Öz
Somut olmayan kültürel mirasın korunması kapsamı; objelerin üretimi, bakımı, yeniden yaratımı ve yaşatılmasının yanı sıra geleneğin ustalarını da dikkate almaktadır. Toplumların kuşaktan kuşağa aktardığı sözlü anlatımlar, ritüeller, törenler ve el sanatları gibi uygulamalar; kimlik, aidiyet ve estetik değerlerin taşıyıcılarıdır. Bu doğrultuda, 2003 yılında UNESCO tarafından kabul edilen “Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması Sözleşmesi” kapsamında öne çıkan alanlardan biri olan el sanatları geleneği, kültürel çeşitliliğin ve insan yaratıcılığının somut bir yansımasıdır. Bu tür unsurlar, bireyler arasında ortak bir hafıza oluşturarak toplumsal dayanışmayı güçlendirmekte ve kültürel sürekliliğe canlılık kazandırmaktadır. Aynı zamanda, küreselleşmenin homojenleştirici etkilerine karşı yerel kimliğin korunmasında önemli bir rol üstlenmektedir. Bu bağlamda, Eskişehir’de geleneksel olarak sürdürülen “Sivrihisar cebesi” önemli bir el sanatı örneğidir. Cebe; tel örgü tekniğiyle altın, gümüş veya bakır tellerin örülmesiyle oluşturulan özgün bir takı formudur. Bu çalışmada, Sivrihisar cebesi zanaatını geliştirerek günümüze taşıyan Yaşayan İnsan Hazinesi adayı sarraf Metin Altay’ın, cebeye katkısı ele alınmaktadır. Geleneksel teknik bilgiyle modern estetik anlayışını birleştiren Altay, örgü cebeyi sadece korumakla kalmamış; aynı zamanda sabit tezgâh modeli, erkek koleksiyonları ve özgün desen çalışmaları katkılarıyla Sivrihisar cebesinin kullanım alanlarını genişletmiştir. Çalışmada; Altay ve ailesi ile yapılan yüz yüze görüşmelerden edinilen veriler ışığında ustanın hayatı, sanatı, üretim biçimi ve çıraklık ilişkileri üzerinden Sivrihisar cebesinin geçirdiği dönüşüm irdelenmektedir. Ayrıca, Altay ailesinin sonraki kuşak temsilcileriyle yapılan sözlü görüşmeler aracılığıyla, zanaatın kuşaktan kuşağa aktarımı, öğrenim süreçleri ve güncel üretim pratikleri de değerlendirilmektir. Sivrihisar cebesinin tarihçesi, coğrafi işaret süreci, kültürel işlevi ve toplumsal bellekteki yeri gibi unsurlar da bu incelemenin kapsamındadır. Metin Altay, Sivrihisar cebesini geleneksel yöntemler ve bireysel yaratıcılıkla birleştirerek çeşitlendirmiş ve çağın tüketim anlayışına uygun yeni tasarımlarla geliştirmiştir. Çalışma sonucunda, Altay’ın üretim sürecinde yaptığı teknik yeniliklerle geleneksel Sivrihisar cebe zanaatını işlevsel ve güncel bir sanat alanına dönüştürdüğü tespit edilmiştir. Böylelikle yerel bir zanaatın, küresel etkiler karşısında direnç kazanabilmesi ve üretimde yer alan gelenek ustalarının bu süreçteki dönüştürücü gücü Metin Altay örneği üzerinden belgelenmiştir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- AFZOONKHIAVI, S. (2019). Cebe Örme Sanatı ve Metin Altay’ın Cebe Sanatına Katkıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü.
- AHMET VEFİK PAŞA. (2000). Lehce-i Osmânî. (Hzl.: Recep Toparlı), Ankara: Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Türk Dil Kurumu Yayınları.
- AKPINARLI, F. vd. (2014). Kahramanmaraş El Sanatları. C.1, Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- ALTIN, T. (2014). Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi (Merkez) Folkloru. Eskişehir: Sivrihisar Belediyesi Yayınları.
- ARLI, M. (1984). “El Sanatlarının-Gerileme, Kaybolma ve Öğretim Biçimlerinin Değişme Nedenleri ile Geliştirilme ve Yaşatılmasına İlişkin Öneriler”, I. Ulusal El Sanatları Sempozyumu Bildirileri. (Hzl.: İsmail Öztürk), 41-51, İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi Yayınları.
- BÜYÜKOKUTAN TÖRET, A. (2022). “Yaşayan İnsan Hazinesi Eskişehirli Lületaşı Ustası Mehmet Başsav ve Geleceğe Aktardığı Miras”. Çağdaş Yaklaşımlar Odağında Toplum ve Kültür Araştırmaları III. (Hzl.: Mustafa Dinç), 29-54, Çanakkale: Paradigma Akademi Yayınları.
- EKİCİ, M. (2008). “Geleneksel Kültürü Güncellemek Üzerine Bir Değerlendirme”. Millî Folklor, C. 20, S. 80, 33-38.
- GLASSIE, H. (1993). Günümüzde Geleneksel Türk Sanatı. (Çev.: Yasemin A. Süha Oğuzertem), İstanbul: Pan Yayıncılık.
- GÜMÜŞ, A vd. (2024). “Eskişehir Sivrihisar Cebesi Sanatı ve Son Ustaları”, II. Uluslararası Eskişehir Kongresi Bildiri Kitabı. (Hzl.: Fuat Güllüpınar), 113-138, Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
- IŞIK, E. (2010). Eskişehir İli Sivrihisar Yöresi Takıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
- KAHVECİ, M. (1998). “21. Yüzyıla Girerken Geleneksel Türk El Sanatları”. Prof. Dr. Dursun Yıldırım Armağanı. (Hzl.: Metin Özarslan ve Özkul Çobanoğlu), 387-397, Ankara: Feryal Matbaacılık.
- OĞUZ, M. Ö. (2018). Somut Olmayan Kültürel Miras Nedir? Ankara: Geleneksel Yayıncılık.
- ÖTER, Z. (2010). “Türk El Sanatlarının Kültür Turizmi Bağlamında Değerlendirilmesi”. Millî Folklor, C. 22, S. 86, 174-185.
- ÖZDEMİR, M. (2019). “Geleneksel Meslekler ve Bir Ustanın Hikâyesi: Giresun’da Demircilik”. Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, C. 11, S. 21, 493-510.
- ÖZDEMİR, M. ve AFZOONKHIVA, S. (2020). “Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi Yöresel Takılarından Sivrihisar Cebesi”. International Social Sciences Studies Journal, C. 6, S. 57, 768-783.
- POLAT, C. (2014). Osmanlı’dan Günümüze Maraş’ta Bakırcılık. Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- TÖNNIES, F. (2022). Gelenek. İstanbul: Pınar Yayınları.
