DESTRUCTION AND SOLITUDE IN A POST-APOCALYPTIC WORLD: ARNO SCHMIDT AND BLACK MIRRORS

Öz

This study aims to examine the themes of destruction and solitude in Arno Schmidt's work Black Mirrors within the context of post-apocalyptic literature. The introduction of the study outlines the general framework of post-apocalyptic literature and emphasizes the importance of the work in this context by referring to the author's literary identity. This is followed by a literature review examining the fundamental characteristics, representatives, and examples of German post-apocalyptic literature from historical, cultural, and thematic perspectives. The work depicts a post-apocalyptic world where humanity has been destroyed after a nuclear catastrophe, culture has fragmented, and nature has been reborn. Through the eyes of a survivor after the apocalypse caused by World War III, it conveys the collapse of civilization, the re-establishment of nature's dominance, and the existential loneliness of the individual. The work questions both the destruction wrought by humanity through technology and greed, and nature's rebirth within its own cycle, as well as the meaning of the cultural traces left behind. In this context, a text-focused analysis has been conducted on the axes of humanity, nature, and culture. The fragmented structure of the language in the text, symbolic elements, the narrator's inner monologues, and descriptions of places have been examined in detail. In light of this method, the multi-layered structure of the work has been deciphered, and the relationship between the themes of post-apocalyptic destruction and loneliness and human nature and existential questions has been opened up for discussion. Among the modernist narrative techniques used by Schmidt, stream of consciousness and inner monologue are particularly noteworthy.

Anahtar Kelimeler

• Arno Schmidt
• Black Mirrors
• Destruction
• Post Apocalytic Literature
• Solitude

POST-APOKALİPTİK BİR DÜNYADA YIKIM VE YALNIZLIK: ARNO SCHMIDT VE SCHWARZE SPIEGEL (KARA AYNALAR)

Öz

Bu çalışmada, Arno Schmidt’in Schwarze Spiegel (Kara Aynalar) adlı eserindeki yıkım ve yalnızlık temalarının post-apokaliptik edebiyat bağlamında ele alınması amaçlanmıştır. Çalışmanın giriş bölümünde, post-apokaliptik edebiyatın genel çerçevesi çizilmiş ve yazarın edebi kimliğine değinilerek eserin bu bağlamdaki önemi vurgulanmıştır. Bunu takiben Alman post-apokaliptik edebiyatın temel özellikleri, temsilcileri ve örnek eserleri tarihsel, kültürel ve tematik açıdan incelenerek bir literatür tartışması ortaya konulmuştur. Eser, nükleer bir felaket sonrası insanlığın yok olduğu, kültürün parçalandığı ve doğanın yeniden canlandığı post-apokaliptik bir dünyayı betimler. Üçüncü dünya savaşının yol açtığı kıyametin ardından sağ kalan bir insanın gözünden uygarlığın çöküşü, doğanın yeniden egemenliği ve bireyin varoluşsal yalnızlığı aktarılır. Eser, hem insanın teknoloji ve hırs yoluyla yarattığı yıkımı hem de doğanın kendi döngüsünde yeniden var oluşunu ve geride kalan kültürel izlerin anlamını sorgular. Bu bağlamda insan, doğa ve kültür ekseninde metin odaklı bir analiz yapılmıştır. Metindeki dilin parçalanmış yapısı, sembolik öğeler, anlatıcının iç monologları ve mekân betimlemeleri ayrıntılı biçimde incelenmiştir. Bu yöntem ışığında, eserdeki çok katmanlı yapı çözümlenmiş ve post-apokaliptik yıkım ile yalnızlık temalarının insan doğası ve varoluşsal sorgulamalarla ilişkisi tartışmaya açılmıştır. Schmidt’in kullandığı modernist anlatım tekniklerinden özellikle bilinç akışı, iç monolog ve parçalı zaman kurgusunun savaş sonrası insan bilincinin parçalanmış yapısını ve uygarlığın çöküşünü nasıl yansıttığı irdelenmiştir. Sonuç bölümünde ise eser felaket sonrası dönemde insanın kendisi, doğa ve kültürel değerlerle olan ilişkisini sorgulamasına olanak tanıyan bir düşünce evreni olarak ele alınmış ve bu bağlamda genel bir değerlendirme yapılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Arno Schmidt
• Post-Apokaliptik edebiyat
• Schwarze Spiegel (Kara Aynalar)
• Yalnızlık
• Yıkım.

