Parçalanmış Mimesis ve Simülasyon: New York Yanılsamaları’nda Gerçekliğin Yeniden Yazımı

Öz

Synecdoche, New York (2008), sinemasal temsil etrafında kurulan ontolojik varsayımları
radikal biçimde sarsarak benlik, mekân ve zamansallık arasındaki sınırları çözen
yinelemeli bir evren tesis eder. Film, yaşamını giderek genişleyen bir teatral simülasyon
içinde yeniden üretmeye yönelen bir sanatçıyı merkeze alır; bu yönelim, göndergesel
istikrarı yerinden eden çoğalan temsil katmanları üretir. Bu çalışma, mimesisin klasik
paradigmasının yeniden yapılandırılmasını incelemekte ve temsili yinelemeli ve kendine
göndermeli bir yapı olarak çözümlemektedir. Analiz, simülasyon, zamansallık ve öznelik
üzerine geliştirilen felsefi yaklaşımlara dayanan kuramsal bir yakın okuma yöntemi temelinde
ilerler. Bulgular, temsili dış gerçeklikle kurulan bir örtüşme ilişkisi olarak işlev
görmekten uzaklaştırarak ontolojik istikrarsızlık üreten kendini kuran bir sistem olarak
açığa çıkarır. Yinelemeli mise-en-abyme (iç içe geçmiş temsiller yapısı) yapıları ile sinekdokik
yer değiştirme süreçleri, kimliği iteratif bir performans düzlemine taşır ve özneyi
katmanlı temsiller boyunca dağıtır. Bu çalışma, yinelemeyi çağdaş sinemasal ontolojinin
kurucu bir koşulu olarak konumlandırmakta ve temsilin anlamı sabit bir varlık olarak
tesis etmek yerine yokoluşu başat etkisi olarak ürettiğini ileri sürerek postmimetik sinema
tartışmalarına katkı sağlamaktadır. Analiz ayrıca, yinelemenin temsil, zamansallık ve
öznelik arasındaki ilişkileri biçim düzeyinde yeniden örgütleyen bir yapı mantığı kurduğunu
göstermektedir. Buna ek olarak, sinemasal mekân ontolojik bir arayüz olarak
işlev görmekte; kimlik ise istikrarlı bir öz olarak değil, süreksiz ve geçici bir konfigürasyon
olarak kaydedilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Mimesis
• simülasyon
• parçalı ontolojisinema felsefesi
• postmodern özne
• yapıbozum

Fragmented Mimesis and Simulation: Rewriting Reality in Synecdoche, New York

Öz

Synecdoche, New York (2008) destabilizes ontological assumptions surrounding
cinematic representation and constructs a recursive universe that dissolves the boundaries
between selfhood, space, and temporality. The film follows an artist attempting to
reproduce his life within an ever-expanding theatrical simulation; this effort generates
proliferating layers of representation that displace referential stability. This study examines
the reconfiguration of the classical paradigm of mimesis and analyzes representation
as a recursive, self-referential structure. The analysis adopts a theoretical close reading
grounded in philosophical approaches to simulation, temporality, and subjectivity. The
findings indicate that representation ceases to function as correspondence with external
reality and operates as a self-generating system that produces ontological instability. Recursive
mise-en-abyme structures and synecdochic substitution convert identity into iterative
performance and disperse subjectivity across layered representations. This study
advances debates on postmimetic cinema by positioning recursion as a constitutive condition
of contemporary cinematic ontology and by positing that representation produces disappearance as its primary effect and displaces meaning as a stable presence. The analysis
further establishes recursion as a structuring logic that reorganizes relations between
representation, temporality, and subjectivity at the level of form. It further proposes that
cinematic space functions as an ontological interface, and identity registers as a transient
configuration, dislodged from stability.

Anahtar Kelimeler

• Mimesis
• simulation
• fragmented ontology
• philosophy of cinema
• postmodern subjectivity
• deconstruction

Kaynakça

1. Akbulut, Muzaffer Tolga – Yıldız, Emre, “Mimari Temsil Sistemlerine Zaman-Mekân’ın Eklenmesi ile Oluşan Mekânsal Deneyimin Sinema Aracılığı ile İncelenmesi”, Journal of Academic Social Science Studies, 16, no. 98, 2023; https://doi.org/10.29228/JASSS.74047.
2. Beauregard, Calla - Danforth, Christopher M. – Dodds, Peter Sheridan, “Hollywood’s Misrepresentation of Death: A Comparison of Overall and by-Gender Mortality Causes in Film and the Real World”, arXiv, 2024; https://doi. org/10.48550/arXiv.2411.10040.
3. Beşgen, Asu – Köseoğlu, Şölen, “Sinema-Mimarlık Arakesitinde Bir Mekâna Dokunmak: Sine-Tasarım Atölyesi”, SineFilozofi, Özel Sayı, 2019; https://doi. org/10.31122/sinefilozofi.516445.