- ŞEKERCİ, H. (2009). “Türk Kuyumculuğunun Geleneksel Tekniklerinden Eskişehir Cebe işlemeciliği Üzerine Bir Araştırma”, I. Uluslararası Katılımlı Mücevher-Takı Tasarımı ve Eğitimi Sempozyumu. (Hzl.: Tuna Doğan vd.), C. 1, 106-115, Kütahya: Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Yayınları.
- USTA, A. (2013). “Zırh”. Türk Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. C. 44, 391-394, Ankara: Türk Diyanet Vakfı Yayınları.
- YILMAZ ÖZDEMİR, E. (2025). Yaşayan İnsan Hazinesi Aday Önerisi Gerekçelendirme Raporu. Eskişehir: Eskişehir İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü Yayınları.
Öz
The scope of safeguarding intangible cultural heritage encompasses not only the production, maintenance, recreation and transmission of cultural expressions, but also the bearers of these traditions. Practices such as oral narratives, rituals, ceremonies and crafts, passed down from generation to generation within communities, serve as carriers of identity, a sense of belonging and aesthetic values. In this regard, the tradition of handicrafts one of the prominent areas under the Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage adopted by UNESCO in 2003 is a tangible reflection of cultural diversity and human creativity. Such elements strengthen social solidarity by creating a shared memory among individuals and bring vitality to cultural continuity. At the same time, they play an important role in preserving local identity against the homogenizing effects of globalization. In this context, the “Sivrihisar cebe”, traditionally practiced in Eskişehir, is an important example of handicraft heritage. Cebe is a unique form of jewelry created by weaving gold, silver or copper wires using a wire-mesh technique. This study examines the contributions of goldsmith Metin Altay, a candidate for the Living Human Treasure award, who has advanced the craft of Sivrihisar cebe and carried it into the present day. Combining traditional technical knowledge with a modern aesthetic understanding, Altay has not only preserved the woven cebe but has also expanded its areas of use through his contributions to the fixed-loom model, men's collections and original pattern designs. The study explores the transformation of Sivrihisar cebe through the master’s life, art, production methods and apprenticeship relationships, based on data obtained from face-to-face interviews with Altay and his family. Furthermore, through oral interviews with representatives of the next generation of the Altay family, the intergenerational transmission of the craft, learning processes and current production practices are evaluated. The history of Sivrihisar cebe, its geographical indication process, its cultural function and its place in social memory are also addressed. Metin Altay has diversified Sivrihisar cebe by combining traditional methods with individual creativity, advancing it with new designs suited to contemporary consumption. The study finds that Altay’s technical innovations in the production process have transformed the traditional craft of Sivrihisar cebe into a functional and contemporary art form. Thus, the example of Metin Altay demonstrates the ability of a local craft to gain resilience in the face of global influences and highlights the transformative power of traditional masters in the production process.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- AFZOONKHIAVI, S. (2019). Cebe Örme Sanatı ve Metin Altay’ın Cebe Sanatına Katkıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü.
- AHMET VEFİK PAŞA. (2000). Lehce-i Osmânî. (Hzl.: Recep Toparlı), Ankara: Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Türk Dil Kurumu Yayınları.
- AKPINARLI, F. vd. (2014). Kahramanmaraş El Sanatları. C.1, Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- ALTIN, T. (2014). Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi (Merkez) Folkloru. Eskişehir: Sivrihisar Belediyesi Yayınları.
- ARLI, M. (1984). “El Sanatlarının-Gerileme, Kaybolma ve Öğretim Biçimlerinin Değişme Nedenleri ile Geliştirilme ve Yaşatılmasına İlişkin Öneriler”, I. Ulusal El Sanatları Sempozyumu Bildirileri. (Hzl.: İsmail Öztürk), 41-51, İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi Yayınları.
- BÜYÜKOKUTAN TÖRET, A. (2022). “Yaşayan İnsan Hazinesi Eskişehirli Lületaşı Ustası Mehmet Başsav ve Geleceğe Aktardığı Miras”. Çağdaş Yaklaşımlar Odağında Toplum ve Kültür Araştırmaları III. (Hzl.: Mustafa Dinç), 29-54, Çanakkale: Paradigma Akademi Yayınları.
- EKİCİ, M. (2008). “Geleneksel Kültürü Güncellemek Üzerine Bir Değerlendirme”. Millî Folklor, C. 20, S. 80, 33-38.
- GLASSIE, H. (1993). Günümüzde Geleneksel Türk Sanatı. (Çev.: Yasemin A. Süha Oğuzertem), İstanbul: Pan Yayıncılık.
- GÜMÜŞ, A vd. (2024). “Eskişehir Sivrihisar Cebesi Sanatı ve Son Ustaları”, II. Uluslararası Eskişehir Kongresi Bildiri Kitabı. (Hzl.: Fuat Güllüpınar), 113-138, Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
- IŞIK, E. (2010). Eskişehir İli Sivrihisar Yöresi Takıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
- KAHVECİ, M. (1998). “21. Yüzyıla Girerken Geleneksel Türk El Sanatları”. Prof. Dr. Dursun Yıldırım Armağanı. (Hzl.: Metin Özarslan ve Özkul Çobanoğlu), 387-397, Ankara: Feryal Matbaacılık.
- OĞUZ, M. Ö. (2018). Somut Olmayan Kültürel Miras Nedir? Ankara: Geleneksel Yayıncılık.
- ÖTER, Z. (2010). “Türk El Sanatlarının Kültür Turizmi Bağlamında Değerlendirilmesi”. Millî Folklor, C. 22, S. 86, 174-185.
- ÖZDEMİR, M. (2019). “Geleneksel Meslekler ve Bir Ustanın Hikâyesi: Giresun’da Demircilik”. Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, C. 11, S. 21, 493-510.
- ÖZDEMİR, M. ve AFZOONKHIVA, S. (2020). “Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi Yöresel Takılarından Sivrihisar Cebesi”. International Social Sciences Studies Journal, C. 6, S. 57, 768-783.
- POLAT, C. (2014). Osmanlı’dan Günümüze Maraş’ta Bakırcılık. Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- TÖNNIES, F. (2022). Gelenek. İstanbul: Pınar Yayınları.
- ŞEKERCİ, H. (2009). “Türk Kuyumculuğunun Geleneksel Tekniklerinden Eskişehir Cebe işlemeciliği Üzerine Bir Araştırma”, I. Uluslararası Katılımlı Mücevher-Takı Tasarımı ve Eğitimi Sempozyumu. (Hzl.: Tuna Doğan vd.), C. 1, 106-115, Kütahya: Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Yayınları.
- USTA, A. (2013). “Zırh”. Türk Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. C. 44, 391-394, Ankara: Türk Diyanet Vakfı Yayınları.
