Climate Change and Local Governments: Urban Adaptation and Mitigation

Öz

This study conceptualizes the decisive role of local governments in combating and adapting to climate change. In the face of global problems such as increasing greenhouse gas emissions, intensive urbanization and depletion of natural resources, cities stand out as both the main culprits of the crisis and the most vulnerable areas. In this study analyzes the urban adaptation and mitigation strategies developed by local governments to cope with this crisis. Within the scope of the research, policies developed in areas such as urban planning, sustainable transportation, energy efficiency, green infrastructure, water management and biodiversity are evaluated in the light of current literature and international best practices. The methodology of the study is based on a qualitative literature review. In this context, a comprehensive content analysis was conducted based on academic publications, reports and statistical data both in Turkey and internationally. During the research process, problems such as structural and managerial obstacles faced by local governments, failure to integrate climate action plans with spatial plans, insufficient legal-administrative capacity and technological infrastructure deficiencies came to the fore. The findings show that local governments should not only be implementers but also developers of climate policies and carriers of multi-actor governance processes. Making cities resilient to the climate crisis is a process that requires not only technical but also managerial, social and financial integration. Therefore, the study argues that integrated, sustainable and participatory policies to be developed at the local level will play a key role in the effective fight against climate change.

Anahtar Kelimeler

• İklim değişikliği
• kentsel
• azaltım ve uyum
• yerel yönetimler.

İklim Değişikliği Ve Yerel Yönetimler: Kentsel Uyum Ve Azaltım

Öz

Bu çalışma, iklim değişikliğiyle mücadele ve uyum süreçlerinde yerel yönetimlerin oynadığı belirleyici rolü kavramsal düzlemde ele almaktadır. Artan sera gazı emisyonları, yoğun kentleşme ve doğal kaynakların tükenmesi gibi küresel sorunlar karşısında kentler, hem krizin başlıca sorumluları hem de en kırılgan alanları olarak öne çıkmaktadır. Çalışmada, yerel yönetimlerin bu krizle başa çıkmak için geliştirdiği kentsel uyum ve azaltım stratejileri analiz edilmiştir. Araştırma kapsamında, kentsel planlama, sürdürülebilir ulaşım, enerji verimliliği, yeşil altyapı, su yönetimi ve biyoçeşitlilik gibi alanlarda geliştirilen politikalar, güncel literatür ve uluslararası iyi uygulama örnekleri ışığında değerlendirilmiştir. Çalışmanın yöntemi, nitel bir literatür taramasına dayanmaktadır. Bu bağlamda hem Türkiye’deki hem de uluslararası bağlamdaki akademik yayınlar, raporlar ve istatistiksel veriler temel alınarak içerik analizi gerçekleştirilmiştir. Araştırma sürecinde özellikle yerel yönetimlerin karşılaştığı yapısal ve yönetsel engeller, iklim eylem planlarının mekânsal planlarla bütünleşememesi, yasal-yönetsel kapasite yetersizliği ve teknolojik altyapı eksiklikleri gibi sorunlar ön plana çıkmıştır. Elde edilen bulgular, yerel yönetimlerin yalnızca uygulayıcı değil, aynı zamanda iklim politikalarının geliştiricisi ve çok aktörlü yönetişim süreçlerinin taşıyıcısı olması gerektiğini göstermektedir. Kentlerin iklim krizine karşı dirençli hale getirilmesi, yalnızca teknik değil, aynı zamanda yönetsel, sosyal ve finansal bütünleşme gerektiren bir süreçtir. Bu nedenle çalışma, yerel düzeyde geliştirilecek entegre, sürdürülebilir ve katılımcı politikaların iklim değişikliğiyle etkin mücadelede anahtar rol oynayacağını savunmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• İklim değişikliği
• kentsel
• azaltım ve uyum
• yerel yönetimler.

