ÜRETKEN YAPAY ZEKÂ ÇAĞINDA HALKLA İLİŞKİLER

Öz

Bu çalışma, üretken yapay zekâ teknolojilerinin halkla ilişkiler ve stratejik iletişim alanında yarattığı dönüşümü kuramsal ve eleştirel bir çerçevede incelemektir. Çalışmada, yapay zekânın halkla ilişkiler uygulamalarında yalnızca teknik bir yenilik olarak değil; anlam üretimi, stratejik yönlendirme ve etik sorumluluklar bağlamında çok katmanlı bir dönüşüm alanı oluşturduğu değerlendirilmektedir. Bu doğrultuda çalışma, sistematik bir analiz iddiası taşımaksızın kavramsal bir yaklaşım benimsemekte ve mevcut literatürü kuramsal bir perspektiften ele almaktadır. Üretken yapay zekâ, bu bağlamda yalnızca bir araç değil, söylem üretimini ve kamusal algıyı etkileyebilen bir yapı olarak değerlendirilmektedir. Çalışma sonucunda, üretken yapay zekânın halkla ilişkiler uygulamalarında hız, ölçeklenebilirlik ve veri temelli strateji geliştirme açısından önemli avantajlar sunduğu; buna karşılık iletişimin ilişkisel derinliği, etik sorumluluk ve kamusal güven açısından çeşitli riskler barındırabileceği ortaya konulmaktadır. Sonuç olarak, üretken yapay zekâ kullanımının insan denetimi, etik sorumluluk ve kamusal yarar ilkeleri çerçevesinde ele alınmasının gerekli olduğu değerlendirilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Üretken yapay zekâ
• halkla ilişkiler
• stratejik iletişim
• algı yönetimi
• içerik üretimi

PUBLIC RELATIONS IN THE AGE OF GENERATIVE ARTIFICIAL INTELLIGENCE

Öz

This study aims to examine the transformation brought by generative artificial intelligence (AI) technologies in the field of public relations and strategic communication within a theoretical and critical framework. The study argues that AI should not be considered merely as a technical innovation, but as a multidimensional transformation involving meaning-making processes, strategic orientation, and ethical responsibilities. In this context, the study adopts a conceptual approach without claiming a systematic analysis and evaluates the existing literature from a theoretical perspective. Generative AI is thus conceptualized not only as a tool, but also as a structure that can influence discourse production and public perception. The findings suggest that generative AI provides significant advantages in public relations practices in terms of speed, scalability, and data-driven strategy development; however, it may also pose risks regarding relational depth, ethical responsibility, and public trust. In conclusion, the study emphasizes that the use of generative AI should be addressed within the framework of human oversight, ethical responsibility, and public interest.

Anahtar Kelimeler

• Generative artificial intelligence
• public relations
• strategic communication
• perception management
• content production

Kaynakça

1. Bayram, V., & Kaya, Ş. M. (2023). The effect of metaverse technology on management information systems in strategic planning and decision-making processes of businesses. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 6(3), 794–807. https://doi.org/10.33712/mana.1326478
2. Beer, D. (2017). The social power of algorithms. Information, Communication & Society, 20(1), 1–13. https://doi.org/10.1080/1369118X.2016.1216147
3. Bowen, S. A. (2013). Using classic social media cases to distill ethical guidelines for digital engagement. Journal of Mass Media Ethics, 28(2), 119–133. https://doi.org/10.1080/08900523.2013.784222
4. Coombs, W. T. (2015). Ongoing crisis communication: Planning, managing, and responding (4th ed.). Sage. Couldry, N., & Mejias, U. A. (2019). The costs of connection: How data is colonizing human life and appropriating it for capitalism. Stanford University Press.
5. DiStaso, M. W., & Bortree, D. S. (2014). Ethical practice of public relations in the digital age. Journal of Mass Media Ethics, 29(4), 256–272. https://doi.org/10.1080/08900523.2014.946600
6. Fisher, W. R. (1987). Human communication as narration: Toward a philosophy of reason, value, and action. University of South Carolina Press.
7. Floridi, L., Cowls, J., Beltrametti, M., Chatila, R., Chazerand, P., Dignum, V., Luetge, C., Madelin, R., Pagallo, U., Rossi, F., Schafer, B., Valcke, P., & Vayena, E. (2018). AI4People—An ethical framework for a good AI society. Minds and Machines, 28(4), 689–707. https://doi.org/10.1007/s11023-018-9482-5
8. Grunig, J. E., & Hunt, T. (1984). Managing public relations. Holt, Rinehart & Winston.

9. Holtzhausen, D. R. (2012). Public relations as activism: Postmodern approaches to theory and practice. Journal of Public Relations Research, 24(3), 205–221. https://doi.org/10.1080/1062726X.2012.671456
10. Kent, M. L., & Taylor, M. (2002). Toward a dialogic theory of public relations. Public Relations Review, 28(1), 21–37. https://doi.org/10.1016/S0363-8111(02)00108-X
11. Kızılaslan, D., & Kaya, Ş. M. (2026). Sosyal nesnelerin interneti kaynaklı büyük verilerin doğruluk ve orijinallik tespiti için makine öğrenimi algoritmalarıyla veri ön işleme yaklaşımı ve bir vaka çalışması. Balkan Journal of Electrical and Computer Engineering, 14, 63–73. https://doi.org/10.17694/bajece.1712376
12. Ledingham, J. A., & Bruning, S. D. (2000). Public relations as relationship management. Lawrence Erlbaum Associates.
13. Noble, S. U. (2018). Algorithms of oppression: How search engines reinforce racism. New York University Press.
14. Plaisance, P. L. (2014). Media ethics: Key principles for responsible practice. Sage.
15. van Dijk, J. (2018). The network society (4th ed.). Sage.
16. Zuboff, S. (2019). The age of surveillance capitalism. PublicAffairs.