Yeni İletişim Teknolojilerinin Türkiye'deki İletişim Fakültelerinin Lisans Müfredatlarına Yansımaları

Öz

Önceki yıllara bakıldığında geçmiş neslin sadece okuryazar olması yeterli olarak kabul edilirdi. Hatta ilköğretim mezunu ise eğitimli kişi olarak sayılabilirdi. Ancak şimdiki kuşağın kendisini dijital okuryazarlık eğitimleriyle yetiştirmiş olması gerekmektedir. Yeni iletişim teknolojilerine hem toplum, hem de toplum içerisindeki birim olan üniversiteler de uyum sağlamak durumundadır. Bu gereksinimlerden hareketle, çalışmanın amacı, yeni iletişim teknolojilerinin Türkiye'deki İletişim Fakülteleri'nin müfredatlarına nasıl yansıdığını ve bu konuda hangi derslerin okutulduğunu incelemektir. İçerik analizi yöntemi kullanılarak yürütülen bu çalışma, Türkiye’de sadece büyük şehirlerde bulunan devlet üniversitelerinde bulunan iletişim fakültelerindeki bütün bölümler ile sınırlandırılmıştır. Bu anlamda 26 üniversitedeki iletişim fakültelerinde 73 bölüm çalışmaya dâhil edilmiştir. Çalışmanın sonucuna göre, incelemeye alınan fakültelerde yeni iletişim teknolojilerinin yansıması olarak görülen derslerin sayısının 349 olduğu tespit edilmiştir. Araştırma kapsamında bölüm olarak bakıldığında en fazla bölümlerin, “Gazetecilik, Radyo Sinema ve Televizyon, Halkla İlişkiler ve Reklamcılık” bölümleri olduğu belirlenmiştir. “Yeni Medya ve İletişim, İletişim Tasarımı ve Dijital Oyun Tasarımı” gibi bölümlerin ise daha yeni açıldığı için sayılarının az olduğu görülmüştür.

Anahtar Kelimeler

• İletişim Fakülteleri
• müfredatlar
• yeni iletişim teknolojileri
• içerik analizi

Reflections of New Communication Technologies on Undergraduate Curricula of Communication Faculties in Türkiye

Öz

In previous years, simply being literate was considered sufficient for the past generation. A primary school graduate could even be considered educated. However, the current generation needs to cultivate digital literacy training. Both society and universities, which are units within society, must adapt to new communication technologies. Based on these requirements, the aim of this study is to examine how new communication technologies are reflected in the curricula of Communication Faculties in Turkey and which courses are taught in this regard. This study, conducted using content analysis, was limited to all communication departments in state universities located in major cities in Turkey. Therefore, 73 communication departments from 26 universities were included in the study. The study found that the number of courses considered to reflect new communication technologies across the faculties studied was 349. The most common departments were “Journalism, Radio, Film and Television, and Public Relations and Advertising”. “New Media and Communication, Communication Design, and Digital Game Design” were relatively few in number due to their recent openings.

Anahtar Kelimeler

• Faculties of communication
• curricula
• new communication technologies
• content analysis

Kaynakça

1. Altay, R. & Kavuran, T. (2019). İletişim fakültelerindeki Radyo Televizyon Sinema Bölümlerinin branş derslerindeki müfredat sorunları ve çözüm önerileri. International Social Mentality and Researcher Thinkers Journal, (Issn:2630-631X) 5(21): 1162-1175.
2. Arık, M. B. & Bayram, F. (2011). İletişim eğitimi ve iletişim akademisyenleri: Veriler ışığında genel bir değerlendirme. Akdeniz İletişim Dergisi, Sayı: 15, 16-33.
3. Baloğlu, E. & Budak, E. (2025). How artificial intelligence can be integrated into journalistic practices. Vivat Academia, 158, 1-21.
4. Bromley, M., Tumber, H., & Zelizer, B. (2001). Journalism education. Journalism, 2(3), 251-254.
5. Buckingham, D. (2015). Defining digital literacy-What do young people need to know about digital media?. Nordic journal of digital literacy, 10(Jubile umsnummer), 21-35.
6. Büyükaslan, A. & Mavnacıoğlu, K. (2017) İletişim fakültesi ders müfredatlarının sektörün nitelikli işgücü talebine uyumu. International Journal of Cultural and Social Studies, 3(2): 219-233.
7. Büyükbaykal, C. I. (2015). Communication technologies and education in the information age. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 174, 636-640.
8. Castells, M. 2001. The Internet galaxy. Oxford: Oxford University Press.

