ALMAN STRATEJİK KÜLTÜRÜNÜN DÖNÜŞÜMÜ VE ALMANYA’NIN ULUSLARARASI POLİTİKAYA PROAKTİF KATILIMI

Öz

Alman stratejik kültürü tarihsel olarak baskın, militarist, otoriter ve yayılmacı nitelik taşımakla birlikte aynı zamanda eleştirel düşünceye sahip, uzlaşmaya ve gelişime açık karaktere sahiptir. Tarih boyunca pek çok savaşa neden olan bu stratejik kültür İkinci Dünya Savaşı’nın ardından galip devletlerce baskılanarak kontrol altına alınmıştır. Fakat Soğuk Savaş’ın jeopolitik koşulları altında tam egemenliğini yeniden elde eden Almanya’nın stratejik kültürü  “sivil güç” (Zivilmacht) olarak ifade edilen sağduyulu pasifizmden yeniden bir dünya politikasına (Weltpolitik) doğru evrilmiştir. Fakat Almanya “sivil güç” politikasına olan bağlılığını ispatlamak için “Dünya Politikasını” “gezegensel bir sorumluluk ahlakına” dayandırmaktadır. Postmodern dönemin koşulları altında Almanya dış politikada “Merkezden Liderlik Etme” (Führung aus der Mitte) konseptini geliştirerek uluslararası politikada daha fazla söz sahibi olmaya çalışmaktadır. Dolayısıyla tarihsel süreç içinde Almanya’nın stratejik kültürünün her koşulda güç olma arzu ve özelliğini koruduğunu ve bu doğrultuda Almanya’nın yeniden uluslararası sistemin önemli bir aktörü olduğunu söyleyebiliriz.

Anahtar Kelimeler

• Almanya,Beyaz Kitap,Kültürel Realism,Stratejik Kültür,Ulusal Güvenlik

TRANSFORMATION OF THE GERMAN STRATEGIC CULTURE AND ITS PROACTIVE INVOLVEMENT IN THE INTERNATIONAL POLICY

Öz

German strategic culture has dominant, militarist, authoritarian and expansionist characteristics, as well as being to open to the critical thinking, compromising and developments. This strategic culture, which has caused many wars throughout history, has been suppressed and controlled by the victorious states after the Second World War. However, after getting full sovereignty under the geopolitical conditions of the Cold War time, German strategic culture evolved from German pacifism which is called as the “civilian power” (Zivilmacht) into world politics (Weltpolitik). Yet, Germany, to prove its commitment to ‘civilian power’ politics, has grounded its world politics on "planetary responsibility ethic" (Planetarischer verantwortungsethik). At the same time, under the postmodern conditions, Germany trie to be more active on international politics by developing a foreign policy concept that is called as "the Leading from Center" (Führung aus der mitte). Therefore, it is possible to pronounce that Germany's strategic culture has preserved its characteristics of being a power in every circumstance in the history and that they have got an important actor of the international system accordingly.

Anahtar Kelimeler

• Cultural Realism,Foreign Policy of Germany,National Security Strategy of Germany,Strategic Culture

Kaynakça

1. Almond, G. ve Verba (1963), S. The Civic Culture: Political Attitudesand Democracy in Five Nations. Princeton: Princeton University Press,.
2. Bağcı, H. (1994), Balkanlar (1991-1993) Güvenlik Politikası ve Risk Analizi, Ankara: Dış Politika Enstitüsü
3. Best, A., Hanhimaki, M., Jussi, M., Joseph, A.;Schulze, K. E. (2015) 20. Yüzyılın Uluslararası Tarihi. Edited by Taciser Ulaş Çev. Belge. 2nd ed. Ankara: Siyasal Kitapevi.
4. BMWg. (1979),“Weißbuch 1979 Zur Sicherheit Der Bundesrepublik Deutschland Und Zur Entwicklung Der Bundeswehr.” Bonn, 1979.
5. BMWg. (1985), “Weißbuch 1985 Zur Lage Und Entwicklung Der Bundeswehr.” Bonn.
6. BMWg. (1994), “Weißbuch 1994 Zur Sicherheit Der Bundesrepublik Deutschland Und Zur Lage Und Zukunft Der Bundeswehr.” Berlin.
7. BMWg. (2006), “Weißbuch 2006 Zur Sicherheitspolitik Deutschlands Und Zur Zukunft Der Bundeswehr.” Berlin,.
8. Booth, K. (2005) “Strategic Culture: Validity and Validation.” Oxford Journal on Good Governance 2/1, pp.25–28.