- YILMAZ ÖZDEMİR, E. (2025). Yaşayan İnsan Hazinesi Aday Önerisi Gerekçelendirme Raporu. Eskişehir: Eskişehir İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü Yayınları.
Öz
Kaynakça
- AFZOONKHIAVI, S. (2019). Cebe Örme Sanatı ve Metin Altay’ın Cebe Sanatına Katkıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü.
- AHMET VEFİK PAŞA. (2000). Lehce-i Osmânî. (Hzl.: Recep Toparlı), Ankara: Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Türk Dil Kurumu Yayınları.
- AKPINARLI, F. vd. (2014). Kahramanmaraş El Sanatları. C.1, Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- ALTIN, T. (2014). Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi (Merkez) Folkloru. Eskişehir: Sivrihisar Belediyesi Yayınları.
- ARLI, M. (1984). “El Sanatlarının-Gerileme, Kaybolma ve Öğretim Biçimlerinin Değişme Nedenleri ile Geliştirilme ve Yaşatılmasına İlişkin Öneriler”, I. Ulusal El Sanatları Sempozyumu Bildirileri. (Hzl.: İsmail Öztürk), 41-51, İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi Yayınları.
- BÜYÜKOKUTAN TÖRET, A. (2022). “Yaşayan İnsan Hazinesi Eskişehirli Lületaşı Ustası Mehmet Başsav ve Geleceğe Aktardığı Miras”. Çağdaş Yaklaşımlar Odağında Toplum ve Kültür Araştırmaları III. (Hzl.: Mustafa Dinç), 29-54, Çanakkale: Paradigma Akademi Yayınları.
- EKİCİ, M. (2008). “Geleneksel Kültürü Güncellemek Üzerine Bir Değerlendirme”. Millî Folklor, C. 20, S. 80, 33-38.
- GLASSIE, H. (1993). Günümüzde Geleneksel Türk Sanatı. (Çev.: Yasemin A. Süha Oğuzertem), İstanbul: Pan Yayıncılık.
- GÜMÜŞ, A vd. (2024). “Eskişehir Sivrihisar Cebesi Sanatı ve Son Ustaları”, II. Uluslararası Eskişehir Kongresi Bildiri Kitabı. (Hzl.: Fuat Güllüpınar), 113-138, Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
- IŞIK, E. (2010). Eskişehir İli Sivrihisar Yöresi Takıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
- KAHVECİ, M. (1998). “21. Yüzyıla Girerken Geleneksel Türk El Sanatları”. Prof. Dr. Dursun Yıldırım Armağanı. (Hzl.: Metin Özarslan ve Özkul Çobanoğlu), 387-397, Ankara: Feryal Matbaacılık.
- OĞUZ, M. Ö. (2018). Somut Olmayan Kültürel Miras Nedir? Ankara: Geleneksel Yayıncılık.
- ÖTER, Z. (2010). “Türk El Sanatlarının Kültür Turizmi Bağlamında Değerlendirilmesi”. Millî Folklor, C. 22, S. 86, 174-185.
- ÖZDEMİR, M. (2019). “Geleneksel Meslekler ve Bir Ustanın Hikâyesi: Giresun’da Demircilik”. Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, C. 11, S. 21, 493-510.
- ÖZDEMİR, M. ve AFZOONKHIVA, S. (2020). “Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi Yöresel Takılarından Sivrihisar Cebesi”. International Social Sciences Studies Journal, C. 6, S. 57, 768-783.
- POLAT, C. (2014). Osmanlı’dan Günümüze Maraş’ta Bakırcılık. Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- TÖNNIES, F. (2022). Gelenek. İstanbul: Pınar Yayınları.
- ŞEKERCİ, H. (2009). “Türk Kuyumculuğunun Geleneksel Tekniklerinden Eskişehir Cebe işlemeciliği Üzerine Bir Araştırma”, I. Uluslararası Katılımlı Mücevher-Takı Tasarımı ve Eğitimi Sempozyumu. (Hzl.: Tuna Doğan vd.), C. 1, 106-115, Kütahya: Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Yayınları.
- USTA, A. (2013). “Zırh”. Türk Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. C. 44, 391-394, Ankara: Türk Diyanet Vakfı Yayınları.
- YILMAZ ÖZDEMİR, E. (2025). Yaşayan İnsan Hazinesi Aday Önerisi Gerekçelendirme Raporu. Eskişehir: Eskişehir İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü Yayınları.
Öz
Kaynakça
- AFZOONKHIAVI, S. (2019). Cebe Örme Sanatı ve Metin Altay’ın Cebe Sanatına Katkıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü.
- AHMET VEFİK PAŞA. (2000). Lehce-i Osmânî. (Hzl.: Recep Toparlı), Ankara: Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Türk Dil Kurumu Yayınları.
- AKPINARLI, F. vd. (2014). Kahramanmaraş El Sanatları. C.1, Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- ALTIN, T. (2014). Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi (Merkez) Folkloru. Eskişehir: Sivrihisar Belediyesi Yayınları.
- ARLI, M. (1984). “El Sanatlarının-Gerileme, Kaybolma ve Öğretim Biçimlerinin Değişme Nedenleri ile Geliştirilme ve Yaşatılmasına İlişkin Öneriler”, I. Ulusal El Sanatları Sempozyumu Bildirileri. (Hzl.: İsmail Öztürk), 41-51, İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi Yayınları.
- BÜYÜKOKUTAN TÖRET, A. (2022). “Yaşayan İnsan Hazinesi Eskişehirli Lületaşı Ustası Mehmet Başsav ve Geleceğe Aktardığı Miras”. Çağdaş Yaklaşımlar Odağında Toplum ve Kültür Araştırmaları III. (Hzl.: Mustafa Dinç), 29-54, Çanakkale: Paradigma Akademi Yayınları.
- EKİCİ, M. (2008). “Geleneksel Kültürü Güncellemek Üzerine Bir Değerlendirme”. Millî Folklor, C. 20, S. 80, 33-38.
- GLASSIE, H. (1993). Günümüzde Geleneksel Türk Sanatı. (Çev.: Yasemin A. Süha Oğuzertem), İstanbul: Pan Yayıncılık.
- GÜMÜŞ, A vd. (2024). “Eskişehir Sivrihisar Cebesi Sanatı ve Son Ustaları”, II. Uluslararası Eskişehir Kongresi Bildiri Kitabı. (Hzl.: Fuat Güllüpınar), 113-138, Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
- IŞIK, E. (2010). Eskişehir İli Sivrihisar Yöresi Takıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
- KAHVECİ, M. (1998). “21. Yüzyıla Girerken Geleneksel Türk El Sanatları”. Prof. Dr. Dursun Yıldırım Armağanı. (Hzl.: Metin Özarslan ve Özkul Çobanoğlu), 387-397, Ankara: Feryal Matbaacılık.
