayınevi.
- ÖZKAT, M. (2019). “Türk Edebiyatında Harflerin Yorumuna Dayalı Kur’ân Falları ve XIX. Yüzyıla Ait Manzum Bir Örnek”, 1. Uluslararası Develi-Âşık Seyranî ve Türk Kültürü Kongresi-Türk Kültürü Bildirileri Kitabı (Hzl.: R. Özkan), 269-311, Develi Belediyesi Kültür Yayınları.
- PALA, İ. (2004). Ansiklopedik Divan Şiiri Sözlüğü. İstanbul: Kapı Yayınları.
- SERİN, M. (2013). “Yâkût el-Müsta’sımî”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 43, 291-293.
- SEZER, S. (1998). Osmanlı’da Fal ve Falnameler. İstanbul: Milliyet Yayınları.
- SÜMBÜLLÜ, Y. Z. (2010). “Fal ve Falcılık Kavramı Ekseninde Türk Kültür Tarihinde Fal ve Kehânet”. A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, S. 43, 55-72.
- ŞANLI, İ. (2003). “XVI. Yüzyıl Divan Şairi Fedâyî ve Fâl-nâme-i Kur’ân-ı Azim’i”. U.Ü Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, S. 5, 161-178.
- TEKİN, T. (2015). Irk Bitig. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
- TİMURTAŞ, F. K. (2008). Osmanlı Türkçesine Giriş I, İstanbul: Alfa Basım Yayım Dağıtım.
- UZUN, M. İ. (1995). “Falnâme”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 141-145.
- YILDIZ, A. (2013). “Türk İslam Edebiyatında Kur’an Falları”, Geleneğin İzinde, 43-90, İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Öz
Kaynakça
- AKSOYAK, İ. H. (2004). Kefeli Hüseyin-Râznâme, Massachusetts: Harvard University Press.
- AVCI, İ. (2018). “Ali Uşşâkî’nin Manzum Kur’ân Falı: Sürûr-nâme”, Bir Devr-i Kadim Efendisi Prof. Dr. Tahir Üzgör’e
- Armağan. (Hzl.: Ü. Aslan vd.), 83-103, Ankara: Yayın Evi Yayınları.
- AYDIN, M. (1995). “Fal”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 134-138.
- DUVARCI, A. (1993). Türkiye’de Falcılık Geleneği ile Bu Konuda İki Eser Risâle-i Falnâme li-Cafer-i Sâdık ve Tefeülnâme. Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- DUVARCI, A. (2001). “Halk Kültürü Uygulamalarından Biri Olan Fal Geleneğinin Değerlendirilmesi”. Erdem, Türk Halk Kültürü Özel Sayısı-1, C. 13, S. 37, 117-129.
- KOMİSYON, (1989). “Fal”, Türk Ansiklopedisi, Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı Yayınevi.
- ÖZKAT, M. (2019). “Türk Edebiyatında Harflerin Yorumuna Dayalı Kur’ân Falları ve XIX. Yüzyıla Ait Manzum Bir Örnek”, 1. Uluslararası Develi-Âşık Seyranî ve Türk Kültürü Kongresi-Türk Kültürü Bildirileri Kitabı (Hzl.: R. Özkan), 269-311, Develi Belediyesi Kültür Yayınları.
- PALA, İ. (2004). Ansiklopedik Divan Şiiri Sözlüğü. İstanbul: Kapı Yayınları.
- SERİN, M. (2013). “Yâkût el-Müsta’sımî”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 43, 291-293.
- SEZER, S. (1998). Osmanlı’da Fal ve Falnameler. İstanbul: Milliyet Yayınları.
- SÜMBÜLLÜ, Y. Z. (2010). “Fal ve Falcılık Kavramı Ekseninde Türk Kültür Tarihinde Fal ve Kehânet”. A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, S. 43, 55-72.
- ŞANLI, İ. (2003). “XVI. Yüzyıl Divan Şairi Fedâyî ve Fâl-nâme-i Kur’ân-ı Azim’i”. U.Ü Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, S. 5, 161-178.
- TEKİN, T. (2015). Irk Bitig. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
- TİMURTAŞ, F. K. (2008). Osmanlı Türkçesine Giriş I, İstanbul: Alfa Basım Yayım Dağıtım.
- UZUN, M. İ. (1995). “Falnâme”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 141-145.
- YILDIZ, A. (2013). “Türk İslam Edebiyatında Kur’an Falları”, Geleneğin İzinde, 43-90, İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Öz
Kaynakça
- AKSOYAK, İ. H. (2004). Kefeli Hüseyin-Râznâme, Massachusetts: Harvard University Press.
