ORTAÖĞRETİM ÖĞRENCİLERİNİN ÇEVRE RİSK ALGISI

Öz

Anahtar Kelimeler

• çevre risk algısı, ortaöğretim öğrencileri, çevre eğitimi

Kaynakça

1. Bahar, M. (2000). Üniversite öğrencilerinin çevre eğitimi konularındaki ön bilgi düzeyi, kavram yanılgıları. V. Uluslararası Ekoloji ve Çevre Sorunları Sempozyumu 1-2 Kasım Tübitak, Ankara.
2. Baldassare, M., & Katz, C. (1992). The personal threat of environmental problems as predictor of environmental practices. Environment and Behavior, 24(5), 601-616.
3. Beyhun, N. E., Vaizoğlu S. A.,. Mete, A., Okur, S., Ongun, M., Orçan, S., Güler, Ç. (2007). Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi 2005-2006 Oğretim Dönemi Son Sırııf Oğrencilerinde Çevresel Risk Algılama Düzeyi. TSK Koruyucu Hekimlik Bülteni 6, 5, 345—350.
4. Dunlap, R. E., Van Liere, K. D., Mertig, A. G. & Jones, R. E. (2000). Measuring endorsement of new ecological paradigm: A revised NEP scale. Journal of Social Issues, 56(3), 425-442.
5. Erten, S. (2005). Okul öncesi öğretmen adaylarında çevre dostu davranışların araştırılması. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28, 91-100.
6. Hines, J., Hungerford, H., & Tomera, A. (1986-1987). Analysis and synthesis of research on responsible behavior: A meta- analysis. The Journal of Environmental Education, l8(2), 1-8.
7. Hungerford, H., & Volk, T. (1990). Changing learner behavior through environmental education. The Journal of Environmental Education, 2l(3), 8-21.
8. Gigliotti, L. (1990). Environmental education: What went wrong? What can be done? The Journal of Environmental Education, 22(1), 9-12.