Kaynakça

1. Braidotti, R. (2013). The Posthuman, Cambridge: Polity Press.
2. Eke, N. O. (2023). Kontext Nachkriegsliteratur. In Dunker, A. & Kyora, (Hrsg.) Arno-Schmidt-Handbuch (pp.154-166). Berlin: Walter De Gruyter.
3. Ernst, L. (2019) „…the only one left in the world“: postapokalyptische Robinsonaden: Gattungskonzeption und – analyse unter besonderer Berücksichtigung der zivilisationskritischen Intention. Würzburg: Königshausen & Neumann.
4. Foucault, M. (2014). Özne ve İktidar, Seçme Yazılar 2. (Çev: Işık Ergüden ve Osman Akınhay, 4. Basım). İstanbul: Ayrıntı Yayınları. (Orijinal çalışma 1994 yılında yayımlandı.)
5. Friedrich, H. E. (2023). „Schwarze Spiegel“. In Dunker, A. & Kyora, (Hrsg.) Arno-Schmidt-Handbuch (pp. 206-211). Berlin: Walter De Gruyter.
6. Füger, W. (1984). Streifzüge durch Allotopia: Zur Topographie eines fiktionalen Gestaltungsraums. Anglia. Zeitschrift für englische Philologie, Vol. 102/3, 349-391.
7. Hermann, L. (2017). Literarische Vernunftkritik im Roman der Gegenwart. Stuttgart: Metzler.
8. Hoffstadt, C. (2012). Über die Aktualität des Weltuntergangs. Aus Politik und Zeitgeschichte. Vol. 62/51-52, 26-31.

9. Horn, E. (2012). Der Untergang als Experimentalraum. Zukunftsfiktionen vom Ende des Menschen. Aus Politik und Zeitgeschichte. Vol. 62/51-52, 32-38.
10. Horn, E. (2014). Zukunft als Katastrophe. Frankfurt/Main: S. Fischer.
11. İmamoğlu, A. (2019). Apokaliptik Modernizm, Bilim-Kurgu ve Mekânın Sonu. MOLESTO: Edebiyat Araştırmaları Dergisi, 2(1), 12-34. https://doi.org/10.33406/molesto.512850
12. Kaiser, G. (2011). Jedes Ende ist auch ein neuer Anfang“. Arno Schmidts „Schwarze Spiegel“, Marlen Haushofers „Die Wand“, Herbert Rosendorfers „Großes Solo für Anton“ und ein Konzept der postapokalyptischen Robinsonade im 20. Jahrhundert. [Dissertation, Ludwig-Maximilians-Universität München]. https://edoc.ub.uni-muenchen.de/14745/1/Kaiser_Gina.pdf.
13. Kaiser, G. (Hrsg.). (1991). Poesie der Apokalypse. Würzburg: Königshausen & Neumann
14. Kesting, M. (1991). Warten auf das Ende. Apokalypse und Endzeit in der Moderne. In: Kaiser, Gerhard (Hrsg.), Poesie der Apokalypse (pp.169-186). Würzburg: Königshausen & Neumann.
15. Krah, H. (2004). Weltuntergangsszenarien und Zukunftsentwürfe: Narrationen vom „Ende“ in Literatur und Film 1945-1990. Kiel: Ludwig.
16. Kukla, K. (2020). Postapokalypse und Melancholie. Aspekte der Melancholie in "The Last Man", "Die Wand", "The Road" und "Die Arbeit der Nacht" [Masterarbeit, Universitat Wien]. https://phaidra.univie.ac.at/detail/o:1394404.
17. Lahn, S. & Meister, J. C. (Hrsg.). (2016). Einführung in die Erzähltextanalyse. 3. Auflage, Stuttgart: J. B. Metzler.
18. Metzner, J. (1976). Persönlichkeitszerstörung und Weltuntergang: Das Verhältnis von Wahnbildung und literarischer Imagination, Tübingen: Niemeyer.
19. Preußer, U. (2007). Aufbruch aus dem beschädigten Leben. Die Verwendung von Phraseologismen im literarischen Text am Beispiel von Arno Schmidts Nobodaddy’s Kinder. Bielefeld: Aisthesis Verlag.
20. Schmidt, A. (2022). Leviathan. Kara Aynalar. (Çev. Zehra Aksu Yılmazer). İstanbul: Türkiye İş bankası Kültür Yayınları.
21. Schoßböck, J. (2012). „Letzte Menschen“ Postapokalyptische Szenarien in Romanen der Neueren Deutschen Literatur nach 1945. [Diplomarbeit]. Universitat Wien.
22. Stümer, J. (2023). Vom Ende der Welt. Apokalypse als kulturpolitische Methode. APuZ. Aus Politik und Zeitgeschichte, Heft 15–16, 32–38.
23. Tilly, M. (2012). Kurze Geschichte der Apokalyptik. Aus Politik und Zeitgeschichte. Vol. 62/51-52, 17-25.