- OĞUZ, M. Ö. (2018). Somut Olmayan Kültürel Miras Nedir? Ankara: Geleneksel Yayıncılık.
- ÖTER, Z. (2010). “Türk El Sanatlarının Kültür Turizmi Bağlamında Değerlendirilmesi”. Millî Folklor, C. 22, S. 86, 174-185.
- ÖZDEMİR, M. (2019). “Geleneksel Meslekler ve Bir Ustanın Hikâyesi: Giresun’da Demircilik”. Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, C. 11, S. 21, 493-510.
- ÖZDEMİR, M. ve AFZOONKHIVA, S. (2020). “Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi Yöresel Takılarından Sivrihisar Cebesi”. International Social Sciences Studies Journal, C. 6, S. 57, 768-783.
- POLAT, C. (2014). Osmanlı’dan Günümüze Maraş’ta Bakırcılık. Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- TÖNNIES, F. (2022). Gelenek. İstanbul: Pınar Yayınları.
- ŞEKERCİ, H. (2009). “Türk Kuyumculuğunun Geleneksel Tekniklerinden Eskişehir Cebe işlemeciliği Üzerine Bir Araştırma”, I. Uluslararası Katılımlı Mücevher-Takı Tasarımı ve Eğitimi Sempozyumu. (Hzl.: Tuna Doğan vd.), C. 1, 106-115, Kütahya: Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Yayınları.
- USTA, A. (2013). “Zırh”. Türk Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. C. 44, 391-394, Ankara: Türk Diyanet Vakfı Yayınları.
- YILMAZ ÖZDEMİR, E. (2025). Yaşayan İnsan Hazinesi Aday Önerisi Gerekçelendirme Raporu. Eskişehir: Eskişehir İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü Yayınları.
Öz
Kaynakça
- AFZOONKHIAVI, S. (2019). Cebe Örme Sanatı ve Metin Altay’ın Cebe Sanatına Katkıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü.
- AHMET VEFİK PAŞA. (2000). Lehce-i Osmânî. (Hzl.: Recep Toparlı), Ankara: Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Türk Dil Kurumu Yayınları.
- AKPINARLI, F. vd. (2014). Kahramanmaraş El Sanatları. C.1, Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- ALTIN, T. (2014). Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi (Merkez) Folkloru. Eskişehir: Sivrihisar Belediyesi Yayınları.
- ARLI, M. (1984). “El Sanatlarının-Gerileme, Kaybolma ve Öğretim Biçimlerinin Değişme Nedenleri ile Geliştirilme ve Yaşatılmasına İlişkin Öneriler”, I. Ulusal El Sanatları Sempozyumu Bildirileri. (Hzl.: İsmail Öztürk), 41-51, İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi Yayınları.
- BÜYÜKOKUTAN TÖRET, A. (2022). “Yaşayan İnsan Hazinesi Eskişehirli Lületaşı Ustası Mehmet Başsav ve Geleceğe Aktardığı Miras”. Çağdaş Yaklaşımlar Odağında Toplum ve Kültür Araştırmaları III. (Hzl.: Mustafa Dinç), 29-54, Çanakkale: Paradigma Akademi Yayınları.
- EKİCİ, M. (2008). “Geleneksel Kültürü Güncellemek Üzerine Bir Değerlendirme”. Millî Folklor, C. 20, S. 80, 33-38.
- GLASSIE, H. (1993). Günümüzde Geleneksel Türk Sanatı. (Çev.: Yasemin A. Süha Oğuzertem), İstanbul: Pan Yayıncılık.
- GÜMÜŞ, A vd. (2024). “Eskişehir Sivrihisar Cebesi Sanatı ve Son Ustaları”, II. Uluslararası Eskişehir Kongresi Bildiri Kitabı. (Hzl.: Fuat Güllüpınar), 113-138, Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
- IŞIK, E. (2010). Eskişehir İli Sivrihisar Yöresi Takıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
- KAHVECİ, M. (1998). “21. Yüzyıla Girerken Geleneksel Türk El Sanatları”. Prof. Dr. Dursun Yıldırım Armağanı. (Hzl.: Metin Özarslan ve Özkul Çobanoğlu), 387-397, Ankara: Feryal Matbaacılık.
- OĞUZ, M. Ö. (2018). Somut Olmayan Kültürel Miras Nedir? Ankara: Geleneksel Yayıncılık.
- ÖTER, Z. (2010). “Türk El Sanatlarının Kültür Turizmi Bağlamında Değerlendirilmesi”. Millî Folklor, C. 22, S. 86, 174-185.
- ÖZDEMİR, M. (2019). “Geleneksel Meslekler ve Bir Ustanın Hikâyesi: Giresun’da Demircilik”. Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, C. 11, S. 21, 493-510.
- ÖZDEMİR, M. ve AFZOONKHIVA, S. (2020). “Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi Yöresel Takılarından Sivrihisar Cebesi”. International Social Sciences Studies Journal, C. 6, S. 57, 768-783.
- POLAT, C. (2014). Osmanlı’dan Günümüze Maraş’ta Bakırcılık. Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- TÖNNIES, F. (2022). Gelenek. İstanbul: Pınar Yayınları.
- ŞEKERCİ, H. (2009). “Türk Kuyumculuğunun Geleneksel Tekniklerinden Eskişehir Cebe işlemeciliği Üzerine Bir Araştırma”, I. Uluslararası Katılımlı Mücevher-Takı Tasarımı ve Eğitimi Sempozyumu. (Hzl.: Tuna Doğan vd.), C. 1, 106-115, Kütahya: Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Yayınları.
- USTA, A. (2013). “Zırh”. Türk Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. C. 44, 391-394, Ankara: Türk Diyanet Vakfı Yayınları.
- YILMAZ ÖZDEMİR, E. (2025). Yaşayan İnsan Hazinesi Aday Önerisi Gerekçelendirme Raporu. Eskişehir: Eskişehir İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü Yayınları.
Öz
Kaynakça
- AFZOONKHIAVI, S. (2019). Cebe Örme Sanatı ve Metin Altay’ın Cebe Sanatına Katkıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü.
- AHMET VEFİK PAŞA. (2000). Lehce-i Osmânî. (Hzl.: Recep Toparlı), Ankara: Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Türk Dil Kurumu Yayınları.
- AKPINARLI, F. vd. (2014). Kahramanmaraş El Sanatları. C.1, Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- ALTIN, T. (2014). Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi (Merkez) Folkloru. Eskişehir: Sivrihisar Belediyesi Yayınları.
- ARLI, M. (1984). “El Sanatlarının-Gerileme, Kaybolma ve Öğretim Biçimlerinin Değişme Nedenleri ile Geliştirilme ve Yaşatılmasına İlişkin Öneriler”, I. Ulusal El Sanatları Sempozyumu Bildirileri. (Hzl.: İsmail Öztürk), 41-51, İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi Yayınları.
