Mülteci Çocukların Sosyalleşmelerinde Öğretmenlerin Rolü Üzerine Nitel Bir Çalışma

Interaction is an emotional, intellectual and behavioral impact-reaction relationship between individuals. Sociology is particularly interested in the change in social behaviors during this interaction process. In this context, the study aims to demonstrate the role of teachers in engaging refugee students in interaction processes with convergent processes (adaptation, cooperation and integration) and distancing processes (competition and conflict) within the socialization processes. In the study, which was limited to the sample of Recep Ersayın Primary School in Buca district of Izmir province, an in-depth interview was conducted with semi-structured interview form with qualitative research method. In our study, it is seen that children who are directed by their teachers to convergence processes tend to integrate with their environment, form harmonious relationships, express themselves easily, have an increased susceptibility to cooperation with their peers and teachers, learn the rules more easily, accept social and cultural values more easily, while directing children to the distancing process in their relationships, engaging in competition and labeling, negatively affecting their interactions with society and their environment, causing them to engage in incompatible social behaviors.

Etkileşim bireyler arasında karşılıklı olarak gerçekleşen duygusal, düşünsel ve davranışsal bir etki-tepki ilişkisidir. Sosyoloji bu etkileşim süreci içinde özellikle toplumsal davranışlarda oluşan değişimle yakından ilgilenmektedir. Çalışma bu bağlamda etkileşim süreçleri içindeki mülteci öğrencilerin, sosyalizasyon süreçleri içinde yer alan yakınlaştırıcı süreçler (uyum, işbirliği ve bütünleşme) ile uzaklaştırıcı süreçler (rekabet ve çatışma) içine girmelerinde, öğretmenlerin rolünü ortaya koymayı amaçlamaktadır. İzmir ili Buca ilçesinde bulunan Recep Ersayın İlköğretim okulu örneklemi ile sınırlandırılmış olan çalışmada, nitel araştırma yöntemi ile yarı yapılandırılmış görüşme formu ile derinlemesine mülakat yapılmıştır. Çalışmamızda yakınlaştırıcı süreçlere öğretmenleri tarafından yönlendirilen çocukların, çevreleriyle bütünleşme eğilimi içinde oldukları, uyumlu ilişkiler kurdukları, kendilerini kolaylıkla ifade edebildikleri, akranlarıyla ve öğretmenleriyle işbirliklerine yatkınlıklarının arttığı, kuralları daha kolay öğrenebildikleri, toplumsal ve kültürel değerleri daha kolay kabullendikleri görülürken, ilişkilerinde çocukları uzaklaştırıcı sürece yönlendirmenin, rekabet ve etiketleme içine sokmanın, onların toplumla ve çevreleriyle olan etkileşimlerini olumsuz etkilediği, bu durumun uyumsuz sosyal davranışlar içinde olmalarına sebep olduğu görülmektedir.