Yaşam Doyumunun Özyeterliliğe Etkisinde Yaşam Yöneliminin Aracı Rolü

Nükhet Bayer; Ayhan Bayram

doi:10.25203/idd.634417

Yaşam Doyumunun Özyeterliliğe Etkisinde Yaşam Yöneliminin Aracı Rolü

Öz

Amaç: Hemşirelerde yaşam doyumunun özyeterlilik üzerindeki etkisinde yaşam yöneliminin aracılık etkisini belirlemektir.

Yöntem: Kolayda örnekleme yöntemine göre Ankara ilindeki üç özel hastanede çalışan hemşirelere anket yapılarak elde edilen veriler analiz edilmiştir. Elde edilen veriler SPSS 24 programı, Amos 24 programı ve Process makrosu kullanılarak analiz edilmiştir.

Sonuçlar: Regresyon analizi sonucunda yaşam doyumunun, özyeterlilik ve yaşam yönelimi üzerinde; yaşam yöneliminin de özyeterlilik üzerinde pozitif anlamlı bir etkisinin olduğu belirlenmiştir.

Özgün Değer: Yaşam doyumunun özyeterlilik üzerindeki etkisinde yaşam yöneliminin kısmi aracılık etkisinin olduğu görülmüştür.

Anahtar Kelimeler

Farkındalık,Gelişim,Hemşireler,Özyeterlilik,Yaşam Doyumu

Kaynakça

Aiken, H.L. Sean, P. Clarke, D. ve Sloane, M. (2001). Hospital restructurıng: Does it adversely affect care and outcomes?. Journal Of Health And Human Services Administration, 23(4), 416-442.
Akgündüz, Y. (2013). Konaklama işletmelerinde iş doyumu, yaşam doyumu ve öz yeterlilik arasındaki ilişkinin analizi. Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(1), 180-204.
Aspinwall, L.G. and Taylor, S.E. (1997). A Stitch in Time: Self-Regulation and Proactive Coping. Psychological Bulletin, 121(3), 417-436.
Aydın, G. ve Tezer, E. (1991). İyimserlik, sağlık sorunları ve akademik başarı ilişkisi. Psikoloji Dergisi, 7(26), 2-9.
Ayık, A. Savaş, M. ve Yücel, E. (2015). İlkokullarda görev yapan okul müdürlerinin genel öz yeterlik ile örgütsel bağlılık algıları arasındaki ilişkinin incelenmesi. Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 8(2), 193-218.
Bandura A. (1978). Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Advances In Behaviour Research And Therapy, 1(4), 139-161.
Bandura, A. (1986). The explanatory and predictive scope of self-efficacy theory. Journal Of Social And Clinical Psychology, 4(3), 359-373.
Bandura, A. ve Locke, E.A. (2003). Negative self-efficacy and goal effects revisited. Journal Of Applied Psychology, 88(1), 87-99.