- BÜYÜKOKUTAN TÖRET, A. (2022). “Yaşayan İnsan Hazinesi Eskişehirli Lületaşı Ustası Mehmet Başsav ve Geleceğe Aktardığı Miras”. Çağdaş Yaklaşımlar Odağında Toplum ve Kültür Araştırmaları III. (Hzl.: Mustafa Dinç), 29-54, Çanakkale: Paradigma Akademi Yayınları.
- EKİCİ, M. (2008). “Geleneksel Kültürü Güncellemek Üzerine Bir Değerlendirme”. Millî Folklor, C. 20, S. 80, 33-38.
- GLASSIE, H. (1993). Günümüzde Geleneksel Türk Sanatı. (Çev.: Yasemin A. Süha Oğuzertem), İstanbul: Pan Yayıncılık.
- GÜMÜŞ, A vd. (2024). “Eskişehir Sivrihisar Cebesi Sanatı ve Son Ustaları”, II. Uluslararası Eskişehir Kongresi Bildiri Kitabı. (Hzl.: Fuat Güllüpınar), 113-138, Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
- IŞIK, E. (2010). Eskişehir İli Sivrihisar Yöresi Takıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
- KAHVECİ, M. (1998). “21. Yüzyıla Girerken Geleneksel Türk El Sanatları”. Prof. Dr. Dursun Yıldırım Armağanı. (Hzl.: Metin Özarslan ve Özkul Çobanoğlu), 387-397, Ankara: Feryal Matbaacılık.
- OĞUZ, M. Ö. (2018). Somut Olmayan Kültürel Miras Nedir? Ankara: Geleneksel Yayıncılık.
- ÖTER, Z. (2010). “Türk El Sanatlarının Kültür Turizmi Bağlamında Değerlendirilmesi”. Millî Folklor, C. 22, S. 86, 174-185.
- ÖZDEMİR, M. (2019). “Geleneksel Meslekler ve Bir Ustanın Hikâyesi: Giresun’da Demircilik”. Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, C. 11, S. 21, 493-510.
- ÖZDEMİR, M. ve AFZOONKHIVA, S. (2020). “Eskişehir İli Sivrihisar İlçesi Yöresel Takılarından Sivrihisar Cebesi”. International Social Sciences Studies Journal, C. 6, S. 57, 768-783.
- POLAT, C. (2014). Osmanlı’dan Günümüze Maraş’ta Bakırcılık. Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Belediyesi Yayınları.
- TÖNNIES, F. (2022). Gelenek. İstanbul: Pınar Yayınları.
- ŞEKERCİ, H. (2009). “Türk Kuyumculuğunun Geleneksel Tekniklerinden Eskişehir Cebe işlemeciliği Üzerine Bir Araştırma”, I. Uluslararası Katılımlı Mücevher-Takı Tasarımı ve Eğitimi Sempozyumu. (Hzl.: Tuna Doğan vd.), C. 1, 106-115, Kütahya: Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Yayınları.
- USTA, A. (2013). “Zırh”. Türk Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. C. 44, 391-394, Ankara: Türk Diyanet Vakfı Yayınları.
- YILMAZ ÖZDEMİR, E. (2025). Yaşayan İnsan Hazinesi Aday Önerisi Gerekçelendirme Raporu. Eskişehir: Eskişehir İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü Yayınları.
Ayrıntılar
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Türkiye Sahası Türk Halk Bilimi |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 1 Ekim 2025 |
| Kabul Tarihi | 1 Aralık 2025 |
| Erken Görünüm Tarihi | 26 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 26 Aralık 2025 |
| DOI | https://doi.org/10.55666/folklor.1794747 |
| IZ | https://izlik.org/JA62MA78EG |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 8 Sayı: 4 |
Amaç ve Kapsam
Folklor Akademi Dergisi, yılda üç defa yayımlanan uluslararası hakemli bir dergidir. Kısaltılmış adı FAD olan derginin amacı, başta halkbilimi olmak üzere sosyal ve beşerî bilimlerin bütün bilim dallarında (edebiyat, eğitim bilimleri ve alan eğitimi, ilahiyat, iletişim, coğrafya, tarih, dilbilim, psikoloji, antropoloji, felsefe, filoloji, müzikoloji, güzel sanatlar, sosyoloji, arkeoloji vd.) yeni bakış açıları geliştirmek, alana katkı sağlayacak yeni ve özgün makale, derleme, tanıtım yazıları ve çeviriler gibi yayınlara yer vermektir. Ayrıca, uluslar üstü bir felsefe ile dünyaya dair kültürel veriyi, insanlığın ortak mirası kabul edip tarihî ve/veya güncel olanı akademik üslup ve bilimsel yöntemler ile kamuoyuna duyurmak amaçlanmaktadır.
Akademik ihtiyaçlara cevap vermeyi hedefleyen FAD, kullanıcı dostu genel ağ yazılımı ile açık ve çevrim içi yayın imkanıyla ulusal ve uluslararası akademik çevrelere ulaşmayı hedeflemektedir. Böylelikle daha çok veri tabanı ve indeks tarafından taranmak; bilim insanlarına ve okurlara sınırsız erişim sağlamak, alanında yaygın etki ve referans gösterilme oranını artırmak amaçlanmaktadır.
Folklor Akademi Dergisinde yayımlanacak makalelerde bilimsel özgünlük esastır.
Dergiye gönderilecek yazıların daha önce herhangi bir yerde yayımlanmamış olması gerekmektedir. (Tezlerden üretilen yahut ulusal/uluslararası kongrelerde sözlü olarak sunulan bildirilerin gönderilmesi halinde bunun açıkça belirtilmesi gerekir)
Makale yazar(lar)ı söz konusu yayınların içeriğinden birinci derece sorumludur.
Yazarlar makalelerini sisteme yüklerken word formatını kullanmalı ve dosya içerisinde kişisel bilgilere kesinlikle yer vermemelidir.
Yazım Kuralları
GENEL İLKELER
1. Folklor Akademi Dergisi, hakemli bir dergi olup yılda dört sayı olarak yayımlanır.
2. Folklor Akademi Dergisi’nde, halk bilimi, Türk dili ve edebiyatı, halk edebiyatı, antropoloji, etnoloji, kültür sosyolojisi, dinler tarihi, müzikoloji, halk dansları, el sanatları, kültür tarihi ile ilgili bilimsel makaleler, çeviriler, tanıtma/eleştiri yazıları gibi çalışmalara yer verilmektedir.
3. Yazının Folklor Akademi Dergisi’ne gönderilmesi, yayımı için başvuru olarak kabul edilir. Yazılar için telif ücreti ödenmez.
