Arka plan: Kalp yetersizliği (KY), sadece hastaların sağlığını olumsuz etkilemekle kalmayan, aynı zamanda aile bakım verenler üzerinde önemli fiziksel, duygusal ve sosyal yük oluşturan kronik ve ilerleyici bir durumdur. Bakım verenlerin yaşadığı yük ile yaşam kaliteleri arasındaki ilişkinin anlaşılması, destekleyici müdahalelerin geliştirilmesi ve bütüncül bakım sonuçlarının iyileştirilmesi için önemlidir.
Amaç: Bu araştırmada KY hastalarına bakım veren aile üyelerinde bakım verme yükü ve yaşam kalitesi arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır.
Yöntem: Araştırma, tanımlayıcı ve kesitsel türde gerçekleştirilmiştir. Bir devlet hastanesinin kardiyoloji kliniklerinde yatarak tedavi gören 138 KY hastasına bakım veren aile üyeleri dahil edilmiştir. Araştırma Temmuz 2024-Eylül 2024 tarihleri arasında gerçekleştirilmiştir. Verilerin toplanmasında “Bakım Veren Tanıtıcı Formu”, “Zarit Bakım Verme Yükü Ölçeği (ZBVYÖ)” ve “Kalp Yetersizliğinde Aile Bakım Verici Yaşam Kalitesi Ölçeği (KYABVYKÖ)” kullanılmıştır. Verilerin analizinde tanımlayıcı istatistikler kullanılmıştır. Ölçek puanları arasındaki yordayıcı ilişkiyi değerlendirmek amacıyla basit doğrusal regresyon analizi gerçekleştirilmiştir. İstatistiksel anlamlılık değeri p<0,05 olarak kabul edilmiştir.
Bulgular: Bakım verenlerin ZBVYÖ puan ortalaması 36,36±20,79 ve KYABVYKÖ puan ortalaması 55,73±14,60 olarak belirlenmiştir. Bakım verenlerin bakım yükü ile yaşam kalitesi arasında negatif yönlü güçlü düzeyde istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmuştur (S.ß:-0,815; p<0,001). Ayrıca ZBVYÖ puanları KYABVYKÖ puanlarındaki değişimi %71,5 oranında açıklamaktadır (R2: 0,715).
Sonuç: Araştırmada bakım verenlerin bakım yükü düzeylerinin ortalamanın altında, yaşam kalitesi düzeylerinin ise ortalamanın üzerinde olduğu saptanmıştır. Bulgular, bakım yükü arttıkça yaşam kalitesinin güçlü ve anlamlı biçimde azaldığını ortaya koymuştur. Ayrıca, bakım yükü yaşam kalitesindeki değişimin büyük bir bölümünü açıklamaktadır. Bu sonuç, bakım yükünün azaltılmasına yönelik müdahalelerin, bakım verenlerin yaşam kalitesini artırmada kritik bir öneme sahip olduğunu göstermektedir.
Çalışma başlamadan önce, bir üniversitenin Girişimsel Olmayan Klinik Araştırma Etik Kurulu tarafından onay alınmıştır (Karar No: 2024/069, Toplantı No: 143). Çalışmada kullanılan ölçekler için orijinal yazarlarından izin alınmıştır. Çalışma, Helsinki Deklarasyonu ilkelerine uygun olarak yürütülmüştür. Tüm katılımcılardan, araştırmaya katılmadan önce sözlü ve yazılı bilgilendirilmiş onam alınmıştır.
Destekleyen kurum bulunmamaktadır.
Yazarlar tüm katılımcılara teşekkür eder.
Background: Heart failure (HF) is a chronic and progressive condition that not only impairs patients’ health but also places a significant physical, emotional, and social burden on family caregivers. Understanding the relationship between caregiver burden and their quality of life is essential for developing supportive interventions and improving holistic care outcomes.
Aim: This study aimed to examine the relationship between caregiving burden and quality of life among family members providing care to patients with HF.
Methods: The study was conducted using a descriptive and cross-sectional design. A total of 138 family members caring for patients hospitalized in the cardiology clinics of a state hospital were included. Data were collected between July 2024 and September 2024 using the “Caregiver Identification Form,” the “Zarit Burden Interview (ZBI),” and the “Family Caregiver Quality of Life Scale in Heart Failure (FCQoL-HF).” Descriptive statistics were used to analyze the data. Simple linear regression analysis was performed to evaluate the predictive relationship between scale scores.
Results: The mean ZCBS score of caregivers was 36.36±20.79, and the mean FCQoL-HF score was 55.73±14.60. A statistically significant strong negative correlation was found between caregiver burden and quality of life (β:-0.815; p<0.001). Additionally, ZBI scores explained 71.5% of the variance in FCQoL-HF scores (R²: 0.715).
Conclusion: The findings indicated that caregivers’ burden levels were below average, while their quality of life was above average. The results demonstrated that as caregiver burden increased, quality of life decreased significantly and strongly. Moreover, caregiver burden accounted for a substantial proportion of the variation in quality of life. These findings highlight the critical importance of interventions aimed at reducing caregiver burden to improve caregivers’ quality of life.
Prior to the commencement of the study, approval was obtained from the Non-Interventional Clinical Research Ethics Committee of a university (Decision No: 2024/069, Meeting No: 143). Permission was obtained from the original authors for the scales used in the study. The study was conducted in accordance with the principles of the Declaration of Helsinki. Verbal and written informed consent was obtained from all participants prior to their involvement in the research.
There is no supporting organisation.
The authors would like to thank all the participants.
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | Dahili Hastalıklar Hemşireliği |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 19 Eylül 2025 |
| Kabul Tarihi | 31 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 31 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 10 Sayı: 3 |