Effect of Teaching with Games on Student Personality Traits in Primary School

Öz

Playing, a practice that humanity has maintained almost since its beginning, begins with life and continues to change in every period. Playing is a very important tool for children to make sense of and realize the world they live in and their environment. For this reason, it is important to keep the traditional games alive, which have started to lose their importance, to pass them on to future generations, and therefore to practice teaching through games. This research aimed to determine the reflection of teaching through games in primary school on the personality characteristics of students. In this research, a basic qualitative research design was used, which is one of the qualitative research methods. Surveying and observation were used as data collection tools. By surveying, students' knowledge of the games, their playing habits, and their sources of learning the games were determined. Information on the students' personality traits in the games was collected through observation. The research consisted of 40 3rd grade students attending a primary school affiliated with the Istanbul province Sancaktepe district national education directorate in the 2022-2023 academic year. According to the results obtained, it was observed that traditional and modern children's games had a positive impact on the personality traits of students. Some personality traits were more affected by traditional games, while others were influenced by modern games. There has also been an increase in awareness levels of the games. The games were adapted to the course outcomes, and thus, it was observed that the students' interest in the course increased.

Anahtar Kelimeler

• Primary school
• teaching with games
• traditional games
• modern games
• personality development

Kaynakça

1. Abad Robles, M. T., Collado-Mateo, D., Fernández-Espínola, C., Castillo Viera, E., & Giménez Fuentes-Guerra, F. J. (2020). Effects of teaching games on decision making and skill execution: A systematic review and meta-analysis. International Journal of Environmental Research and Public Health, 17(2), 505. https://doi.org/10.3390/ijerph17020505
2. Aksoy, N. C. (2010). Oyun destekli matematik öğretiminin ilköğretim 6. sınıf öğrencilerinin kesirler konusundaki başarı, başarı güdüsü, öz-yeterlik ve tutumlarının gelişimlerine etkisi (Yüksek lisans tezi). Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
3. Altınsoy, B. (2007). Takım-oyun turnuvaları tekniğinin ilköğretim dördüncü sınıf öğrencilerinin matematik dersindeki akademik başarısı, kalıcılık ve matematiğe ilişkin tutumları üzerindeki etkisi (Yüksek lisans tezi). Çukurova Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Adana.
4. Ayan, S., & Dündar, H. (2009). Eğitimde okulöncesi yaratıcılığın ve oyunun önemi. Selçuk Üniversitesi Ahmet Keleşoğlu Eğitim Fakültesi Dergisi, 28, 63–74.
5. Azaklı, N. (2010). Oyunun önemi, oyuncak seçimi; çocuklarda psikososyal gelişim. Tavsiye Ediyorum. http://www.tavsiyeediyorum.com
6. Babayiğit, Ö. (2016). İlk okuma yazma öğretiminde oyunla öğretim yöntemi uygulamaları (Doktora tezi). Anadolu Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eskişehir.
7. Balcı, A. (1997). Sosyal bilimlerde araştırma: Yöntem, teknik ve ilkeleri. 72 TDFO Bilgisayar–Yayıncılık, Ankara.
8. Bay, D. N. (2018). Okul öncesi eğitimde bir kültür aktarımı: Milli oyunlar. Uluslararası Eğitim Araştırmaları Dergisi, 9(2), 82–104.