4. Folklor Akademi Dergisi’nde yayımlanan yazıların içerikleriyle ilgili her türlü yasal sorumluluk, yazarına aittir.
5. Folklor Akademi Dergisi, gönderilen yazılarda düzeltme yapmak, yazıları yayımlamak ya da yayımlamamak hakkına sahiptir.
6. Yayım dili Türkçe, İngilizce, Rusça, Almanca, Fransızca ve İspanyolca'dır.
7. Makalenin başında 300-500 kelime aralığında Türkçe ve İngilizce öz(10 punto ve İngilizce Öz), 5 kelimelik Türkçe ve İngilizce anahtar kelimeler bulunmalı; Türkçe ve İngilizce başlığa yer verilmelidir. Öz içinde kaynak, şekil, çizelge vb. bulunmamalıdır.
8. Makale, giriş bölümüyle başlamalı, burada yazının hipotezi ortaya atılmalı, gelişme bölümü (ara ve alt başlıklarla desteklenebilir) veri, gözlem, görüş, yorum ve tartışmalardan oluşmalı, Sonuç bölümünde varılan sonuçlar, önerilerle desteklenerek açıklanmalıdır. Metin, Öz, Abstract, Sonnotlar ve Kaynaklar dâhil 10.000 kelimeyi geçmemelidir.
9. Yazının başlığının altında yazar adı, dipnotla unvanı, görev yaptığı kurum ve kendisine ulaşılabilecek e-posta adresi gibi bilgilere yer verilmemelidir. Yazıların hangi akademisyen tarafından sisteme eklendiği ya da dergiye gönderildiği, sistem yöneticisi tarafından zaten görülebildiğinden, bu bilgiler, yazılar hakem sürecinden geçtikten sonra, yazıya editör tarafından eklenecektir. Dolayısıyla yazılar sisteme girilirken, gözden geçirilip yazara ait herhangi bir bilginin yazıda yer almadığından emin olunmalıdır. Bu husus, kör hakemlik ilkesi açısından önemlidir.
10. Yazı, https://dergipark.org.tr/folklor adresindeki Makale Gönder düğmesi aracılığıyla, e-posta adresi ve oluşturulacak parolayla girilen kişisel sayfadan gönderildikten sonra, aynı sayfadan hakem süreci takip edilebilir. Bu aşamadan sonra, düzeltmelerin yapılması için, bütün hakemlerden raporların gelmesi beklenmelidir. Çünkü yazarlar, sisteme bir kez düzeltme ekleyebilmektedirler. Zira bir hakemin istediği düzeltmeyi yapıp yazı sisteme eklendiğinde, sonraki aşamada ikinci bir hakemin de düzeltme istemesi durumunda istenen düzeltmeler yapılamayacaktır.
11. Dergiye gönderilen yazıların daha önce başka bir yerde yayımlanmamış olması gerekmektedir. Kitap hâlinde yayımlanmamış sempozyum bildirilerinin yayımı ise, bu durumun belirtilmesi şartıyla mümkündür.
12. Dergiye gönderilen yazılar, yazarları tarafından alınmış olan benzerlik raporları ile birlikte sisteme yüklenecektir. Ayrıca editörlük sürecinde turnitin vb. benzerlik programlarında makaleler kontrol edilecektir. Benzerlik oranı %20'nin üzerinde olan çalışmalar yayınlanamayacaktır.
13. Yazılar, mutlaka aşağıda belirtilen formatta gönderilmelidir. Sisteme bu formatta girilmeyen yazılar değerlendirmeye alınmayacaktır.
14. Yazarlar, makale dosyası ile birlikte sisteme Telif Hakkı Devri Formu'nu imzalı bir şekilde yüklemelidir.
SAYFA DÜZENİ
1. Yazılar, Microsoft Word programında yazılmalı ve sayfa yapıları aşağıdaki gibi düzenlenmelidir:
|
Kâğıt Boyutu |
Genişlik:16 cm Yükseklik: 24 cm |
|
Üst Kenar Boşluk |
2 cm |
|
Alt Kenar Boşluk |
2 cm |
|
Sol Kenar Boşluk |
2,5 cm |
|
Sağ Kenar Boşluk |
2 cm |
|
Yazı Tipi |
Times New Roman |
|
Yazı Tipi Stili |
Normal |
|
Boyutu (normal metin) |
11 (Times New Roman) |
|
Boyutu (sonnot metni) |
10 (Times New Roman) |
|
Paragraf Aralığı |
Önce 6 nk, sonra 0 nk |
|
Satır Aralığı Paragraf Girintisi |
Tek (1) 1 cm |
2. Özel bir yazı tipi (font) kullanılmış yazılarda, kullanılan yazı tipi de, yazıyla birlikte gönderilmelidir.
3. Yazılarda sayfa numarası, üst bilgi ve alt bilgi gibi ayrıntılara yer verilmemelidir.
4. Makale içerisindeki başlıkların her bir kelimesinin sadece ilk harfleri büyük yazılmalı, başka hiçbir biçimlendirmeye, yer verilmemelidir.
5. İmlâ ve noktalama açısından, makalenin ya da konunun zorunlu kıldığı özel durumlar dışında, Türk Dil Kurumunun İmlâ Kılavuzu esas alınmalıdır.
KAYNAKLARIN DÜZENLENMESİ
Metin içinde kaynak gösterme
Metin içinde kaynak gösterimi iki biçimde yapılabilir.
1. Ana metindeki tüm göndermeler metin içi dipnot sistemi ile belirtilir. Sayfa altı dipnot yöntemi kesinlikle kullanılmamalıdır. Kaynak gösterme dışında kalan ve makalenin ana konusu ile dolaylı bağlantısı olan açıklamalar, birden başlayarak sonnot kullanmak suretiyle yapılabilir. Sonnotlar, makaleden sonra ve kaynakçadan önce topluca yer almalı, 1, 2, 3 şeklinde sıralanmalı ve 10 punto yazılmalıdır.
2. Metinde uygun yerde parantez açılarak, yazar (lar) ın soyadı, yayın tarihi ve alıntılanan sayfa numarası belirtilir.
a) Aynı kaynaklara metinde tekrar gönderme yapılırsa yine aynı yöntem uygulanır; age., agm. gibi kısaltmalar kullanılmamalıdır.
Örnek: (Köprülü, 1966: 71-76)
b) Alıntılanan yazarın adı, metinde geçiyorsa, parantez içinde yazarın adını tekrar etmeye gerek yoktur.
Örnek: Boratav (1984: 11), bu rivayetlerin 34 tane olduğunu belirtir.
c) Gönderme yapılan kaynak iki yazarlı ise, her iki yazarın da soyadları kullanılmalıdır.
