Evaluation of the 7+1 Higher Education Model Implemented in the Department of Biomedical Engineering at Kocaeli University

Öz

This study involves a comprehensive examination of the effects of the 7+1 Industry-Based Professional Education teaching model—implemented in the Department of Biomedical Engineering at the Faculty of Technology, Kocaeli University—on students’ professional development, engineering competencies, industry-university collaboration, career planning, and the program’s quality assurance. The study population consists of a total of 90 students who participated in and graduated from the IME program during the 2023–2026 academic years. Data were collected via Google Forms using a survey developed by the researchers, which consisted of 95 5-point Likert-type questions, one question designed to determine professional interest/career field, and three open-ended questions. IBM SPSS Statistics 25.0 software was used to analyze the data; descriptive statistics, Cronbach’s alpha reliability analysis, the Kolmogorov-Smirnov normality test, the Mann-Whitney U test, and Spearman’s correlation analysis were applied. The Cronbach’s alpha coefficient for the scale was determined to be 0.975, indicating a high level of internal consistency. The findings revealed that graduates generally expressed a high level of satisfaction across the dimensions of workplace organizational gains, engineering competencies, the effectiveness of the department’s curriculum, future biomedical engineering competencies, industry expectations, career planning, entrepreneurship, accreditation, continuous improvement, and professional adaptation. The fact that approximately 50% of participants received job offers after completing the IME demonstrates that the model makes a significant contribution to employability. Consequently, it has been determined that the 7+1 IME educational model is an effective applied engineering education model that strengthens students’ technical and professional competencies, enhances university-industry collaboration, and increases employability. However, it is recommended that the curriculum be strengthened in areas such as artificial intelligence, digital health, regulation, calibration, and technical English.

Anahtar Kelimeler

• Industry-Based Professional Education
• 7+1 Higher-education Model
• Biomedical Engineering
• University-Industry Collaboration
• Student Satisfactions

Etik Beyan

Ethics committee approval for this study was granted by Decision No. 44, adopted at the meeting of the Kocaeli University Ethics Committee for Social and Human Sciences held on June 26, 2026, under meeting number 2026/10.

Kocaeli Üniversitesi Biyomedikal Mühendisliği Bölümünde Uygulanan 7+1 Yükseköğretim Modelinin Değerlendirilmesi

Öz

Bu çalışma, Kocaeli Üniversitesi Teknoloji Fakültesi Biyomedikal Mühendisliği Bölümünde uygulanan 7+1 İşletmede Mesleki Eğitim (İME) öğretim modelinin öğrencilerin mesleki gelişimi, mühendislik yetkinlikleri, sektör-üniversite iş birliği, kariyer planlaması ve programın kalite güvencesi açısından etkilerini bütüncül bir yaklaşımla incelenmesini içermektedir. Araştırma evreni 2023–2026 öğretim yıllarında İME uygulamasına katılan ve mezun olan toplam 90 öğrenciden oluşmaktadır. Veriler, araştırmacılar tarafından geliştirilen, 95 adet 5'li Likert tipi soru, mesleki ilgi/kariyer alanını belirlemeye yönelik bir soru ve üç açık uçlu sorudan oluşan anket aracılığıyla Google Forms üzerinden toplanmıştır. Verilerin analizinde IBM SPSS Statistics 25.0 yazılımı kullanılmış; tanımlayıcı istatistikler, Cronbach Alfa güvenirlik analizi, Kolmogorov-Smirnov normallik testi, Mann-Whitney U testi ve Spearman korelasyon analizi uygulanmıştır. Ölçeğin Cronbach Alfa katsayısı 0,975 olarak belirlenmiş ve yüksek düzeyde iç tutarlılık gösterdiği saptanmıştır. Bulgular, mezunların işyeri kurumsal kazanımları, mühendislik yetkinlikleri, bölüm müfredatının etkililiği, geleceğin biyomedikal mühendisliği yetkinlikleri, sektör beklentileri, kariyer planlaması, girişimcilik, akreditasyon, sürekli iyileştirme ve profesyonel adaptasyon boyutlarında genel olarak yüksek düzeyde memnuniyet gösterdiğini ortaya koymuştur. Katılımcıların yaklaşık %50’sinin İME sonrasında iş teklifi alması, modelin istihdam edilebilirliğe önemli katkı sağladığını göstermektedir. Sonuç olarak, 7+1 İME öğretim modelinin öğrencilerin teknik ve profesyonel yeterliliklerini ve üniversite-sanayi iş birliğini güçlendiren, istihdam edilebilirliği artıran etkili bir uygulamalı mühendislik eğitimi modeli olduğu belirlenmiştir. Bununla birlikte, yapay zekâ, dijital sağlık, regülasyon, kalibrasyon ve teknik İngilizce gibi alanlarda müfredatın güçlendirilmesi önerilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• İşletmede Mesleki Eğitim
• 7+1 Yükseköğretim Modeli
• Biyomedikal Mühendisliği
• Üniversite-Sanayi İş Birliği
• Öğrenci Memnuniyeti

Etik Beyan

Bu çalışma için etik kurul izni Kocaeli Üniversitesi Sosyal ve Beşeri Bilimler Etik Kurulu’nun 26/06/2026 tarihli ve 2026/10 no lu toplantısında alınan 44 sıra sayılı kararı ile alınmıştır.