Kaynakça

1. Aall, C. (2012). The early experiences of local climate change adaptation in Norwegian compared with that of local environmental policy, Local Agenda 21 and local climate change mitigation. Local Environment, 17(6–7), 579–595. https://doi.org/10.1080/13549839.2011.631992
2. Aguiar, F. C., Bentz, J., Silva, J. M., Fonseca, A. L., Swart, R., Santos, F. D., & Penha-Lopes, G. (2018). Adaptation to climate change at local level in Europe: An overview. Environmental Science ve Policy, 86, 38–63. https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S146290111731153X
3. Akalın, M. (2014). İklim Değişikliğinin Tarım Üzerindeki Etkileri: Bu Etkileri Gidermeye Yönelik Uyum ve Azaltım Stratejileri. Hitit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Yıl 7, Sayı 2, ss. 351-377.
4. Albayrak, A. N., & Atasayan, Ö. (2017). Yerel düzeyde iklim değişikliği farkındalığı analizi: Gebze örneği. TÜBAV Bilim, 10(4), 1–10.
5. Aylett, A. (2015). Institutionalizing the urban governance of climate change adaptation: Results of an international survey. URBAN CLIMATE, 14(1, SI), 4–16. https://doi.org/10.1016/j.uclim.2015.06.005
6. Balaban, O., Özgür, B., & Sakar, B. (2021). İklim değişikliği, göç ve yerel yönetimler. RESLOG Türkiye.
7. Bauer, A., Feichtinger, J., & Steurer, R. (2012). The Governance of Climate Change Adaptation in 10 OECD Countries: Challenges and Approaches. Journal of Environmental Policy ve Planning, 14(3), 279–304. https://doi.org/10.1080/1523908X.2012.707406
8. Biesbroek, R., & Delaney, A. (2020). Mapping the evidence of climate change adaptation policy instruments in Europe. Environmental Research Letters, 15(8), 083005. https://iopscience.iop.org/article/10.1088/1748-9326/ab8fd1/meta