9. Crosbie, V. (2002). What is new media. Sociology Central.
10. Deuze, M. (2006). Global journalism education: A conceptual approach. Journalism studies, 7(1), 19-34.
11. Egan, K. (1978). What is curriculum?. Curriculum Inquiry, 8(1), 65-72.
12. Elo, S. & Kyngäs, H. (2008). The qualitative content analysis process. Journal of advanced nursing, 62(1), 107-115.
13. Gafiatulina, N., Shishova, N., Volkova, D. & Topchiy, I. (2020). Applying of information and communication technologies in the education process. In E3S Web of Conferences (Vol. 175, p. 15031). EDP Sciences.
14. Ismailova, Z. & Ergashev, B. (2019). New information and communication technologies in education system. In E3S Web of Conferences (Vol. 135, p. 04077). EDP Sciences.
15. Josephi, B. (2019). Journalism education. In The Handbook of Journalism Studies (pp. 55-69). Routledge.
16. Kember, D., McNaught, C., Chong, F. C., Lam, P. & Cheng, K. F. (2010). Understanding the ways in which design features of educational websites impact upon student learning outcomes in blended learning environments. Computers & Education, 55(3), 1183-1192.
17. Kress, G. (1996). Internationalisation and globalisation: Rethinking a curriculum of communication. Comparative Education, 32(2), 185-196.
18. Kulkarni, S., Afshan, N. & Motwani, J. (2018). The impact of faculty member's communication behaviours on student satisfaction: the role of cognitive and affective learning and student's motivation. International Journal of Productivity and Quality Management, 25(4), 444-458.
19. Mısırlı, G. (2020). İletişim Fakültesi mezunları-yerel basın ilişkisi: Erzurum ili örneği. Atatürk İletişim Dergisi, (19), 59-77.
20. Mikre, F. (2011). The roles of information communication technologies in education: Review article with emphasis to the computer and internet. Ethiopian journal of education and sciences, 6(2), 109-126.
21. Rogers, P. S. & Thomas, G. F. (1997). Research think tank:" Complexifying" ınternational communication and communication technology. Business Communication Quarterly, 60(4), 105-111.
22. Üçler, N. & Büyükçelikok, T. Ö. (2021). İletişim fakültesi müfredatlarının medya sektörü iş ilanları üzerinden sektörel beklentileri karşılama yeterliliğinin incelenmesi, Gaziantep University Journal of Social Sciences, 20(3) 1245-1269.
23. Karaduman, M. & Akbulutgiller, B. (2017). Türkiye’de gazetecilik eğitimi: Lisans müfredat programları karşılaştırması, Gaziantep University Journal of Social Sciences, 16 (4), 1161-1181.
24. Kaya, A.Y., Ata, F. & Bursa, A. (2022). İletişim fakülteleri müfredatında dijitalleşme: gazetecilik ile radyo, sinema ve televizyon bölümü eğitimindeki dijital derslerin analizi. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (39), 1-23.
25. Ratheeswari, K. (2018). Information communication technology in education. Journal of Applied and Advanced Research, 3(1), 45-47.
26. Tüzün, S. (2023). Türkiye’de iletişim eğitimi: Müfredatlar üzerine bir inceleme. Egemia Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi Medya ve İletişim Araştırmaları Hakemli E-Dergisi, (13), 70-90.
27. White, M. D., Marsh, E. E., Marsh, E. E., & White, M. D. (2006). Content analysis: A flexible methodology. Library trends, 55(1), 22-45.
28. Wolf, M., Sims, J. & Yang, H. (2018). Social media? What social media?.
29. Zyda, M. & Koenig, S. (2008, May). Teaching artificial intelligence playfully. In Proceedings of the AAAI-08 Education Colloquium (pp. 90-95).
30. 2024-YKS Yerleştirme Sonuçlarına İlişkin Sayısal Bilgiler, En Küçük ve En Büyük Puanlar (TABLO-4), https://www.osym.gov.tr/TR,29511/2024-yks-yerlestirme-sonuclarina-iliskin-sayisal-bilgiler.html , Erişim Tarihi: 17.04.2025.