Kaynakça

1. [1] S. Tosun, “Mesleki eğitim yoluyla insan kaynağı geliştirme: 3+1 işletmede mesleki eğitim modelinde öğrenci memnuniyeti ve algılanan faydaların incelenmesi,” Journal of Economics and Administrative Sciences, vol. 27, no. 1, pp. 257–277, 2026.
2. [2] N. Alkol and K. Deniz, “İşletmede mesleki eğitim programına kayıtlı öğrencilerin mesleki dil öğrenimleri,” Türkiye Mesleki ve Sosyal Bilimler Dergisi, vol. 5, no. 13, pp. 15–25, 2023.
3. [3] M. Ölmez, “Mesleki eğitim uygulamasında öğrenci/kurum memnuniyetini etkileyen faktörlerin incelenmesi (3+1 İME sistemine yönelik bir değerlendirme),” Journal of Economics and Administrative Sciences, vol. 25, no. 3, pp. 333–348, 2024.
4. [4] N. Korkmaz and Z. Kilci, “Önlisans öğrencilerinin 3+1 uygulamalı eğitim modeline yönelik tatmin derecelerinin incelenmesi: Susurluk Tarım ve Orman Meslek Yüksekokulu örneği,” Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, vol. 14, no. 1, pp. 118–126, Apr. 2024.
5. [5] T. Özkan and B. Alan, “Meslek yüksekokullarında 3+1 eğitim modeli kapsamında iş yeri uygulaması ve öğrenci kazanımları,” Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, vol. 12, no. 1, pp. 153–167, 2022.
6. [6] İ. Çakar, “MYO öğrencilerinin 3+1 uygulamalı eğitim modeli çerçevesinde mesleki beklentilerinin incelenmesi: Sakarya MYO örneği,” M.S. thesis, Inst. Graduate Studies, Maltepe Univ., Istanbul, Turkey, 2020.
7. [7] O. Titrek, N. Kocaman, G. Ö. Ateşoğlu, and M. Göktekin, “3+1 eğitim modelinin öğrenci üzerindeki etkililiği,” in VI. Ulusal Lisansüstü Eğitim Sempozyumu Bildiriler Kitabı, Sakarya, Turkey: Sakarya Univ., 2017, pp. 98–106.
8. [8] G. Atalı, S. S. Özkan, and M. Sarıbıyık, “Nitelikli işgücü yetiştirmek için ön lisans programlarında uygulamalı eğitim modeli,” in Proc. 5th Int. Vocational Schools Symp. (UMYOS 2016), Prizren, Kosovo, May 18–20, 2016.

9. [9] B. Arpat, M. Tokbaş, B. Çamurdan, and A. Akşit, “Meslek yüksekokullarında 3+1 eğitim modeli stajlarında yapılan iş teklifleri üzerine bir araştırma: Honaz Meslek Yüksekokulu örneği,” International Journal of Academic Value Studies, vol. 3, no. 14, pp. 1–11, 2017.
10. [10] Kocaeli Üniversitesi, Kocaeli Üniversitesi Teknoloji Fakültesi İşletmede Mesleki Eğitim Yönergesi, 2023. [Online]. Available: https://api.kocaeli.edu.tr/api/FileOperation?filePath=1062/Document/Files/2023/12/20231220_01452_ime-yonerge-722.pdf. [Accessed: Jul. 20, 2026].
11. [11] İ. Turan, Ü. Şimşek, and H. Aslan, “Eğitim araştırmalarında Likert ölçeği ve Likert-tipi soruların kullanımı ve analizi,” Sakarya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, no. 30, pp. 186–203, 2015.
12. [12] S. Kula Kartal and E. Mor Dirlik, “Geçerlik kavramının tarihsel gelişimi ve güvenirlikte en çok tercih edilen yöntem: Cronbach Alfa katsayısı,” Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, vol. 16, no. 4, pp. 1865–1879, 2016.
13. [13] S. Kalaycı, SPSS Uygulamalı Çok Değişkenli İstatistik Teknikleri. Ankara, Turkey: Asil Yayınevi, 2010.
14. [14] P. Mishra, C. M. Pandey, U. Singh, A. Gupta, C. Sahu, and A. Keshri, “Descriptive statistics and normality tests for statistical data,” Annals of Cardiac Anaesthesia, vol. 22, no. 1, pp. 67–72, 2019, doi: 10.4103/aca.ACA_157_18.
15. [15] R. Shier, “Statistics: 2.3 The Mann–Whitney U Test,” Mathematics Learning Support Centre, Univ. of Sheffield, Sheffield, U.K., 2004. [Online]. Available: https://www.statstutor.ac.uk/resources/uploaded/mannwhitney.pdf
16. [16] Ş. Büyüköztürk, Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı. Ankara, Turkey: Pegem Akademi, 2020.