9. Braunschweiger, D., & Pütz, M. (2021). Climate adaptation in practice: How mainstreaming strategies matter for policy integration. Environmental Policy and Governance, 31(4), 361–373. https://doi.org/10.1002/eet.1936
10. Brink, E., & Wamsler, C. (2018). Collaborative Governance for Climate Change Adaptation: Mapping citizen–municipality interactions. Environmental Policy and Governance, 28(2), 82–97. https://doi.org/10.1002/eet.1795
11. Campos, I., Guerra, J., Gomes, J. F., Schmidt, L., Alves, F., Vizinho, A., & Lopes, G. P. (2017). Understanding climate change policy and action in Portuguese municipalities: A survey. Land Use Policy, 62, 68–78. https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0264837716306408
12. Climate Bonds. (2024). Green City Bonds: https://m.moam.info/green-city-bonds-financing-low-carbon-urban-infrastructure_647a5c3b097c476e028d0a1e.html?utm_source=slidelegend
13. Çevre ve Şehircilik Bakanlığı (ÇŞB). (2012). Türkiye’nin iklim değişikliği uyum stratejisi ve eylem planı (2011-2023). Çevre Yönetimi Genel Müdürlüğü, İklim Değişikliği Dairesi Başkanlığı. https://webdosya.csb.gov.tr/db/iklim/editordosya/uyum_stratejisi_eylem_plani_TR.pdf
14. Davarcıoğlu, B., & Lelik, A. (2017). Küresel iklim değişikliği ve uyum çalışmaları: Türkiye açısından değerlendirilmesi. Mesleki Bilimler Dergisi, 6(2), 94-105. https://dergipark.org.tr/en/pub/mbd/issue/40281/407992
15. Demircan, G., & Sılaydın, M. B. (2024). İklim değişikliğine uyum-mekânsal planlama bütünleşme sorununa literatür üzerinden bakış: Türkiye bağlamının değerlendirilmesi. Eksen: Dokuz Eylül Üniversitesi Mimarlık Fakültesi Dergisi, 5(2), 50-64. https://doi.org/10.58317/eksen.1583939
16. Demirci, M. (2024). İklim değişikliği ve yapay zekâ teknolojisinde yaşanan gelişmeler ışığında ilerleme düşüncesinin evrimi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 80, 249–269. https://doi.org/10.51290/dpusbe.1448966
17. Demirci, M. (2015). Kentsel iklim değişikliği yönetişimi. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, (46), 75-100. https://search.trdizin.gov.tr/tr/yayin/detay/182155
18. Ekici, M. (2022). İklim değişikliği ve akıllı kentler. Çağdaş Yerel Yönetimler, 31(2), 29-66. https://search.trdizin.gov.tr/tr/yayin/detay/517120
19. Ekinci, E. (2022). Sera Etkisi. Y. Ed.Özkaya, V. Erat, K. Demirci, ve A. Duran içinde, Yerel Yönetimler, Kent ve Çevre Politikaları Ansiklopedisi (s. 561-563). Nobel Yayınevi.
20. Emeksiz, C., & Fındık, M. M. (2021). Sürdürülebilir Kalkınma İçin Yenilenebilir Enerji Kaynaklarının Türkiye Ölçeğinde Değerlendirilmesi. Avrupa Bilim ve Teknoloji Dergisi (Özel Sayı 26), 155-164.
21. Erdoğan, S. (2020). Enerji, Çevre ve Sera Gazları. Çankırı Karatekin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 10(1), 277-303.
22. Esringü, A., & Toy, S. (2023). Kentlerde Çatıdan Yağmur Suyu Hasadı ve Önemi. M. Ünal içinde, Mekansal Planlama ve Tasarım Perspektifinde Kentsel Peyzaj Analizleri (s. 94-120). Bidge Yayınları.
23. Fast Facts on Transportation Greenhouse Gas Emissions | US EPA. (n.d.). https://www.epa.gov/greenvehicles/fast-facts-transportation-greenhouse-gas-emissions
24. Gergin, E. D. (2024). İklim değişikliğine dirençli kentler: Dünya’da ve Türkiye’de iyi yerel yönetim uygulama örnekleri. Erzurum Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 18, 94-111. https://doi.org/10.29157/etusbed.1264447
25. Gupta, A., Barwick, P. J., Bento, A., & Lin, Y. (2023). The air quality and well-being effects of low emission zones. Journal of Public Economics, 223, 104964. https://doi.org/10.1016/j.jpubeco.2023.104964
26. Hayırlıoğlu, M. (2017). Toplu Ulaşım Sistemlerinin Faydaları. Demiryolu Mühendisliği, 6, 42–46.
27. IEA. (2023). https://www.iea.org/reports/global-ev-outlook-2024/trends-in-electric-cars
28. IPCC. (2023). Sections. In: Climate Change 2023: Synthesis Report. Contribution of Working Groups I, II and III to the Sixth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change [Core Writing Team, H.
29. Lee and J. Romero (eds.)]. IPCC, Geneva, Switzerland, pp. 35-115, doi: 10.59327/IPCC/AR6-9789291691647.
30. Karacan, G., & Gökce, D. (2023). İklim değişikliği ile yerel mücadele: İklim eylem planları ile mekânsal planların bütünleştirilmesi. PLANARCH - Design and Planning Research, 7(2), 181-190. https://doi.org/10.5152/Planarch.2023.22039
31. Kazancı, G., & Tezer, A. (2021). İklim değişikliğine uyumda mekânsal planlama ve akıllı yönetişim çerçevesinde Türkiye. Planlama, 31(2), 302–320. https://doi.org/10.14744/planlama.2021.87487
32. Korkmaz, M., & Şahin, H. (2023). İklim değişikliği endişesini etkileyen faktörler: Mersin iline yönelik bir araştırma. Turkish Journal of Forest Science, 7(2), 210-222. https://search.trdizin.gov.tr/tr/yayin/detay/1216573
33. Landauer, M., Juhola, S., & Klein, J. (2019). The role of scale in integrating climate change adaptation and mitigation in cities. Journal of Envıronmental Plannıng And Management, 62(5), 741–765. https://doi.org/10.1080/09640568.2018.1430022
34. Laukkonen, J., Blanco, P. K., Lenhart, J., Keiner, M., Cavric, B., & Kinuthia-Njenga, C. (2009). Combining climate change adaptation and mitigation measures at the local level. Habıtat International, 33(3, SI), 287–292. https://doi.org/10.1016/j.habitatint.2008.10.003