Baron, R.M. ve Kenny, D.A. (1986). The moderator–mediator variable distinction in social psychological research: Conceptual, strategic, and statistical considerations. Journal Of Personality And Social Psychology, 51(6), 1173-1182.
Büyükbeşe, T. ve Dağ, K. (2018). Etik liderliğin örgütsel adalet algısına etkisinde örgütsel güvenin aracı rolü. Social Sciences Studies Journal, 4(15), 979-994.
Conversano, C. Rotondo, A. Lensi, E. Della, O.V. Arpone, F. ve Reda, M.A. (2010). Optimism and its impact on mental and physical well-being. Clinical Practice & Epidemiology In Mental Health, 6(1), 25-29.
Cruz, J.P. Cabrera, D.N.C. Hufana, O.D. Alquwez, N. ve Almazan, J. (2018). Optimisim proactive coping and quality of life among nurses: A cros-sectional study. Journal Of Clinical Nursing, 27(9-10), 2098-2108.
Duran, A. (2016). Okul yöneticilerinin mutluluk düzeylerinin öz yeterlikleriyle ilişkisi: Amasya ili örneği (Yüksek lisans tezi, Ege Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir). https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/ adresinden edinilmiştir.
Duran, A. ve Yıldırım, N. (2017). The relationship between school administrators happiness levels and their self-efficiacy levels. International Journal Of Higher Education, 6(4), 210-228.
Fronteira, I. ve Ferrinho, P. (2011). Do nurses have a different physical health profile? A systematic reviev of experimental and observational studies on nurses’ physical health. Journal Of Clinical Nursing, 20(17-18), 2404-2424.
Iwatsubo, Y. Derriennic, F. Cassou, B. ve Poitrenaud, J. (1996). Predictors of life satisfaction amongst retired people in paris. International Journal Of Epidemiology, 25(1), 160-170.
Kavgacı, H. ve Çalık, T. (2017). Öğretmenlerin işle bütünleşme düzeylerinin örgütsel ve bireysel değişkenlerle ilişkisi: Bir çoklu aracılık modeli. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 23(2), 223-248.
Köybaşı, F. ve Dönmez, B. (2017). Okul yöneticilerinin girişimcilik, öz yeterlik ve örgütsel bağlılık algılarının analizi. Kurum Ve Uygulamada Eğitim Dergisi, 23(2), 249-280.
Kudielke, B.M. Hanebuth, D. Kanel, R. Gender, M.L. Granda, G. ve Fisher, J.E. (2005). Healthy-related quality of life measured by the st12 in working population: Associations with psychosocial work characteristics. International Journal Of Nursing Studies, 10(4), 429-440.
Larson, R. (1978). Thirty years of research on the subjective well-being of older americans. Journal Of Gerontlogy, 33(1), 109-125.
Lau, R. Willetts, G. Hood, K. ve Cross, W. (2015). Development of self-efficacy of newly graduated registered nurses in an aged care program. Australaian Journal On Ageing, 34(4), 224-228.
Luszczynska, A. Gutie, A.B.R.D. ve Schwarzer, R. (2005). General self-efficacy in various domains of human functioning: evidence from five countries. International Journal Of Psychology, 40(2), 80-89.
Mcmanus, M. (1989). Nurse administration experience job satisfaction. Nurse Management, 20(9), 83-86.Omu, O. ve Reynolds, F. (2014). Religious faith and self-efficacy among stroke patients in Kuwait: Health professionals’ views. Disability And Rehabilitation, 36(18), 1529-1535.Özdemir, Y. (2009). Ergenlik döneminde benlik kurgusu gelişiminin anababanın çocuk yetiştirme stilleri açısından incelenmesi (Doktora Tezi, Ankara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara). https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/ adresinden edinilmiştir.
Özdemir, G. (2011). Ebelik ve hemşirelik öğrencilerinin iletişim becerileri ve yaşam yönelimlerinin stresle başetme tutumları üzerin etkisi, (Yüksek lisans tezi, İstanbul Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İstanbul). https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/ adresinden edinilmiştir.
Özer, M. ve Karabulut, Ö.Ö. (2003). Yaşlılarda yaşam doyumu. Turkish Journal of Geriatrics, 6(2), 72-74.
Özgür, G. Gümüş, A.B. ve Durdu, B. (2010). Evde ve yurtta kalan üniversite öğrencilerinde yaşam doyumu. Psikiyatri Hemşireliği Dergisi, 1(1), 25-32.
Sherer, M. Maddux, J.E. ve Mercandante, B. (1982). The self-efficacy scale: Construction and validation. Psychological Reports, 51(2), 663-671.
Sohl, S.J. and Moyer, A. (2009). Refining the conceptualization of a future oriented self-regulatory behavior: Proactive coping. Personality And Individual Differences, 47(2), 139-144.
Su, X. (2014). At-risk boys’ self-efficacy in a summer sports camp. (Doctoral Thesis, Texas A&M University). Retreived from https://oaktrust.library.tamu.edu/bitstream/handle/1969.1/ 154115/SU-DISSERTATION-2014.pdf?sequence=1&isAllowed=y.
Tait, M. Padgett, M.Y. ve Baldwin, T.T. (1989). Job and life satisfaction: A reevaluation of the strength of the relationship and gender effects as a function of the date of the study. Journal Of Applied Psyshology, 74(3), 502-507.
Wu, H. Chi, T.S. Chen, L. Wang, L. ve Jin, Y.P. (2010). Occupational stress among hospital nurses:cross-sectional survey. Journal Of Advanced Nursing, 66(3), 627-634.
Yetim, Ü. (1991). Kişisel projelerin organizasyonu ve örüntüsü açısından yaşam doyumu (Doktora Tezi, Ege Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir). https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/ adresinden edinilmiştir.
Yıldırım, F. ve İlhan, İ.Ö. (2010). Genel özyeterlilik ölçeği türkçe formunun geçerlilik ve güvenilirlik çalışması. Türk Psikiyatri Dergisi, 21(4), 301-308.
Yılmaz, V. ve Varol, S. (2015). Hazır yazılımlar ile yapısal eşitlik modellemesi: Amos, eqs, lisrel. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 44(4), 28-44.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