9. Brechenmacher, T. (2010), Die Bonner Republik: Politisches System Und Innere Entwicklung Der Bundesrepublik. 13th ed. Berlin: Bebra Varlag.
10. Czempiel, E. O. (2002), “Determinanten Zukünftiger Deutscher Außenpolitik.” Aus Politik Und Zeitgeschichte . http://www.bpb.de/apuz/25570/ determinanten-zukuenftiger-deutscher-aussenpolitik?p=all. (Erişim tarihi: 14.02.2018).
11. Dennıs, R. S. (2018), “Germany Is Pitching for a Seat on the UN Security Council – Here’s Why.” The Conversation. https://theconversation.com/germany-is-pitching-for-a-seat-on-the-un-security-council-heres-why-95268 (Erişim tarihi: 14.02.2018).
12. Fıscher, J. (1994). Risiko Deutschland: Krise Und Zukunft Der Deutschen Politik. Köln: Verlag Kiepenheuer & Witsch.
13. Gray, C. S. (1999) “Strategic Culture as Context: The First Generation of Theory Strikes Back.” Review of International Studies 25/1, pp: 49–69.
14. Hacke, C. (2002),“Die Außenpolitik Der Regierung Schröder/Fischer: Zwischenbilanz Und Perspektiven.” Bundeszentrale für Politisch Bildung, http://www.bpb.de/apuz/26588/die-aussenpolitik-der-regierung-schroeder-fischer-zwischenbilanz-und-perspektiven?p=all (Erişim tarihi: 21.03.2018).
15. Harnisch, S. (2012), “German Foreign Policy: Gulliver’s Travails in the 21st Century.” In Foreign Policy in Comparative Perspective: Influences on State Behavior, (edited by J. S. Lantis and M. T. Snarr R. K. Beasley, J. Kaarbo), Los Angles: SAGE Publications, pp.71–93.
16. Hyde-Price, A. (2001), “Germany and the Kosovo War: Still a Civilian Power?” 10/1, pp. 19–34.
17. Johnston, A. I. (1999), “Strategic Cultures Revisited: Reply to Colin Gray.” Review of International Studies 25/3, pp.519–23.
18. Katzensteın, P. J. (1997), The Culture of National Security,Norms and Identity in World Politics. Colombia: Colombia University Press.
19. Kinder, H. ve Werner, H. (2011), Dünya Tarihi Atlası. Ankara: ODTÜ Yayıncılık.
20. Küsters, H. J. (2018),“Pariser Verträge 1955.” Konrad Adenauer Stiftung,. https://gir.im/https://www.konrad-adenauer.de/stichworte/aussenpolitik/ pariser-vertraege-1955. (Erişim tarihi: 19.04.2018)
21. Lantis J. (2002), “Strategic Culture and National Security Policy.” International Studies Review, 4/3, pp. 87–113.
22. Lantis, J. (2002), “The Moral Imperative of Force: The Evolution of German Strategic Culture in Kosovo.” Comparative Strategy 21/1, pp.21–46.
23. Leyen, U. von der.(2015), “Manuskript Der Rede Der Bundesministerin Der Verteidigung, Dr. Ursula von Der Leyen, Anläßlich Der 51. Münchner Sicherheitskonferenz,”. https://www.security-finder.ch/fileadmin/dateien/pdf/ studien-erichte/Redemanuskript_BMin_von_der_Leyen_MSC_2015.pdf (Erişim tarihi: 14.02.2018).
24. Leyser, K. J. (2018), “Germany.” Encyclopedia Britanica, 2018. https://www. britannica.com/place/Germany.
25. Longhurst, K. (2000). “Strategic Culture: The Key to Understanding German Security Policy?”, Birmingham University.
26. Macmillan, A. (1996), “Strategic Culture and British Grand Strategy 1945-1952.” University of Wales,.
27. Neumann, I.B., and Heikka, H. (2005) “Grand Strategy, Strategic Culture, Practice: The Social Roots of Nordic Defence.” Cooperation and Conflict 40/1, pp.5–23.
28. Ortaylı, İ. (2018), Osmanlı İmparatorluğu’nda Alman Nüfuzu, (17.baskı). İstanbul: Kronik Yayınları.
29. Pak, E. B. (2018), “Almanya’nın Ulusal Güvenlik Belgeleri Üzerinden Alman Stratejik Kültürü’nün Analizi.” (Y.Lisans Tezi), Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi.
30. Ruane, K. (2000), The Rise and Fall of the European Defence Community. UK: Palgrave Macmillian Publication.
31. Roskin, M.G. (2014), Çağdaş Devlet Sistemleri. (7'nci baskı), Ankara: Adres Yayınları.
32. Snyder, J. L. (1977), “The Soviet Strategic Culture: Implications for Nuclear Options.” Santa Monica/California.
33. Stolberg, A.G. (2012). “How Nation-State Craft National Security Strategy Documents.” U.S. Army War College Strategic Studies Institute, 1–153. http://publications.armywarcollege.edu/pubs/2201.pdf. (Erişim tarihi: 07.04.2018)
34. Storer, C. (2015), Weimar Cumhuriyetinin Kısa Tarihi (çev.Sedef Özge). 2. Baskı. İstanbul: İletişim Yayınları.
35. Stützle, P. (2009), "Almanya-Rusya ilişkilerinin tarihsel arka planı", https://www.dw.com/tr/almanya-rusya-ili%C5%9Fkilerinin-tarihsel-arka-plan%C4%B1/a-4491082, (Erişim tarihi: 10.10.2019).
36. Türk, F. (2010), "Boris Yeltsin Dönemi’nde Rus-Alman İlişkileri [1992-2000] Kültür Ve Ekonomi", Fırat Üniversitesi, Sosyal Bilimler Dergisi, C.20, s.1, ss.333-352
37. Uçarol, R. (2013), Siyasi Tarih. Ankara: Der Yayınları.
38. Ülger, İ. K. (2003), Yugoslavya Neden Parçalandı, Ankara: Seçkin Yayıncılık
39. BDV (Bundesministerium der Verteidigung), (2016), Weissbuch 2016 zur Sicherheitspolitik und zur Zukunft der Bundeswehr, Berlin, ss. 8–9.
40. Woyke, W. (2000), Handwörterbuch Des Politischen Systems Der Bundesrepublik Deutschland. Bonn: Bundeszentrale für politische Bildung.
41. Yorulmaz, N. (2018), Büyük Savaşın Kara Kutusu. İstanbul: Kronik Kitap.