35. Li, Y., Svenning, J.-C., Zhou, W., Zhu, K., Abrams, J. F., Lenton, T. M., Ripple, W. J., Yu, Z., Teng, S. N., Dunn, R. R., & Xu, C. (2024). Green spaces provide substantial but unequal urban cooling globally. Nature Communications, 15, 7108. https://doi.org/10.1038/s41467-024-51355-0
36. Loftness, V. (n.d.). Improving Building Energy Efficiency in the U.S: Technologies and Policies for 2010 to 2050. Mata, L., Garrard, G. E., Fidler, F., Ives, C. D., Maller, C., & Bekessy, S. A. (2023). Large positive ecological changes of small urban greening actions. Ecological Solutions and Evidence, 4(3), e12259. https://doi.org/10.1002/2688-8319.12259
37. Ortaçeşme, V., & Zeğerek Altunbey, P. (2022). İklim Adaptasyonunun Anahtarı Olarak Yeşil Altyapı: Kentsel Doğa ve İklim Değişikliği. Peyzaj Eğitim, Bilim, Kültür ve Sanat Dergisi, 123-132.
38. Parlak, C., &Partigöç, N. S. (2022). İklim Değişikliği ile Mücadelede Yerel Yönetimlerin Rolü: Yetki ve Sorumluluklar Üzerinden bir İnceleme. Dirençlilik Dergisi, 6(2), 321-334.
39. Partigöç, N. S., & Acer, E. (2022). Kıyı Kentlerinde İklim Değişikliğinin Etkilerinin İncelenmesi: Kumbahçe Mahallesi (Bodrum) Örneği. Journal of Environmental and Natural Studies, 4(3), 225-242.
40. Pasimeni, M. R., Valente, D., Zurlini, G., & Petrosillo, I. (2019). The interplay between urban mitigation and adaptation strategies to face climate change in two European countries. Envıronmental Scıence ve Polıcy, 95, 20–27. https://doi.org/10.1016/j.envsci.2019.02.002
41. Reuters. (2025, Ocak 28). EV Car Sales to Top 20 Million in 2025, Research Firm Says. Reuters. https://www.reuters.com/business/autos-transportation/ev-car-sales-top-20-million-2025-research-firm-says-2025-01-28
42. Sarı, V. İ. (2024, Ocak 18). Avrupa Yeşil Mutabakatı ve Sürdürülebilir Kentsel Hareketlilik. EMSAL.COM. https://emsal.com/avrupa-yesil-mutabakati-ve-surdurulebilir-kentsel-hareketlilik/
43. Sarıgül, T. (2018, Mart 16). TUBİTAK Bilim Genç. https://bilimgenc.tubitak.gov.tr/makale/agaclar-sehirlerin-sicakligini-nasil-etkiler#:~: text=A%C4%9Fa%C3%A7lar%C4%B1n%20ve%20di%C4%9Fer%20bitkilerin%20 yapraklar%C4%B1,daha%20az%20y%C3%BCkselmesine%20neden%20olur.
44. Sarmiento, L., Wägner, N., & Zaklan, A. (2023). The air quality and well-being effects of low emission zones. Journal of Public Economics, 227, 105014. https://doi.org/10.1016/j.jpubeco.2023.105014
45. Special Report: Sustainable Urban Mobility in the EU: No substantial improvement is possible without Member States’ commitment. (2020). EN 2020: https://www.eca.europa.eu/Lists/ECADocuments/SR20_06/SR_Sustainable_Urban_Mobility_EN.pdf
46. Şengün, E., & Kalağan, G. (2022). Yerel yönetimlerin iklim değişikliği mücadele sürecinde karbon ayak izinin düşürülmesi: Denizli Büyükşehir Belediyesi örneği. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 5(1), 129–149. https://doi.org/10.33712/mana.1065718
47. Tarım ve Orman Bakanlığı. (2017). Taşkın yönetimi: Risklerin azaltılması ve entegre yaklaşımlar. https://www.tarimorman.gov.tr/SYGM/Belgeler/Ta%C5%9Fk%C4%B1n%20Dairesi%20Sunum/Ta%C5%9Fk%C4%B1n_kitap.pdf
48. Tozam, İ. (2016). Kentsel Isı Adası Etkisinin Azaltılmasında Çatıların Değerlendirilmesi: Yeşil Çatılar Ve Serin Çatılar. İstanbul Arel Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü.
49. Tran, Y. L., Siry, J. P., Bowker, J. M., & Poudyal, N. C. (2018). The Role Of The U.S. Mayors And Urban Forests In Addressıng Clımate Change Mıtıgatıon And Adaptatıon. Mathematıcal And Computatıonal Forestry ve Natural-Resource Sciences, 10(2), 33–45.
50. Tuğaç, Ç. (2019). Kentsel dirençlilik perspektifinden yerel yönetimlerin görevleri ve sorumlulukları. Kent Araştırmaları Dergisi, 10(3), 984-1019. https://doi.org/10.31198/idealkent.634144
51. Tuğaç, Ç. (2022). İklim Değişikliği Krizi ve Şehirler. Çevre, Şehir ve İklim Dergisi, 1(1), 38-60.
52. Türkeş, M. (2008). Küresel iklim değişikliği nedir? Temel kavramlar, nedenleri, gözlenen ve öngörülen değişiklikler. İklim Değişikliği ve Çevre, 1, 26-37.
53. Ulusoy, A., & Topal, A. K. (1997). Yerel Yönetimlerin Mali Sorunları ve Çözüm Önerileri. Türk İdare Dergisi, 69(414), 203-209.
54. UNCU, B. A. (2019). İklim İçin Kentler- Yerel Yönetimlerde İklim Eylem Planı, Dijital Düşler Basım Yayın.
55. UNFCCC. (1992). United nations framework convention on climate change. UN.
56. Uysal Oğuz, C. (2010). İklim değişikliği ile mücadelede yerel yönetimlerin rolü: Seattle örneği. Yönetim ve Ekonomi, 17(2), 25–41.
57. World Economic Forum. (2021). Buildings are the foundation of our energy-efficient future.). https://www.weforum.org/agenda/2021/02/why-the-buildings-of-the-future-are-key-to-an-efficient-energy-ecosystem/
58. World Economic Forum. (2023). https://www.weforum.org/agenda/2023/03/electricity-generation-renewables-power-iea/
59. WorldBank. (2024). WorldBankBlog: https://blogs.worldbank.org/en/sustainablecities/cutting-global-carbon-emissions-where-do-cities-stand#:~:text=Cities%20account%20for%20 over%2070,constructed%20with%20carbon%2Dintensive%20materials.