-

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Nükhet Bayer
0000-0003-3177-0596
Türkiye

Ayhan Bayram ^*
0000-0003-0640-8106

Yayımlanma Tarihi

31 Aralık 2019

Gönderilme Tarihi

17 Ekim 2019

Kabul Tarihi

18 Aralık 2019

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2019 Cilt: 4 Sayı: 2

DOI

https://doi.org/10.25203/idd.634417

IZ

https://izlik.org/JA96AC27EK

Kaynak Göster

RIS / Bibtex

APA

Bayer, N., & Bayram, A. (2019). Yaşam Doyumunun Özyeterliliğe Etkisinde Yaşam Yöneliminin Aracı Rolü. İş’te Davranış Dergisi, 4(2), 78-87. https://doi.org/10.25203/idd.634417

AMA

1.Bayer N, Bayram A. Yaşam Doyumunun Özyeterliliğe Etkisinde Yaşam Yöneliminin Aracı Rolü. JB@W. 2019;4(2):78-87. doi:10.25203/idd.634417

Chicago

Bayer, Nükhet, ve Ayhan Bayram. 2019. “Yaşam Doyumunun Özyeterliliğe Etkisinde Yaşam Yöneliminin Aracı Rolü”. İş’te Davranış Dergisi 4 (2): 78-87. https://doi.org/10.25203/idd.634417.

EndNote

Bayer N, Bayram A (01 Aralık 2019) Yaşam Doyumunun Özyeterliliğe Etkisinde Yaşam Yöneliminin Aracı Rolü. İş’te Davranış Dergisi 4 2 78–87.

IEEE

[1]N. Bayer ve A. Bayram, “Yaşam Doyumunun Özyeterliliğe Etkisinde Yaşam Yöneliminin Aracı Rolü”, JB@W, c. 4, sy 2, ss. 78–87, Ara. 2019, doi: 10.25203/idd.634417.

ISNAD

Bayer, Nükhet - Bayram, Ayhan. “Yaşam Doyumunun Özyeterliliğe Etkisinde Yaşam Yöneliminin Aracı Rolü”. İş’te Davranış Dergisi 4/2 (01 Aralık 2019): 78-87. https://doi.org/10.25203/idd.634417.

JAMA

1.Bayer N, Bayram A. Yaşam Doyumunun Özyeterliliğe Etkisinde Yaşam Yöneliminin Aracı Rolü. JB@W. 2019;4:78–87.

MLA

Bayer, Nükhet, ve Ayhan Bayram. “Yaşam Doyumunun Özyeterliliğe Etkisinde Yaşam Yöneliminin Aracı Rolü”. İş’te Davranış Dergisi, c. 4, sy 2, Aralık 2019, ss. 78-87, doi:10.25203/idd.634417.

Vancouver

1.Nükhet Bayer, Ayhan Bayram. Yaşam Doyumunun Özyeterliliğe Etkisinde Yaşam Yöneliminin Aracı Rolü. JB@W. 01 Aralık 2019;4(2):78-87. doi:10.25203/idd.634417

Cited By

COVİD-19 PANDEMİSİ SÜRECİNDE BİREYLERİN ÖZYETERLİLİĞİNİN GELİŞMELERİ KAÇIRMA KORKUSU ÜZERİNDEKİ ETKİSİ

Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi

https://doi.org/10.18069/firatsbed.1028607

Hastane çalışanlarının yaşam doyumunun psikolojik iyi oluşa etkisinde öz yeterliliğin aracılık rolü

İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi

https://doi.org/10.33707/akuiibfd.1454170