Restleşme ve Razı Olma: Nilgün Marmara Şiirinde Nihilizmin Dönüştürücü Gücü

This article examines Nilgün Marmara’s poetry in the context of Friedrich Nietzsche’s concepts of nihilism, suffering and artistic creation. Although Marmara’s work often conveys an image of a melancholic and seemingly passive poetic voice, her poems reveal a subject who confronts the limits of existence at the threshold of nothingness and transforms this confrontation into a mode of artistic production. Based on Nietzsche’s distinction between passive and active nihilism, this study argues that Marmara transforms her ontological suffering into an aesthetic expression and seeks to overcome the inertia of massive nihilism through the power of artistic creation. In this regard, even if Marmara personally adopts a stance that may be interpreted as passive nihilism, her artistic production leans toward the domain of active nihilism. The recurring motifs of pain, nothingness and silence in her poetry and prose do not signify an end or dissolution of the self but rather mark a threshold of creative transformation. Thus, Marmara’s poetics offer a response to the collapseof traditional values in Nietzschean philosophy, emphasizing that what truly matters is not despair but creation. Her individual collapse gains meaning through the transformative force of art, wherein suffering is aesthetically reconfigured. Such a stance situates Marmara on an trajectory from passive nihilism toward active nihilism, illuminating the possibilities of reconstructing existence through aesthetic means in the wake of destruction.

Bu makale, Nilgün Marmara’nın şiirini Friedrich Nietzsche’nin nihilizm, acı ve sanatsal yaratım kavramları bağlamında ele almaktadır. Marmara, eserlerinde melankolik ve edilgen bir şair görüntüsü çizse de varoluşun hiçlik sınırlarında kendisiyle yüzleşmeyi başaran ve bu yüzleşmeyi de sanatsal üretimine yansıtan bir şairdir. Yazı, Nietzsche’nin aktif ve pasif nihilizm ayrımından hareketle, Nilgün Marmara’nın yaşamış olduğu ontolojik acıyı sanatının bir ifadesi olarak değerlendirmekte ve şairin yaratımın gücüyle pasif nihilizmin direnişini kırmaya çalıştığını iddia etmektedir. Bu bağlamda değerlendirildiğinde, Nilgün Marmara’nın kendisi her ne kadar pasif nihilist bir tavır çizse de sanatı bir o kadar aktif nihilizmin sınırlarına dayanmaktadır. Marmara’nın şiirlerinde ve düzyazılarında yer alan acı, hiçlik ve sessizlik; benliğin parçalanışına veya bir sona değil; yaratıcı bir eşiğe dönüşmektedir. Bu yönüyle Marmara’nın poetikası, Nietzsche felsefesindeki geleneksel değerlerin çöküşüne bir yanıt üretir ve aslolanın umutsuzluk değil yaratım olduğunun izlerini taşır. Şairin bireysel yıkımı, sanatının dönüştürücü gücünden beslenerek bir anlam kazanır ve acı sanat yoluyla estetize edilir. Böylesi bir tavır, Marmara’yı pasif nihilizmden aktif nihilizme taşıyan bir düzlemde, yıkımdan yaratım sürecine geçişin ve varoluşun estetik temeller üzerinden yeniden inşasının imkânlarını ortaya koyar.