Hızlı Periton Eşitleme Testi İle Standart Periton Eşitleme Testi Uygulamalarının Karşılaştırılması

Öz

Amaç: Hızlı Periton Eşitleme Testi (PET) ve Standart PET uygulamalarının periton zarı

geçirgenliğine etkisini belirlemektir.

Metot: Deneysel nitelikte tasarlanan bu çalışma İstanbul’da periton diyaliz (PD) ünitesi olan

iki farklı hastanede 30 periton diyaliz hastası ile çaprazlama yöntemi kullanılarak

gerçekleştirildi Birinci gruba (n=15) ilk hafta Hızlı PET, ikinci hafta Standart PET

uygulaması; ikinci gruba (n=15) ise önce Standart PET, takiben Hızlı PET uygulaması

yapıldı. Veriler Hasta Tanılama Formu, PET Kayıt Formu kullanılarak elde edildi. Periton

geçirgenliğinin değerlendirilmesinde PD Adequest (Baxter Healthcare, Deerfield, USA) ve

çalışmanın istatistiksel analizinde SPSS 17.0 bilgisayar programları kullanıldı. Veriler

tanımlayıcı istatistikler ve non-parametrik testler ile analiz edildi.

Bulgular: Hastaların periton geçirgenlik özelliğinin her iki test yönteminde de benzer olduğu

tespit edildi ve hastaların bir sonraki PET tercihlerinin Hızlı PET olduğu saptandı.

Sonuç: Hızlı PET periton geçirgenliğini değerlendirme kullanılabilir.

Anahtar Kelimeler

• Standart Periton Eşitleme Testi,Hızlı Periton Eşitleme Testi,Periton Geçirgenliği,Periton Diyalizi

Kaynakça

1. 1. Gokal R, and Mallick NP, Peritoneal Dialysis, Lancet 1999; 353(9155):823-828.
2. 2. Ertürk Ş, Ateş K, Nergisoğlu G et al. Peritoneal equilibration test can be shortened to two hours?. Turkish Nephrology, Dialysis and Transplantation Journal. 1996; 3: 118-120.
3. 3. Twardowski ZJ, Nolph KO, Khanna R, Prowant BF, Ryan LP, Moore HL et al. Peritoneal Equilibration Test. Peritoneal Dialysis International 1987;7: 138-148.
4. 4. Korbey SM, Rodby RA. Peritoneal Membran Yetmezliğinin Nedenleri, Tanısı ve Tedavisi. In: Henrich WL (Ed.). Diyaliz Prensipleri ve Uygulaması , 3th edn. İstanbul: Düzey Matbacılık, 2006; 206-226.
5. 5. Adcock A, Fox K and Raymond K. Clinical experience and compartive analysis of the standart and fast peritoneal equilibration test (PET), Advances in Peritoneal Dialysis 1992; 8:59-61.
6. 6. Kazancioǧlu R, Topcuoglu D, Kiricimli N, Cinkilic A, Celik H. Comparison of fast peritoneal equilibrium test with the standard method: a pilot study, Journal of Renal Care 2012; 38(1):29-33.
7. 7.Topbaş E, Can G, Ataman RM, Assessment of satısfactıon ın perıtoneal equılıbratıon test: a study on the valıdıty and relıabılıty of the perıtoneal equılıbratıon satısfactıon scale, International Journal of Medical Research & Health Sciences 2016;5(1):52-58
8. 8. Struijk DG, Khanna R. Monitoring the functional status of the peritoneum. In: Khanna R, Kreditet RT (Ed.), Nolph and Gokal’s Textbook of Peritoneal Dialysis Dialysis, 3th edn. Newyork: Springer Science+Business Media 2009; 457-468.

9. 9. La Milia V, Di Filippo S, Crepaldı M, Del Vecchio L, Dell’Oro C, Andrulli S, et al. Mini-peritoneal equilibration test: a simple and fast method to assess free water and small solute transport across the peritoneal membrane, Kidney International 2005; 68 (2): 840–846.
10. 10. Twardowski ZJ. PET -a simpler approach for determining prescriptions for adequate dialysis therapy, Advances in Peritoneal Dialysis 1990; 6, 186-91.
11. 11. Churcill DN, Thorpe KE, Nolph KD, Keshaviah PR, Oreopoulos DG, Pagé D. Increased peritoneal membrane transport is associated withdecreased patient and technique survival for continuous peritoneal dialysis patients, Journal of the American Society of Nephrology 1998; 9: 1285-1292.
12. 12. Rodby RA, Firanek CA., Sarpolis AL. Re-evaluation of solute transport groups using the peritoneal equilibration test, Peritoneal Dialysis International 1999; 19: 438-441.
13. 13. Enia G, Curutola G, Panuccio V. The reproducibility of the peritoneal equilibration test, Peritoneal Dialysis International 1995; 15: 382-384.
14. 14. Paniagua R, Amato D, Correa-Rotter R, Ramos A, Vonesh E, Mujaıs S. Correlation between peritoneal equilibration test and diaysis adequacy and transport test, for peritoeal transport type characterization ,Peritoneal Dialysis International 2000;20: 53-59.