This study aims to analyze the religious policies of the Russian Tsarina Catherine II (1762-1796) in West Turkestan steppes, within its historical context. The second half of the eighteenth century witnessed the Russian Tsardom's expansion of its borders to the east and south. These expansion strategies were supported not only by military and political means, but also by ideological and cultural ones. In this context, the policies developed during Catherine II's reign reflected a long-term project to transform the religious, cultural and social structures of the indigenous communities living in these regions dominated by Kazakh. In this context, Catherine II's religious policies towards the Muslim communities of West Turkestan were not only aimed at Christianization, but also served a strategic function for Russification and the establishment of central authority. By establishing religious control mechanisms over the Muslim peoples, Tsarina Catherine tried to manage the ethnic and religious diversity in the region and to ensure the ideological unity of the Russian Tsardom. In this context, the Orenburg Muslim Spiritual Administration, established in Ufa in 1788, as an institutional instrument of these policies, aimed to bring Islam under state control and consolidated the control of the Russian administration over the religious sphere. This religious structure institutionalized Tsarist control over Islam and the Cossacks through the process of appointing and supervising religious leaders. Although Catherine II's religious policies were part of a long-term assimilation program aimed at changing the social and cultural structure of the Kazakhs, they did not completely transform the identity and beliefs of the Kazakh people. However, Kazakh society has largely managed to preserve its identity and religious structure in the face of these policies. This preservation and resistance has manifested itself both in the continuity of religious structures and in language, traditions and forms of social organization. This study aims to contribute to the historical dynamics of Kazakh-Russian relations in Turkestan by analyzing how religion functioned as a control mechanism during the expansion of the Russian Tsardom and the forms of resistance developed by Kazakh society in this process.
Russian Tsardom Western Turkestan Religion Kazakhs Catherine II.
Bu çalışma, Rus Çariçesi II. Katerina’nın (1762–1796) Batı Türkistan bozkırlarında uyguladığı dinî politikaları tarihsel bağlamı içinde analiz etmeyi amaçlamaktadır. XVIII. yüzyılın ikinci yarısı, Rus Çarlığı’nın sınırlarını doğuya ve güneye doğru genişletme sürecine sahne olmuştur. Bu genişleme stratejileri yalnızca askeri ve siyasi araçlarla değil aynı zamanda ideolojik ve kültürel araçlarla da desteklenmiştir. Bu çerçevede II. Katerina’nın iktidarı döneminde geliştirilen politikalar, Kazakların hâkim olduğu bu bölgelerde yaşayan yerli toplulukların dinî, kültürel ve sosyal yapılarının entegre etmeye yönelik uzun vadeli bir projeyi hayata geçirmiştir. Bu bağlamda, II. Katerina'nın Batı Türkistan'a yönelik dinî politikaları yalnızca Hristiyanlaştırma amacı taşımakla kalmamış aynı zamanda Ruslaştırma ve merkezi otoritenin tesis edilmesi yönünde de stratejik bir işlev görmüştür. Çariçe Katerina Müslüman halklar ve Kazak Türkleri üzerinde dinî kontrol mekanizmaları kurularak hem bölgedeki etnik ve dinî çeşitlilik yönetilmeye çalışılmış hem de Rus Çarlığı’nın ideolojik bütünlüğü sağlanmak istenmiştir. Bu doğrultuda, 1788 yılında Ufa'da kurulan Orenburg Müslüman Ruhani İdaresi bu politikaların kurumsal bir aracı olarak, İslam’ı devlet denetimine almayı amaçlamış ve Rus yönetiminin dinî alan üzerindeki kontrolünü pekiştirmiştir. Söz konusu bu yapı, dinî liderlerin atanması ve denetlenmesi süreci aracılığıyla Çarlık yönetiminin İslam ve Kazak üzerindeki kontrolünü kurumsallaştırmıştır. Ancak II. Katerina’nın dinî politikaları, Kazakların sosyal ve kültürel yapısını değiştirmeye yönelik uzun vadeli bir asimilasyon programının parçası olmakla birlikte, Kazak Türklerin kimlik ve inançlarını tamamen dönüştürememiştir. Bununla birlikte, Kazak toplumu din yoluyla etegrasyon politikalar karşısında kimliğini ve dinî yapısını büyük ölçüde korumayı başarmıştır. Bu koruma ve direnç, hem dinî yapıların devamlılığında hem de dil, gelenek ve toplumsal örgütlenme biçimlerinde kendinî göstermiştir. Bu çalışma, Rus Çarlığı’nın genişleme sürecinde dinîn bir kontrol mekanizması olarak nasıl işlev gördüğünü ve Kazak toplumunun bu süreçte geliştirdiği direnç biçimlerini analiz ederek, Türkistan’daki Kazak-Rus ilişkilerinin tarihsel dinamiklerine katkı sunmayı hedeflemiştir.
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Orta Asya Tarihi |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 9 Temmuz 2025 |
| Kabul Tarihi | 5 Kasım 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 24 Ocak 2026 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Cilt: 8 Sayı: 16 |