- AVCI, İ. (2018). “Ali Uşşâkî’nin Manzum Kur’ân Falı: Sürûr-nâme”, Bir Devr-i Kadim Efendisi Prof. Dr. Tahir Üzgör’e
- Armağan. (Hzl.: Ü. Aslan vd.), 83-103, Ankara: Yayın Evi Yayınları.
- AYDIN, M. (1995). “Fal”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 134-138.
- DUVARCI, A. (1993). Türkiye’de Falcılık Geleneği ile Bu Konuda İki Eser Risâle-i Falnâme li-Cafer-i Sâdık ve Tefeülnâme. Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- DUVARCI, A. (2001). “Halk Kültürü Uygulamalarından Biri Olan Fal Geleneğinin Değerlendirilmesi”. Erdem, Türk Halk Kültürü Özel Sayısı-1, C. 13, S. 37, 117-129.
- KOMİSYON, (1989). “Fal”, Türk Ansiklopedisi, Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı Yayınevi.
- ÖZKAT, M. (2019). “Türk Edebiyatında Harflerin Yorumuna Dayalı Kur’ân Falları ve XIX. Yüzyıla Ait Manzum Bir Örnek”, 1. Uluslararası Develi-Âşık Seyranî ve Türk Kültürü Kongresi-Türk Kültürü Bildirileri Kitabı (Hzl.: R. Özkan), 269-311, Develi Belediyesi Kültür Yayınları.
- PALA, İ. (2004). Ansiklopedik Divan Şiiri Sözlüğü. İstanbul: Kapı Yayınları.
- SERİN, M. (2013). “Yâkût el-Müsta’sımî”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 43, 291-293.
- SEZER, S. (1998). Osmanlı’da Fal ve Falnameler. İstanbul: Milliyet Yayınları.
- SÜMBÜLLÜ, Y. Z. (2010). “Fal ve Falcılık Kavramı Ekseninde Türk Kültür Tarihinde Fal ve Kehânet”. A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, S. 43, 55-72.
- ŞANLI, İ. (2003). “XVI. Yüzyıl Divan Şairi Fedâyî ve Fâl-nâme-i Kur’ân-ı Azim’i”. U.Ü Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, S. 5, 161-178.
- TEKİN, T. (2015). Irk Bitig. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
- TİMURTAŞ, F. K. (2008). Osmanlı Türkçesine Giriş I, İstanbul: Alfa Basım Yayım Dağıtım.
- UZUN, M. İ. (1995). “Falnâme”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 141-145.
- YILDIZ, A. (2013). “Türk İslam Edebiyatında Kur’an Falları”, Geleneğin İzinde, 43-90, İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Öz
Kaynakça
- AKSOYAK, İ. H. (2004). Kefeli Hüseyin-Râznâme, Massachusetts: Harvard University Press.
- AVCI, İ. (2018). “Ali Uşşâkî’nin Manzum Kur’ân Falı: Sürûr-nâme”, Bir Devr-i Kadim Efendisi Prof. Dr. Tahir Üzgör’e
- Armağan. (Hzl.: Ü. Aslan vd.), 83-103, Ankara: Yayın Evi Yayınları.
- AYDIN, M. (1995). “Fal”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 134-138.
- DUVARCI, A. (1993). Türkiye’de Falcılık Geleneği ile Bu Konuda İki Eser Risâle-i Falnâme li-Cafer-i Sâdık ve Tefeülnâme. Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- DUVARCI, A. (2001). “Halk Kültürü Uygulamalarından Biri Olan Fal Geleneğinin Değerlendirilmesi”. Erdem, Türk Halk Kültürü Özel Sayısı-1, C. 13, S. 37, 117-129.
- KOMİSYON, (1989). “Fal”, Türk Ansiklopedisi, Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı Yayınevi.
- ÖZKAT, M. (2019). “Türk Edebiyatında Harflerin Yorumuna Dayalı Kur’ân Falları ve XIX. Yüzyıla Ait Manzum Bir Örnek”, 1. Uluslararası Develi-Âşık Seyranî ve Türk Kültürü Kongresi-Türk Kültürü Bildirileri Kitabı (Hzl.: R. Özkan), 269-311, Develi Belediyesi Kültür Yayınları.
- PALA, İ. (2004). Ansiklopedik Divan Şiiri Sözlüğü. İstanbul: Kapı Yayınları.
- SERİN, M. (2013). “Yâkût el-Müsta’sımî”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 43, 291-293.
- SEZER, S. (1998). Osmanlı’da Fal ve Falnameler. İstanbul: Milliyet Yayınları.
