Sağlık Çalışanlarında İşe Hazır Bulunuşluk Ölçeğinin Geçerliliği ve Güvenilirliği

Öz

Amaç: Bu çalışma, İşe Hazır Bulunuşluk ölçeğinin Türk toplumunda sağlık çalışanları için geçerli ve güvenilir olup olmadığını değerlendirmek amaçlı yapılmıştır. Tasarım/Yöntem: Araştırma metodolojik bir çalışma olarak, İstanbul’ da yer alan özel hastanelerdeki 360 sağlık çalışanı üzerinde yürütülmüştür. Ölçeğin güvenilirliğinin test edilmesinde iç tutarlılık analizi, geçerliliğinin test edilmesinde ise doğrulayıcı faktör analizi kullanılmıştır. Demografik değişkenler için tanımlayıcı istatistiklerden yararlanılmıştır. Sonuçlar: Yapılan güvenilirlik analizi sonucu ölçeğin genel güvenilirlik katsayısının α=0,89 ve içerdiği dört faktörün yüksek güvenilirlik katsayıları gösterdiği görülmüştür (0,90; 0,87; 0,93; 0,87). Doğrulayıcı faktör analizi sonucu ölçekteki bazı maddelerin bulundukları alt boyutlardan farklı boyutlara bağlandıkları, bazı maddelerin ise birden fazla alt boyut içerisinde algılandıkları belirlenmiştir. Gerekli düzeltmeler yapıldıktan sonra elde edilen model uyum indeksleri, ölçeğin sağlık çalışanlarında kullanımının geçerli olduğunu göstermiştir(χ2/DF=1,57 ; NFI=0,87; CFI=0,95; GFI=0,86; RMSEA=0,04). Özgün Değer: Sağlık çalışanlarının iş ortamları uzun saatler ve yoğun çalışma gerektiren, yüksek risk içeren ve yorucu ortamlardır. Dolayısıyla sağlık profesyonelleri için işe hazır bulunuşluk özellikle iş ortamına geçişi kolaylaştırması ve uyumu sağlaması yönüyle büyük önem taşımaktadır. Çalışma sonuçları, ölçeğin Türk toplumunda sağlık çalışanlarına uygulanabilirliğini göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• İşe hazır bulunuşluk
• Sağlık çalışanları
• Doğrulayıcı faktör analizi
• geçerlilik
• güvenilirlik

Validity and Reliability of The Work Readiness Scale in Healthcare Employees

Öz

Objectives:This study aims to assess whether The Work Readiness scale is valid and reliable for healthcare workers in Turkish society. Methods:The study was carried out as a methodological study. The study was carried out on 360 healthcare employees in private hospitals in Istanbul. Internal consistency analysis was used to test the reliability of the scale, and confirmatory factor analysis was used to test its validity. Descriptive statistics were used for demographic variables. Results: As a result of the reliability analysis, it was seen that the overall reliability coefficient of the scale was α = 0,89 and the four factors it contained showed high reliability coefficients (0,90; 0,87; 0,93; 0,87). As a result of the confirmatory factor analysis, it was seen that some items in the scale were linked to different dimensions from the sub-dimensions they were in, and some items were perceived in more than one sub-dimension. The model fit indices obtained after making the necessary corrections showed that the use of the scale in healthcare employees is valid (x2/DF=1,57; NFI=0,87; CFI = 0,95; GFI=0,86; RMSEA=0,04) . Originality:Work environments of healthcare workers are generally tiring and high risk environments that require long hours of work. Therefore, the readiness of health graduates to work is of great importance, especially in terms of easy transition to the work environment and adaptation. The study results show the applicability of the scale to healthcare employees in Turkish society.

Anahtar Kelimeler

• Work Readiness
• Validity
• Reliability
• Healthcare employees
• Confirmatory factor analysis

Kaynakça

1. ACNielsen Research Services. (2000). Employer Satisfaction With Graduate Skills, Research Report .Australia. Department of Education, Training and Youth Affairs. Higher Education Division.
2. Akgül, A. ve Çevik, O. (2003). İstatistiksel Analiz Teknikleri: SPSS’ te İşletme Yönetimi Uygulamaları, Ankara: Emek Ofset, s. 436.
3. Anthony, L.D. (2005). Self-Efficacy and Work-Readiness of Disadvantaged Females. Doctoral Dissertation, The University of Georgia. Athens, Georgıa.
4. Bayram, N. (2010). Yapısal Eşitlik Modellemesine Giriş Amos Uygulamaları. Ezgi Kitabevi.
5. Beyhan, A. (2016). Hemşirelik Son Sınıf Öğrencilerinde İşe Hazırlık Ölçeğinin Geçerlik ve Güvenirliği. Marmara Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans tezi, İstanbul.
6. Byrne, B.M. (2010). Structural Equation Modeling with AMOS: Basic Concepts, Applications, and Programming (2nd Ed.). New York: Routledge.
7. Caballero, C., Walker, A. and Fuller-Tyszkiewicz, M. (2011). The Work Readiness Scale (WRS): Developing A Measure to Assess Work Readiness in College Graduates. Journal of Teaching and Learning for Graduate Employability, 2(2); 41 – 54.
8. Caballero, C.L. and Walker, A. (2010). Work Readiness in Graduate Recruitment and Selection: A Review of Current Assessment Methods. Journal of Teaching and Learning For Graduate Employability, 1(1); 13-25.