9. Bay, D. N., & Bay, Y. (2019). Balkanlardaki çocuk oyunları. Sınırsız Eğitim ve Araştırma Dergisi, 4(2), 200–223.
10. Bay, D. N., & Bay, Y. (2020). Çocuk oyunlarından örnekler: Türk dünyası ve komşu ülkelerden. Eğiten Kitap Yayıncılık, Ankara.
11. Bay, Y. (2008). Ses temelli cümle yöntemiyle ilk okuma yazma öğretiminin değerlendirilmesi (Doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
12. Bay, Y., & Bay, D. N. (2023). Türkiye ile Gagavuzya kültürel çocuk oyunlarının benzerlikleri. In “Gagauzca-Rusça-Moldovanca Sözlük” ün 50. yılına adanmış «Gagauziya: dil, istoriya, kultura» adlı I. Halklararası bilim-praktika konferenţiyası (s. 1–24). Komrat, Moldova.
13. Bayazıtoğlu, E. N. (1996). İlköğretim ikinci sınıf hayat bilgisi dersinde eğitsel oyunlar, erişi ve kalıcılık (Doktora tezi). Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
14. Boz, İ. (2014). İlkokul 1. sınıf matematik dersinde oyunla öğretim yönteminin akademik başarısına etkisi (Yüksek lisans tezi). Zirve Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sınıf Öğretmenliği Ana Bilim Dalı.
15. Burgaz Uskan, S., & Bozkuş, T. (2019). Eğitimde oyunun yeri. Uluslararası Güncel Eğitim Araştırmaları Dergisi, 5(2), 123–131.
16. Cüceloğlu, D. (2004). İnsan ve davranışı (13. baskı). Remzi, İstanbul.
17. Çilden, Ş. (2001). Müzik, çocuk gelişimi ve öğrenme. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 21(1), 1–8. Dinç, H. (1993). Çocuk oyun işlevi ve öğeleri (Yüksek lisans tezi). Yıldız Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
18. Dinçer, M. (2008). İlköğretim okullarında müziklendirilmiş matematik oyunlarıyla yapılan öğretimin akademik başarı ve tutuma etkisi (Yüksek lisans tezi). Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Bolu.
19. Girmen, P. (2012). Eskişehir folklorunda çocuk oyunları ve bu oyunların yaşam becerisi kazandırmadaki rolü. Millî Folklor, 24(95), 263–273.
20. Gökşen, C. (2014). Oyunların çocukların gelişimlerine katkıları ve Gaziantep çocuk oyunları. A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi (TAED), 52, 229–259.
21. Gözalan, E., & Koçak, N. (2014). Oyun temelli dikkat eğitim programının 5–6 yaş çocukların kelime bilgi düzeylerine etkisinin incelenmesi. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 16(Özel Sayı II), 115–121.
22. Güngörer, F. (2021). Değişen toplumsal özellikler ve çocukluk algısının oyunlara yansıması. Sosyoloji Dergisi, 41–42, 301–324.
23. Gürbüz, D. Ö. (2016). Geleneksel çocuk oyunları ve eğitimsel işlevleri: Emirdağ örneği. Turkish Studies, 11(14), 529–564.
24. Gürbüz, D. Ö. (2017). Yapısal ve işlevsel açıdan Afyonkarahisar çocuk oyunları (Yüksek lisans tezi). Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
25. Hazar, M. (2005). Beden eğitimi ve sporda oyunla eğitim. TÜBİTAK Yayıncılık, Ankara.
26. İşler, H. (1997). Tarihsel kökenleri, yayılma, organizasyon biçimleri ve fonksiyonları bakımından geleneksel Aba ve Şalvar güreşlerinin incelenmesi (Doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
27. Kılıç, A. Z. (2010). İlköğretim 1. sınıf matematik dersindeki işlem becerilerinin kazandırılmasında oyunla öğretimin başarıya etkisi (Yüksek lisans tezi). Celal Bayar Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Manisa.
28. Kızıl Yatmaz, A., Gökçe, N., Çok, Y., Erdoğan, B., & Avaroğlu, N. (2021). Geleneksel oyunların 3–6 yaş çocukların sosyal-duygusal gelişimleri üzerindeki etkisi. Eğitim ve Yeni Yaklaşımlar Dergisi, 4(1), 28–39.
29. Merriam, S. B. (2015). Nitel araştırma: Desen ve uygulama için bir rehber (Çev. Ed. S. Turhan). Nobel Yayıncılık, Ankara.
30. Özdemir, A. A., & Ramazan, O. (2012). Oyuncağa çocuk, anne ve öğretmen bakış açısı. Eğitim Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 2(1), 1–16.
31. Özer, A., Gürkan, A., & Ramazanoğlu, M. (2006). Oyunun çocuk gelişimi üzerine etkileri. Fırat Üniversitesi Doğu Araştırmaları Dergisi, 4(3), 54–57.
32. Sevinç, M. (2004). Erken çocukluk gelişimi ve eğitiminde oyun. Morpa Kültür Yayınları, İstanbul.
33. Similansky, S. (1990). Sociodramatic play: Its relevance to behavior and achievement in school. In E. Klugman & S. Similansky (Eds.), In children’s play and learning (s. 18–42). Teacher’s College Press, N.Y.
34. Sormaz, F., & Yüksel, H. (2012). Değişen çocukluk, oyun ve oyuncağın endüstrileşmesi ve tüketim kültürü. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(3), 985–1008.
35. Şahin Unat, C. (2023). 4. sınıf sosyal bilgiler dersinde oyunla öğretim etkinliklerinin öğrenci açısından incelenmesi: Bir eylem araştırması (Yüksek lisans tezi). Kastamonu Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türkçe ve Sosyal Bilimler Eğitimi Ana Bilim Dalı.
36. Uğurel, I. (2003). Ortaöğretimde oyunlar ve etkinlikler ile matematik öğretimine ilişkin öğretmen adayları ve öğretmenlerin görüşleri (Yüksek lisans tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir.
37. Uyan, Z. (2006). Resim öğretiminde oyunun öğretime katkısı (Yüksek lisans tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir.
38. Yıldız, D. (2019). Yedinci sınıf Türkçe dersinde erdemler temasının geleneksel oyunlarla öğretiminin başarıya ve kalıcılığa etkisi (Yüksek lisans tezi). Atatürk Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Erzurum.
39. Yağız, E. (2007). Oyun-tabanlı öğrenme ortamlarının ilköğretim öğrencilerinin bilgisayar dersindeki başarıları ve öz-yeterlik algıları üzerine etkileri (Yüksek lisans tezi). Hacettepe Üniversitesi, Fen Bilimler Enstitüsü, Ankara.
40. Yüksel, M. (2023). Zekâ oyunları ile desteklenmiş oyunla öğretim uygulamalarının ilkokul öğrencilerinin dört işlem becerilerine etkisi (Yüksek lisans tezi). Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, Temel Eğitim Ana Bilim Dalı.
41. Zülal, A. (2000, Temmuz). Oyun oynamak herkesin hakkı. Bilim ve Teknik Dergisi, Sayı 393.