Örnek: (Alptekin ve Sakaoğlu, 2006: 133)
d) Yazarlar ikiden fazlaysa ilk yazarın soyadından sonra “vd.” (ve diğerleri) ibaresi kullanılmalıdır.
Örnek: (Lvova vd., 2013: 194)
e) Gönderme yapılan kaynaklar birden fazlaysa, göndermeler noktalı virgülle ayrılmalıdır.
Örnek: (Kaya, 2000: 180; Artun, 2004: 86)
f) Metinde arşiv belgelerinden yararlanılmış ise bu belgelere göndermeler Belge-1 veya Arşiv-1 şeklinde sırayla belirtilmeli ve kaynakçada ilgili ibarenin karşısına arşiv belge bilgileri yazılmalıdır.
g) Metin içinde sözlü kaynaklardan alınan bilgilere yer verilmiş ise göndermeler Kaynak Kişi anlamına gelecek şekilde KK-1 şeklinde belirtilmeli, çalışmanın kaynaklar kısmında Sözlü Kaynaklar alt başlığı altında her bir kaynak kişinin bilgisi metin içinde yapılan gönderme kodu ile uyumu şekilde belirtilmelidir.
h)Metin içi doğrudan alıntılarda 40 kelimeyi geçenler, sağdan ve soldan 1cm içeride, blok şeklinde ve ana metinden 1 punto küçük (10 punto) yazılmalıdır.
KAYNAKÇANIN DÜZENLENMESİ
1. Kaynakçada sadece yazıda gönderme yapılan kaynaklara yer verilmeli ve yazar soyadına göre alfabetik sıralama izlenmelidir.
2. Bir yazarın birden çok çalışması kaynakçada yer alacaksa yayın tarihine göre eskiden yeniye doğru bir sıralama yapılmalıdır. Aynı yılda yapılan çalışmalar için “a, b, c...” ibareleri kullanılmalı ve bunlar metin içinde yapılan göndermelerde de aynı olmalıdır.
Kitap:
KÖPRÜLÜ, M. F. (1999). Edebiyat Araştırmaları. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
Çeviri Kitap:
ELIADE, M. (1999). Şamanizm. (Çev.: İsmet Birkan), Ankara: İmge Kitabevi.
LVOVA, E. L. vd. (2013). Güney Sibirya Türklerinin Geleneksel Dünya Görüşleri: Simge ve Ritüel. (Çev.: Metin Ergun), Konya: Kömen Yayınları.
İki Yazarlı Kitap:
ALPTEKİN, A. B. ve SAKAOĞLU, S. (2006). Türk Saz Şiiri Antolojisi. Ankara: Akçağ Yayınları.
İkiden Fazla Yazarlı Kitap:
OĞUZ, M. Öcal vd. (2010). Türk Halk Edebiyatı El Kitabı. Ankara: Grafiker Yayınları.
Makale:
YAYIN, N. (2016). "Köknar Terimi Üzerine". Artuklu İnsan ve Toplum Bilim Dergisi, C. 1, S. 1, 72-75.
Yayımlanmamış Tez:
AKYÜZ, Ç. (2013). Bagış Destanı: İnceleme-Metin. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
Bildiri:
CUNBUR, M. (2000). “Dede Korkut Oğuz-namelerinde İslamî Unsurlar”, Uluslararası Dede Korkut – Bilgi Şöleni Bildirileri. (Hzl.: A. Kahya-Birgül vd.), 77-108, Ankara Atatürk Kültür Merkezi Başkanlığı Yayınları.
İnternet Kaynakları:
* URL-1: “Social Groups”. http://www.sociologyguide.com/basic-consepts/Social-Groups.php (Erişim: 10.06.2014)
* Hufford, M. (1991). “American Folklife: A Commonwealth of Cultures”, http://www.loc.gov/folklife/cwc/(Erişim: 17.06.2014)
Arşiv Kaynakları:
Belge-1/Arşiv-1: BOA-Başbakanlık Osmanlı Arşivi (BOA, DH.EUM.EMN, no: 3, 19.Ş.1330); BCA: Başbakanlık Cumhuriyet Arşivi (BCA, 1927)
Sözlü Kaynaklar:
KK-1: Mustafa Mutlu, İstanbul 1935, İlkokul Mezunu, Emekli. (Görüşme: 12.06.2014)
Dergiye makale gönderecek yazarlarımızın çalışmalarını Yayın ve Yazım İlkeleri'ne göre düzenlemeleri gerekmektedir.
Etik İlkeler ve Yayın Politikası
FOLKLOR AKADEMİ DERGİSİ ETİK İLKELER ve YAYIN POLİTİKASI
Folklor Akademi Dergisi (FAD), yılda dört defa yayımlanan uluslararası hakemli bir dergidir. FAD, Türk Halk bilimi alanında yeni bakış açıları geliştirmek, alana katkı sağlayacak yeni ve özgün makale, derleme, tanıtım yazıları ve çeviriler gibi yayınlara yer vermektir. Ayrıca dergide, uluslar üstü bir felsefe ile dünyaya dair kültürel veriyi, insanlığın ortak mirası kabul edip tarihî ve/veya güncel olanı akademik üslup ve bilimsel yöntemler ile kamuoyuna duyurmak amaçlanmaktadır.
Folklor Akademi Dergisine gönderilecek olan çalışmaların yayına kabul edilmesinde makalelerde özgünlük ve alana etki unsurları dikkate alınmaktadır. Bu nedenle, dergi sistemine yüklenmiş hatta hakem süreci olumlu olarak raporlanmış olsa dahi, çalışmanın yayımlanıp yayımlanmayacağı kararı editör kuruluna bağlıdır.
Aynı yazarın dergimize yeniden makale gönderebilmesi için, önceki makalesinin yayımlanmasının üzerinden en az bir yıl geçmiş olmalıdır.
Her sayıda araştırmacıların bağlı bulunduğu kurumlar arasında çeşitliliğin gözetilmesi esastır. Bu kapsamda, bir sayıda aynı kurum adresli en fazla iki makale yayımlanabilir. Çok yazarlı makalelerde yazar sayısı değil, yayın sayısı esas alınır.
Folklor Akademi Dergisi, güncel TDK Yazım Kılavuzu ve Sözlüklerini esas alır.
Yayımlanan çalışmaların telif hakkı Folklor Akademi Dergisi’ne devredilmiş sayılır. Makalelerin/çevirilerin tüm bilimsel ve hukukî sorumluluğu yazarlarına/çevirmenlerine aittir. İki ve daha fazla yazarlı çalışmalarda yazının telif sorumluluğu birinci yazara aittir. Dergide yayımlanan makale ve fotoğraflar kaynak gösterilerek alıntılanabilir.
