DAĞLARCA’NIN HÜSN Ü AŞK YORUMU: ŞEYH GALİB’E ÇİÇEKLER
Öz
Dîvân şiiri geleneği ömrünü
tamâmlayıp hayâtiyet dâiresi kapandıktan sonra geleneğin içinden önemli konular
ve metinler modern denilen dönemde kimi şâirlerce yeni dil ve yeni formlarla
yeniden ele alınıp şiirleştirilmiştir. Şeyh Gâlib’in Hüsn ü Aşk adlı mesnevîsi de, yazıldığı dönemden günümüze kadar pek
çok şâire ilhâm kaynağı olmuş, bu çerçevede ayrıca, yeni bir dil, yeni bir form
ve bir modern dönem şâirinin şiiraltı ile, yani, Fazıl Hüsnü Dağlarca’nın Şeyh Galib’e Çiçekler adlı şiir kitâbı
ile yeniden yorumlanmıştır. Bu makâlede, ilk baskısı 1986 yılında yapılan bu
eser Hüsn ü Aşk’a göre konumu açısından değerlendirilecek; Dağlarca’nın,
geleneği ve Gâlib’i yorumlayıp yansıtma tarzı karşılaştırmalı olarak ele
alınacaktır.
Anahtar Kelimeler
Fazıl Hüsnü Dağlarca,Şeyh Gâlib,Hüsn ü Aşk,Şeyh Galib’e Çiçekler
Kaynakça
- Ayvazoğlu, Beşir. (1999), Kuğunun Son Şarkısı, Ötüken Neşriyat, İstanbul.
- Dağlarca, Fazıl Hüsnü. (2000), Düngeceki (En Sevmek) - Şeyh Galib’e Çiçekler, Doğan Kitapçılık, İstanbul.
- Doğan, Ahmet. (2013), Aşk’ın Kalbe Yolculuğu, Değişim Yayınları, İstanbul.
- Doğan, Muhammet Nur. (2003), Hüsn ü Aşk (Metin, Nesre Çeviri, Notlar ve Açıklamalar), Ötüken Neşriyat, İstanbul.
- Ergin, Muharrem. (1994), Orhun Abideleri, Boğaziçi Yayınları, İstanbul.
- Fedai, Celal. (2014), “Şeyh Galib’e Çiçekler: Dağlarca’da Şiirin Rejenerasyonu”, https://celalfedai.wordpress.com/2014/09/29/seyh-galibe-cicekler-daglarcada-siirin-rejenerasyonu/ (Erişim Tarihi: 09.01.2016)
- Genç, İlhan. (2005), Leyla ile Mecnun’un İki Şairi: Fuzûlî ve Sezai Karakoç, Şule Yayınları, İstanbul.
- Holbrook, Victoria R.. (1998), Aşkın Okunmaz Kıyıları (Türk Modernitesi ve Mistik Romans), (Çev.: Erol Köroğlu - Engin Kılıç), İletişim Yayınları, İstanbul.
- Kalkışım, Muhsin. (1994), Şeyh Gâlib Dîvânı, Akçağ Yayınları, Ankara.
- Karakoç, Sezai. (2003), Gün Doğmadan -Şiirler-, Diriliş Yayınları, İstanbul.