İÇ İÇE GEÇMİŞ YAŞAMLAR: MARGARET ATWOOD’UN TUFAN ZAMANI’NA HARAWAYCİ BİR YAKLAŞIM

Öz

İnsan kökenli iklim değişikliği, bilimsel ve teknolojik gelişmelerin yıkıcı etkileri, doğal afetler, pandemiler, yeni bir dünya savaşı tehlikesi ve nükleer saldırı tehdidi, insanoğlunun varoluşunun ne kadar kırılgan olduğunu gözler önüne sererek İkinci Dünya Savaşından beri dünyayı şekillendiren güvensizlik ve istikrarsızlık iklimini derinleştirmektedir. Kıyamet sonrası kurgunun giderek artan popülaritesi ve yaygınlığı dünyanın sonuna dair duyulan küresel kaygının bir yansıması olarak değerlendirilebilir. Bu makale bu türün örneklerinden biri olan ve Margaret Atwood tarafından yazılan Tufan Zamanı (2009) isimli romanı Donna Haraway’in “akrabalık kurmak” teorisi bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır. Bu çalışma insanlığın kendisi tarafından yaratılan bir krizle başa çıkabilmek için Atwood’un önerdiği farklı varoluş biçimlerini ve insanın çevresiyle olan ilişkisini nasıl yeniden yapılandırdığını araştırır. İnsan ve insan olmayan varlıklar arasındaki hiyerarşiyi altüst eden Atwood romanında insan merkezci inanışları sorgular ve türler arası bağı ve işbirliğini benimser. Bu makale, Atwood’un yarattığı karakterlerin insan dışı varlıkları nesneleştirmeden onlarla kurduğu türler arası yakınlığı ve yoldaşlığı analiz eder.

Anahtar Kelimeler

• Akrabalık kurmak
• Donna Haraway
• İnsan merkezcilik
• Kıyamet sonrası kurgu
• Tufan Zamanı.

ENTANGLED LIVES: A HARAWAYAN READING OF MARGARET ATWOOD’S THE YEAR OF THE FLOOD

Öz

Anthropogenic climate change, destructive effects of scientific and technological developments, natural disasters, pandemics, the danger of a new world war, and the threat of a nuclear attack exacerbate the climate of insecurity and instability that has characterized the world since the Second World War by highlighting the fragility and vulnerability of human existence. The increasing popularity and prevalence of post-apocalyptic fiction in contemporary literature can be seen as a reflection of this global anxiety related to the end of the world. This article aims to analyse one of the examples of the genre, The Year of the Flood (2009), written by Margaret Atwood, by drawing on Donna Haraway’s idea of making kin. This study examines the ways in which Atwood offers alternative ways of living and refiguring human relations with their environment in a period of crisis, which is created by humanity itself. Disrupting the hierarchy between human and nonhuman, Atwood questions anthropocentric beliefs and embraces multispecies connection and collaboration in order to stay with the trouble. This article explores how Atwood’s characters form multispecies alliances and kinships with nonhuman beings without objectifying them to change the story.

Anahtar Kelimeler

• Anthropocentrism
• Donna Haraway
• Making kin
• Post-apocalyptic fiction
• The Year of The Flood.

Kaynakça

1. Atwood, M. (2020). The year of the flood. Virago Press.
2. Atwood, M. (2013) Maddaddam. Bloomsbury.
3. Berger, J. (1999). After the end: Representations of post-apocalypse. University of Minnesota Press.
4. Branlat, J., Velasquez, J., Hellstrand I. (2022). Tentacular classrooms: Feminist transformative learning for thinking and sensing. Journal of Transformative Education, 21(1), 26-40.
5. Haraway, D. (2003). The companion species manifesto. The University of Chicago Press.
6. Haraway, D. (2008). When species meet. University of Minnesota Press.
7. Haraway, D. (2015). Anthropocene, capitalocene, plantationocene, chthulucene: Making kin. Environmental Humanities, 6(1), 159-165.
8. Haraway, D. (2016). Staying with the trouble: Making kin in the chthulucene. Duke University Press.