- SÜMBÜLLÜ, Y. Z. (2010). “Fal ve Falcılık Kavramı Ekseninde Türk Kültür Tarihinde Fal ve Kehânet”. A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, S. 43, 55-72.
- ŞANLI, İ. (2003). “XVI. Yüzyıl Divan Şairi Fedâyî ve Fâl-nâme-i Kur’ân-ı Azim’i”. U.Ü Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, S. 5, 161-178.
- TEKİN, T. (2015). Irk Bitig. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
- TİMURTAŞ, F. K. (2008). Osmanlı Türkçesine Giriş I, İstanbul: Alfa Basım Yayım Dağıtım.
- UZUN, M. İ. (1995). “Falnâme”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 141-145.
- YILDIZ, A. (2013). “Türk İslam Edebiyatında Kur’an Falları”, Geleneğin İzinde, 43-90, İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Öz
Throughout history, human beings have sought to understand and discover the unknown about themselves and their surroundings, resorting to various methods in order to foresee what the future may bring. At the heart of this endeavor lies, undoubtedly, the desire to satisfy human curiosity. From past to present, it is known that various methods have been employed to explore the mysterious and the unknown. Among these methods are the sciences referred to as “strange sciences”, including fortune telling, cifr, remil, qura, nujum and prophecy. The desire to know the future and be informed in advance of upcoming events is a common sentiment among humankind. As a result of this sentiment, attempts have frequently been made to find possible answers to troubling questions often through fortune telling. People’s widespread interest in this field for various purposes has led to the use of different tools for fortune telling. The use of books is one such tool. One of the most common forms of fortune telling in the Islamic world has been book fortune telling, in which a book most commonly the Quran, but also well-known literary works is opened randomly and the resulting letter, word, or passage is interpreted in a positive or negative light. Although fortune telling using the Quran is explicitly prohibited in the text itself, the Mushaf al-Sharif has been the most frequently consulted book for this purpose. The use of the Quran in such a way has led to the composition of many treatises in the field of literature, both in prose and verse. In the treatises in question, the intention of the person performing the fortune telling is interpreted in light of the guidance of the Quran. Before proceeding to the interpretations of the letters in Quranic fortune telling, it is emphasized that knowledge of ghayb belongs solely to Allah, and verses or specific supplications reflecting this meaning are often included. In addition, certain religious practices are required before beginning the Quranic fortune telling, such as performing ablution, reciting surat al-Fatiha and surat al-Ikhlas a number of times specified in the texts and sending blessings (salat wa-salam) upon the Prophet. Common features of Quranic fortune telling include the generally positive interpretations of most of the 28 letters of the Arabic alphabet, the offering of advice when negatively interpreted letters arise and the use of a plain and fluent style. Many Quranic fortune telling texts possessing such characteristics have been brought to light to date. However, it is also known that there exist other fortune telling texts that have not yet been the subject of scholarly study. One such previously unstudied text forms the subject of this article. This article will provide information about Quran fortune telling as a literary genre and will present a verse-form Quran fortune telling consisting of 69 couplets, found on the final folios of a manuscript Quran recorded under the number 00505-002 in the Turkish and Islamic Arts Museum, TİEM Manuscript Collection, along with its transcription.
Anahtar Kelimeler
Fortune telling book fortune telling Quran fortune telling in verse Ta’wil-i Fal-i Quran
Kaynakça
- AKSOYAK, İ. H. (2004). Kefeli Hüseyin-Râznâme, Massachusetts: Harvard University Press.
- AVCI, İ. (2018). “Ali Uşşâkî’nin Manzum Kur’ân Falı: Sürûr-nâme”, Bir Devr-i Kadim Efendisi Prof. Dr. Tahir Üzgör’e
- Armağan. (Hzl.: Ü. Aslan vd.), 83-103, Ankara: Yayın Evi Yayınları.
- AYDIN, M. (1995). “Fal”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 134-138.
- DUVARCI, A. (1993). Türkiye’de Falcılık Geleneği ile Bu Konuda İki Eser Risâle-i Falnâme li-Cafer-i Sâdık ve Tefeülnâme. Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- DUVARCI, A. (2001). “Halk Kültürü Uygulamalarından Biri Olan Fal Geleneğinin Değerlendirilmesi”. Erdem, Türk Halk Kültürü Özel Sayısı-1, C. 13, S. 37, 117-129.
- KOMİSYON, (1989). “Fal”, Türk Ansiklopedisi, Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı Yayınevi.
- ÖZKAT, M. (2019). “Türk Edebiyatında Harflerin Yorumuna Dayalı Kur’ân Falları ve XIX. Yüzyıla Ait Manzum Bir Örnek”, 1. Uluslararası Develi-Âşık Seyranî ve Türk Kültürü Kongresi-Türk Kültürü Bildirileri Kitabı (Hzl.: R. Özkan), 269-311, Develi Belediyesi Kültür Yayınları.