9. Gürsoy, Ş. T., Çiçeklioğlu, M., Börekçi, N., Soyer, M. T ve Öcek, Z. (2008). İzmir Karşıyaka belediye çalışanlarında çevresel risk algılama düzeyi. Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi, 30(1), 20-27
10. Kalaycı, Ş. (Edit.) (2005). SPSS Uygulamalı çok değişkenli istatistik teknikleri. BRC Matbaacıhk, Ankara.
11. Karger C. R. (1996) Wahmehmung und Bewertung von Umweltrisiken: Was können Wir aus der Forschung zu Naturkatastrophen lemen? Heft 57, J ulich.
12. Karger, C_R. & Wiedemann, P.M. (1994): Wahmehmung von Umweltproblemen. Natur und Landschaft, 69(1), 3-8.
13. Karger, C. R. & Wiedemann, P. M. (1996). Wahmehmung und Bewertung von Umweltrisiken. Forschungszentrum Julich, Programmgruppe Mensch, Umwelt, Technick. Arbeiten zur Risiko-Kommunikation, Heft 59.
14. Lai, C. J., Brennan, A., Chan, H., & Tao, J. (2003). Disposition toward environmental hazards in Hong Kong Chinese: validation of a Chinese version of the environmental appraisal inventory (EAI-C). Journal of Environmental Psychology 23, 369-384.
15. Lazo, J. K., Kinnell, J. C. ve Fisher, A. (2000). Expert and layperson perception of ecosystem risk. Risk Analysis, 20(2), s 179- 193.
16. Lemyre, L. L., Jennifer E. C., Mercier P., Bouchard, L. and Krewski, D. (2006). The structure of Canadians' health risk perceptions: Environmental, therapeutic and social health risks'. Health, Risk & Society, 8(2),185-195.
17. McDaniels, T., Axelrod, L. & Slovic, P. (1995): Characterizing perception of ecological risk. Risk Analysis, 15(5), 575-609.
18. Parlak, B. (2004). Çevre-Ekoloji-Çevrebilim: Kavramsal bir tartışma. In Mehmet C. Mann ve Uğur Yıldırım (Eds.), Çevre sorunlarına çağdaş yaklaşımlar. (s.13-30). Istanbul: Beta Bas1m A.Ş.
19. Ramsey, J ., Hungerford, H., ve Volk, T. (1992). Environmental education in the K-12 curriculum: Finding a niche. The Journal of Environmental Education, 23(2), 35-45.
20. Renn, O. (2003). Wahmehmung technischer Risiken. Gastvortrag am Graduiertenkolleg Naturkatastrophen. Universitat Karlsruhe. http:/lwww.M.Mikarlsruhede/Historie/V.Renn.shtrn1 15.04.2008.
21. Riechard, D. (1993). Risk literacy: Is it the missing link in environmental education? The Journal of Environmental Education, 25(1), 8-12.
22. Riechard, D. E. ve Peterson S. J. (1998). Perception of environmental risk related to gender, community socioeconomic setting, age, and locus of control. The Journal of Environmental Education, 30(1), 11-19.
23. SatterŞeld, T.A., Mertz, C.K., ve Slovic, P. (2004). Discrimination, vulnerability and justice in the face of risk. Risk Analysis 24(1), 115-129.
24. Şencan, H. (2005). Sosyal ve davranışsal ölçümlerde güvenilirlik ve geçerlilik. Seçkin Yayıncıhk, Ankara.
25. Slimak, M. W. ve Dietz, T. (2006). Personal values, beliefs and ecological risk perception. Risk Analysis, 26(6), 1689-1705.
26. Slovic, P. (1987). Perception of risk. Science, 236(4799), 280-285 .
27. Slovic, P., Fischhoff, B. ve Lichtenstein, S. (2007). Rating the risk. In Ragnar, E. Löfstedt (Eds.), The perception of the risk (s. 104-120). London: Earthscan Publications.
28. Soran, H., Morgil, İ., Yücel, S., Atav, E. ve Işık, S. (2000). Biyoloji öğrencilerinin çevre konularına olan ilgilerinin araştırılması ve kimya öğrencileri ile karşılaştırılması. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 18, 128-139.
29. Szasz, A. (1994). Ecopopulism: Toxic waste and the movement for environmental justice. Minneapolis, MN: University of Minnesota Press.
30. Taksin, O. (2009). The environmental attitudes of Turkish senior high school students in the context of postmaterialism and the new environmental paradigm. International Journal of Science Education, 31(4), 481-502.
31. Tuncer, G., Tekkaya, C. ve Sungur, S. (2006). Pre-service teachers’ beliefs about sustainable development: Effect of gender and enrollment to an environmental course. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 31, 179-187.
32. Uzun, N. ve Sağlam, N. (2005). Ortaöğretim kurumlarında çevre eğitimi ve öğretmenlerin çevre eğitim programları
33. hakkındaki görüşleri, XIV. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi, Denizli.
34. Uzun, N. ve Sağlam, N. (2006). Ortaöğretim öğrencilerinin çevre eğitim programları hakkındaki görüşleri, VII. Ulusal Fen ve Matematik Eğitimi Kongresi, Ankara.
35. Ünal, S. ve Dımışkı, E. (1999). UNESCO-UNEP himayesinde çevre eğitiminin gelişimi ve Türkiye’de ortaöğretim çevre eğitimi. Hacettepe Universitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 16-17,142-154.
36. Yılmaz, A., Morgil, İ., Aktuğ, P. ve Göbekli, İ. (2002). Ortaöğretim ve üniversite öğrencilerinin çevre, çevre kavramları ve sorunları konusundaki bilgileri ve öncüler. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 22, 156-162.
37. Walsh-Daneshmandi, A. & MacLachlan, M. (2000). Environmental risk to self: Factor analysis and development of subscales for the environmental appraisal inventory (EAI) with an Irish sample. Journal of Environmental Psychology, 20, 141- 149.
38. Wilson, C. (1990). Education and risk. In J. Handmer & E. Penning-Rowsell (Eds.), Hazards and the communication of risk (s. 53-68). BrookŞeld, VT: Gower.
39. Zwick, M. M. & Renn, O. (2002). Wahmehmung und Bewertung von Risiken Ergebnisse des “Risikosurvey Baden Württemberg 2001, Gemeinsamer Arbeitsbericht der Akademie für Technikfolgenabschötzung und der Universitat Stuttgart, Lehrstuhl für Technik— und Umweltsoziologie.
40. Zint, M. T. (2001). Advancing environmental risk education. Risk Analysis, 21(3), 417-426.