Türkçenin Yabancı Dil Olarak Uzaktan Öğretimine İlişkin Öğrenici ve Öğretici Görüşleri
Öz
COVID-19 salgını nedeniyle, Türkçeyi yabancı dil olarak öğreten kurumlar da diğer eğitim kurumları gibi uzaktan öğretim sistemine geçmiştir. Bu çalışmada korona virüs nedeniyle uzaktan yabancı dil olarak Türkçe öğrenenlerin ve öğretenlerin, uzaktan Türkçe öğretimine yönelik görüşleri incelenmiştir. Çalışma grubu, 30 öğrenici ve 10 öğreticiden oluşmaktadır. Çalışmada, öğrenicilere ve öğreticilere yönelik 6 sorudan oluşan yapılandırılmış görüşme formları veri toplama aracı olarak kullanılmıştır. Elde edilen veriler, içerik analizine uygun biçimde çözümlenerek bulgulara ulaşılmıştır. Yapılan analizler sonucunda, öğrenicilerin önemli bir bölümünün uzaktan değil, yüz yüze eğitimi tercih ettikleri belirlenmiştir. Öğrenici ve öğreticiler, olumlu görüş olarak uzaktan eğitimin öğretimde kullanılmasının zaman ve mekân sınırını ortadan kaldırdığını belirtmiştir. Olumsuz olarak ise, etkileşim sorunları, dil becerilerinin gelişiminin olumsuz etkilenmesi, alt yapı sorunları, ödev kontrolüne imkân tanımaması gibi görüşler bildirmişlerdir. Her iki katılımcı grubun uzaktan Türkçe öğretimine yönelik görüşlerinin büyük oranda örtüştüğü sonucuna ulaşılmıştır. Ulaşılan bulgular ışığında araştırmacılar tarafından, Türkçenin yabancı dil olarak uzaktan öğretimine yönelik öneriler geliştirilmiştir.
Anahtar Kelimeler
COVID-19, Uzaktan eğitim, yabanclara Türkçe öğretimi, Türkçenin yabancılara uzaktan öğretimi
Kaynakça
- Adıyaman, Z. (2002). Uzaktan eğitim yoluyla yabancı dil öğretimi. The Turkish Online Journal of Educational Technology, 1(1), 92-97.
- Barış, M. F. ve Çankaya, P. (2016). Akademik personelin uzaktan eğitim hakkındaki görüşleri. International Journal of Human Sciences, 13(1), 399-413.
- Büyüköztürk, Ş., Çakmak, K. E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2016). Bilimsel araştırma yöntemleri. Ankara: Pegem Akademi. Ekmekçi, E. (2015). Distance-education in foreign language teaching: Evaluations from the perspectives of freshman students. Procedia-Social and Behavioral Sciences, (176), 390-397.
- Er, M. ve Demir, T. (2019). Simülatif Türkçe öğretim sistemlerinin geliştirilmesi. F. Ağca, A. Koç (Eds.), X. Uluslararası Dünya Dili Türkçe Sempozyumu Bildiri Kitabı (ss.603-607), Eskişehir: ESOGÜ Basımevi.
- Erfidan, A. (2019). Derslerin uzaktan eğitim yoluyla verilmesiyle ilgili öğretim elemanı ve öğrenci görüşleri: balıkesir üniversitesi örneği. Balıkesir: Balıkesir Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi.
- Horton, W. (2000). Designing Web-Based Training: How to teach anyone, anything, anywhere, anytime. New York: Wiley.
- İnceelli, A., Candemir, Ö. ve Ünal, F. (2002). On distance education concept and its running in the world. Uğur Demiray (Ed.). A review of the literature on the open education faculty in Turkey 1982-2002 (Fourth Edition) (ss. 3-42). Eskişehir: Anadolu University.
- Kaya, Z., Erden, O., Çakır, H. ve Bağırsakçı, N. B. (2004). Uzaktan eğitimin temelleri dersindeki uzaktan eğitim ihtiyacı ünitesinin web tabanlı sunumunun hazırlanması. The Turkish Online Journal of Educational Technology, 3(3), 165-175.
- Özüdoğru, F. ve Hişmanoğlu, M. (2016). Views of freshmen students on foreign language courses delivered via e-learning. Turkish Online Journal of Disance Education, 17(1), 31-47.
- Sancak, M. ve Çöl, M. (2020). Türkiye’de COVID-19 pandemisinin kronolojik olarak incelenmesi. K. O. Memikoğlu, V. Genç (Eds.), COVID-19 (ss. 201-217). Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.