- PALA, İ. (2004). Ansiklopedik Divan Şiiri Sözlüğü. İstanbul: Kapı Yayınları.
- SERİN, M. (2013). “Yâkût el-Müsta’sımî”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 43, 291-293.
- SEZER, S. (1998). Osmanlı’da Fal ve Falnameler. İstanbul: Milliyet Yayınları.
- SÜMBÜLLÜ, Y. Z. (2010). “Fal ve Falcılık Kavramı Ekseninde Türk Kültür Tarihinde Fal ve Kehânet”. A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, S. 43, 55-72.
- ŞANLI, İ. (2003). “XVI. Yüzyıl Divan Şairi Fedâyî ve Fâl-nâme-i Kur’ân-ı Azim’i”. U.Ü Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, S. 5, 161-178.
- TEKİN, T. (2015). Irk Bitig. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
- TİMURTAŞ, F. K. (2008). Osmanlı Türkçesine Giriş I, İstanbul: Alfa Basım Yayım Dağıtım.
- UZUN, M. İ. (1995). “Falnâme”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 141-145.
- YILDIZ, A. (2013). “Türk İslam Edebiyatında Kur’an Falları”, Geleneğin İzinde, 43-90, İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Öz
Kaynakça
- AKSOYAK, İ. H. (2004). Kefeli Hüseyin-Râznâme, Massachusetts: Harvard University Press.
- AVCI, İ. (2018). “Ali Uşşâkî’nin Manzum Kur’ân Falı: Sürûr-nâme”, Bir Devr-i Kadim Efendisi Prof. Dr. Tahir Üzgör’e
- Armağan. (Hzl.: Ü. Aslan vd.), 83-103, Ankara: Yayın Evi Yayınları.
- AYDIN, M. (1995). “Fal”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 134-138.
- DUVARCI, A. (1993). Türkiye’de Falcılık Geleneği ile Bu Konuda İki Eser Risâle-i Falnâme li-Cafer-i Sâdık ve Tefeülnâme. Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- DUVARCI, A. (2001). “Halk Kültürü Uygulamalarından Biri Olan Fal Geleneğinin Değerlendirilmesi”. Erdem, Türk Halk Kültürü Özel Sayısı-1, C. 13, S. 37, 117-129.
- KOMİSYON, (1989). “Fal”, Türk Ansiklopedisi, Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı Yayınevi.
- ÖZKAT, M. (2019). “Türk Edebiyatında Harflerin Yorumuna Dayalı Kur’ân Falları ve XIX. Yüzyıla Ait Manzum Bir Örnek”, 1. Uluslararası Develi-Âşık Seyranî ve Türk Kültürü Kongresi-Türk Kültürü Bildirileri Kitabı (Hzl.: R. Özkan), 269-311, Develi Belediyesi Kültür Yayınları.
- PALA, İ. (2004). Ansiklopedik Divan Şiiri Sözlüğü. İstanbul: Kapı Yayınları.
- SERİN, M. (2013). “Yâkût el-Müsta’sımî”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 43, 291-293.
- SEZER, S. (1998). Osmanlı’da Fal ve Falnameler. İstanbul: Milliyet Yayınları.
- SÜMBÜLLÜ, Y. Z. (2010). “Fal ve Falcılık Kavramı Ekseninde Türk Kültür Tarihinde Fal ve Kehânet”. A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, S. 43, 55-72.
- ŞANLI, İ. (2003). “XVI. Yüzyıl Divan Şairi Fedâyî ve Fâl-nâme-i Kur’ân-ı Azim’i”. U.Ü Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, S. 5, 161-178.
- TEKİN, T. (2015). Irk Bitig. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
- TİMURTAŞ, F. K. (2008). Osmanlı Türkçesine Giriş I, İstanbul: Alfa Basım Yayım Dağıtım.
- UZUN, M. İ. (1995). “Falnâme”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, C. 12, 141-145.
- YILDIZ, A. (2013). “Türk İslam Edebiyatında Kur’an Falları”, Geleneğin İzinde, 43-90, İstanbul: Kitabevi Yayınları.
Ayrıntılar
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Türk İslam Edebiyatı, Osmanlı Sahası Klasik Türk Edebiyatı |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 1 Ekim 2025 |
| Kabul Tarihi | 2 Ocak 2026 |
| Yayımlanma Tarihi | 29 Mart 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.55666/folklor.1794463 |
| IZ | https://izlik.org/JA69GH39JT |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Cilt: 9 Sayı: 1 |