Hicret-i Nebî’nin Klasik Türk Şiirine Yansıması

Öz

Arapça kökenli olan hicret kelimesi; “göç etme”, “ayrılma”, “uzaklaşma” anlamına

gelir. Hz. Peygamber’in hicreti 26 Safer Perşembe akşamı başlamış, 12 Rebiʿül-evvel

Cuma günü ikindi vakti sona ermişti. Hz. Peygamber’in ve Müslümanların Mekke’den

Medine’ye hicreti; yapılan zulüm ve baskıların neticesinde davasından vazgeçiş ve yenilgi

sonucu bir kaçış değil; aksine geri dönmek üzere kendi iradesiyle Allah için yapılan bir

göçtür. Hz. Peygamber’in sünneti olan hicret, vatandan gurbete yolculuktur. Türk Edebiyatında

hicretnâmeler yazılmışsa da hicret, genellikle manzum siyer-i nebîler içinde müstakil

bir bölüm hâlinde işlenmiştir. Bu çalışmada, Hz. Muhammed’in Hicreti; Klasik Türk

Şiirine yansıyan özellikleri ve mazmunlarıyla ele alınacaktır. Ayrıca şiirlerden hareketle

hicretin tarihi seyri incelenecektir.

Anahtar Kelimeler

• Hicret,Mekke,Medine,Hz. Muhammed,klasik Türk şiiri

The Reflection of the Hicret-i Nebi in Classical Turkish Poetry

Öz

“Hicret” which is originally an Arabic word means “emigration”, “migrate”, “leaving”.

“Hicret” of. Muhammed (Peace be Upon Him) started on Thursday Evening, 26th

of Safar and ended on Friday Late-Afternoon,12th of Rabee Al-Awwal. The “Hicret” of

Muhammed (Peace be Upon Him) and Muslims is not meant to give up the struggle due

to cruelity and pressure, or leaving after defeat; but with their own will it is the emigration

for Allah to return back. “Hicret” which is sunnah of Rasulullah is the journey from home

to a foreign place. Although the “Hicret” was also written in “Hicretname”s in Turkish

Literature, it has been written as a separate chapter in the Poems of Prophet’s Life mostly.

In this study, the “Hicret” of Hz. Muhammed (Peace be Upon Him) will be addressed

with its reflections and “mazmun” onto Classical Turkish Poem. Additionaly, with the

help of poems, the journey of “Hicret” will be examined historically.

Anahtar Kelimeler

• Hicret,Mecca,Madına,Muhammed (Peace be Upon Him),Turkish poetry

Kaynakça

1. Abdürrezzak Kâşânî, Tasavvuf Sözlüğü, çev. Ekrem Demirli, İstanbul, İz Yayınları,