Folklor Akademi Dergisi’ne gönderilen makaleler çifte körleme (peer review) süreciyle değerlendirilmekte olup ücretsiz erişimle elektronik olarak yayımlanmaktadır. Aşağıda yayıncının, editörler kurulunun, hakemlerin ve yazarların etik sorumlulukları ve görevleri yer almaktadır. Bilimsel kurallar dâhilinde hazırlanan çalışmalarda yayın sürecinin tüm bileşenlerinin; yayıncı, editörler, yazarlar, hakemler ve okuyucuların etik ilkelere ve derginin yayın politikalarına uymaları gerekmektedir.
Yayıncının Etik Sorumlukları
*Folklor Akademi Dergisi, kâr amacı gütmeyen bir yayın kuruluşudur.
*Folklor Akademi Dergisi, 2018 yılından bu yana evrensel kurallar çerçevesinde yayın yapmaktadır.
* Folklor Akademi Dergisi, yayınlanan makalelerin mülkiyet ve telif hakkını korur. Yayınlanan her makalenin birer kopya kaydını saklı tutma yükümlüğünü üstlenir.
* Folklor Akademi Dergisi, makalenin nihai kararının her türlü kişisel durumdan bağımsız biçimde verilmesini taahhüt eder.
Editörler Kurulunun Etik Sorumlulukları
*Folklor Akademi Dergisi’ne başvuru yapılan her bir makale ve makalenin diğer tüm süreçlerinden Folklor Akademi dergisi Editörler Kurulu sorumludur ve Editörler Kurulu bu bağlamda sorumluluğunu bilir.
*Editörler Kurulu, dergide, kör hakemlik, değerlendirme süreci, etik ilkeler gibi dergi politikalarının belirlenmesi ve uygulanmasını gözetir, yayınlanmış makale yazarlarının telif hakkını korur.
* Editörler Kurulu, dergiyi akademik kriterlerde daha iyiye yükseltme ve bu bağlamda nitelikli yayın politikası hedefinde olup gerektiğinde “yazarlar”, “hakemler” gibi temel esaslarını günceller.
* Editörler Kurulu, Dergipark sistemi üzerinden makale takip sürecini yürütmekte olup, dergi içeriğine uygun, dil editörlerinin denetiminden geçen yazıları, çıkar çatışması taşımayan ilgili alandaki hakemlere gönderir. Dergi yazım ilkelerine uygun olmayan yazılar hakeme gönderilmez. Hakem raporlarından biri olumlu (kabul ya da minör revizyon), diğeri olumsuz olduğu takdirde, yazı üçüncü bir hakeme gönderilebilir yahut Editör Kurulu nihai kararını raporlar üzerinden verebilir (Hakemlerden major revizyon ve ret alan makaleler reddedilir. Yazıların yayımlanma ya da yayımlanmama konusundaki nihai karar Folklor Akademi Dergisi Editör Kuruluna aittir).
* Editörler Kurulu, belirli aralıklarla dergi süreci ve nitelikli işleyişi için toplanır.
* Editörler Kurulu, tüm makalelerin kayıtlarını, dergiyle ilgili yazışmaları elektronik olarak saklar.
* Dergi sistemine makale yüklendikten sonra editör kontrolünden geçen çalışmaların yazarları tarafından sisteme yüklenen benzerlik raporu Editör Kurulunca incelenir. Benzerlik oranı makul olan (azami %20) çalışmalar için hakem değerlendirme süreci başlatılır.
Hakemlerin Etik Sorumlulukları
*Folklor Akademi Dergisi’nde makale değerlendirme sürecinde yazar(lar)ın ve hakemlerin, birbirlerini tanımadıkları iki yönlü kör hakemlik (çifte körleme) ilkesi uygulanır.
* Hakemler, yalnız uzmanlık alanı ile ilgili makaleleri değerlendirmeyi kabul etmeli, herhangi bir çıkar çatışması fark edildiyse makale değerlendirme isteği ya da hakemliği ret edilmelidir.
*Hakemler dergi yayın politikası gereği, Makale Takip Sistemi üzerinden belirlenen süre içinde makaleyi, nesnel ve bilimsel kriterlere uygun değerlendirmelidirler.
Yazar(lar)ın Etik Sorumlulukları:
*Folklor Akademi Dergisinde yayımlanacak makalelerde bilimsel özgünlük esas olup makale yazar(lar)ı söz konusu yayınların içeriğinden birinci derece sorumludur.
*Dergiye gönderilecek yazıların daha önce herhangi bir yerde yayımlanmamış olması gerekmektedir. (Tezlerden üretilen yahut ulusal/uluslararası kongrelerde sözlü olarak sunulan bildirilerin gönderilmesi halinde bunun açıkça belirtilmesi gerekir.)
*Yazarlar aynı anda birden fazla makale göndermemelidirler.
*Yazarlar makalelerini sisteme yüklerken MS Word formatını kullanmalı ve dosya içerisinde kişisel bilgilere kesinlikle yer vermemeli; Telif Hakkı Devri Formu’nu makale dosyası ile birlikte imzalı bir şekilde sisteme yüklemelidir.
*Yazar(lar), makaledeki kaynaklara etik ilkeler doğrultusunda atıf yapmalıdır.
*Makaleye katkı sağlamayan kişilerin adı, yazar olarak yazılmamalıdır.
* Yazar(lar), etik kurul kararı gerektiren çalışmaları için bu belgenin adı, karar tarihi ve sayısını makalede belirtmeli ve belgeyi makalenin başvurusuyla birlikte sisteme yüklemelidir. Bilimsellik ölçütleri içinde, gereken durumda, uzman görüşü, aydınlatılmış olur/onam formunun alındığına ilişkin bilgiye yine makalede yer vermelidir.
Etik İlkeler ve Yayın Politikası hazırlanması sürecinde örnek alınan, yararlanılan ve aktarılan kaynaklar:
YÖK Bilimsel Araştırma ve Yayın Etiği Yönergesi
COPE (Committee on Publication Ethics)
Budapeşte Açık Erişim Bildirgesi
ICMJE (International Committee Of Medical Journal Editors)
Creative Commons
DOAJ Principles Of Transparency And Best Practice In Scholarly Publishing
NOT: Folklor Akademi Dergisi Etik İlkeler ve Yayın Politikası hazırlanırken Uluslararası Sosyal ve Eğitim Bilimleri Dergisi, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi’nin ilgili bölümlerinden içerik, şekil ve kaynakça açısından faydalanılmıştır.
https://app.trdizin.gov.tr/dergi/TWpJMk5qWT0/folklor-akademi-dergisi-online-
Ücret Politikası
Folklor Akademi Dergisi'nde makale gönderme, hakem süreci veya yayımlama aşamalarının hiçbirinde herhangi bir ücretlendirme işlemi yoktur. Yazarlardan, dergiye gönderdikleri çalışmaları için ücret talep edilmemektedir.