9. Casner-Lotto, J. and Barrington, L. (2006). Are They Really Ready to Work? Employers' Perspectives on The Basic Knowledge and Applied Skills of New Entrants to The 21st Century US Workforce. Partnership For 21st Century Skills, 1 Massachusetts Avenue NW Suite 700, Washington.
10. Çokluk, Ö., Şekercioğlu, G. ve Büyüköztürk, Ş. (2010). Sosyal Bilimler İçin Çok Değişkenli İstatistik. Pegem Yayınları, Ankara.
11. Deepa, S. and Seth, M. (2013). Do Soft Skills Matter? – Implications For Educators Based on Recruiters’ Perspective. The IUP Journal of Soft Skills, 7: 7-20.
12. Eley, D.S. (2010). Postgraduates' Perceptions of Preparedness For Work As A Doctor and Making Future Career Decisions: Support For Rural, Non-Traditional Medical Schools. Education For Health, 23(2): 1–13.
13. Fergusson, D. (2019). What Are the Elements of Work Readiness of New Graduate Nurses in the New Zealand Context? A Professional Consensus. Doctoral dissertation, Auckland University of Technology.
14. Gardner, P.D. and Liu, W.Y. (1997). Prepared to Perform? Employers Rate Work Force Readiness of New Grads. Journal of Career Planning & Employment 57(3); 32-56.
15. Hager, P. and Holland, S. (2006). Introduction. In: Hager, P Holland, S. (Eds.), Graduate Attributes, Learning and Employability. 6 Th Ed. Springer: The Netherlands.
16. Hart, P.D. (2008). How Should Colleges Assess and İmprove Student Learning? Employers’ Views on The Accountability Challenge. Association of American Colleges and Universities Report.
17. Hayter, K.L. (2017). Work Readiness of Newly Graduated Nurses With Implications for Academia and Employers. Doctoral Dissertation, The University Of Arizona.
18. Humphrey, R.H. (2013). The Benefits of Emotional İntelligence and Empathy to Entrepreneurship. Entrepreneurship Research Journal, 3(3): 287-294. 

19. Lazarus, A. (2013). Soften Up: The İmportance of Soft Skills For Job Success. Physician Executive Journal, 39(5): 40-45. 

20. Mason, G., Williams, G. and Cranmer, S. (2009). Employability Skills İnitiatives in Higher Education: What Effects Do They Have on Graduate Labour Market Outcomes?. Education Economics Vol. 17(1); 1-30.
21. Meydan, C.H,. ve Şeşen, H. (2015). Yapısal Eşitlik Modellemesi AMOS Uygulamaları. Detay Yayıncılık, 2.Baskı, Ankara.
22. Mullings-Carter, S. (2018). The Effect of Nurse Residency Program Completion on Work Readiness of New Graduate Nurses Transitioning into Professional Practice. CUNY Academic Works.
23. Robles, M.M. (2012). Executive Perceptions of The Top 10 Soft Skills Needed in Today’s Workplace. Business Communication Quarterly, 75(4); 453-465. 

24. Seçer, İ. (2015). Psikolojik Test Geliştirme ve Uyarlama Süreci, SPSS ve LİSREL Uygulamaları. Anı Yayıncılık, P:77-99, Ankara. 

25. Shingler- Peters, P.J. (2016). Work Readiness of Newly Licensed Nurses in Their First Jobs, From The Perspectıves of Their Experıenced Nurse Peers
. Doctoral Dissertation ,Capella University.
26. Walker, A., Storey, K.M., Costa, B.M., and Leung, R.K. (2015). Refinement and Validation of The Work Readiness Scale For Graduate Nurses. Nursing Outlook, 63(6); 632-638.
27. Walker, A., Yong, M., Pang, L., Fullarton, C., Costa, B. and Dunning, AT. (2013). Work Readiness of Graduate Health Professionals. Nurse Education Today, 33(2); 116-122.
28. Yıldız, A. (2018). Yeni Mezun Hemşirelerde İşe Hazır Olma Ölçeğinin Geçerliği ve Güvenilirliği. Necmettin Erbakan Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü Yüksek Lisans Tezi, Konya.