İran'da Kaçar Dönemi Protesto Kültürü: Bestnişînî

Bestnişînî, insanın kendisini koruma veya hakkını savunma içgüdüsünden ortaya çıkan bir protesto yöntemidir. Tam olarak ne zaman ortaya çıktığı bilinmeyen Bestnişînî, zaman içinde dinî bir kimliğe de bürünmüş ve İran toplumunda önemli bir protesto kültürü olarak yaygınlaşmıştır. Daha sonra ise üst düzey devlet adamlarından en alt tabakaya mensup kişilerin dahi tercih ettiği geleneksel bir eyleme dönüşmüştür. Kaçar devleti ile birlikte ise siyasallaşmıştır. Bu dönemde İranlıların özellikle de dinî sınıfın tercih ettiği bir eylem olan Bestnişînî, İran şahından daha demokratik bir yönetim ve adalet talep eden muhaliflerin meşrutiyet hareketi boyunca kullandıkları etkili bir silahtı. Bu makalede kadim bir gelenek olarak İran toplumunda yerini alan Bestnişînî; ahırdan büyükelçiliklere uzanan tarihsel gelişimi dönemin kaynakları da göz önünde bulundurularak incelenmiştir.

Bast‑nešīnī is a method of protest that emerged from one's instinct to protect oneself or defend one's rights. Bast‑nešīnī, which is unknown exactly when it emerged, has also taken on a religious identity over time and has become widespread as an important protest culture in Iranian society. Later, it turned into a traditional action preferred by high‑level statesmen and even members of the lowest class. It became politicized with the Qajar State. Bast‑nešīnī, a practice preferred by Iranians, especially the religious class, was an effective weapon used the opposition who demanded a more democratic government and justice from the Shah of Iran during the constitutional movement. In this article, Bast‑nešīnī, which takes its place in Iranian society as an ancient tradition; Its historical development, from stables to embassies, was examined by taking into account the sources of the period.