The Impact of Transportation Services on Economic Development

Öz

Transportation is a service sector which has one of the most important places at the economic development of a country. The externalities which it generates, its costs and pricing policies increase the regulatory function of the state in the sector in terms of especially social state and public utility. Transportation has five sub-sectors. These sub-sectors consist of road transport, railroad transport, sea transport (icluding inland water transport), air transport and pipeline transport. Every transportation sub-system has efficiency areas. Transportation policies has been examined by taking into account the technical features of transportation in terms of developed countries and Turkey.

 

Keywords: Transportation Sub-Sectors, Pricing, Externalities, Economic Development, Transportation Planning and State.

Anahtar Kelimeler

• Transportation Sub - Sectors,Pricing,Externalities,Econo mic Development,Transportation Planning and State

Ulaşım Hizmetlerinin Ekonomik Kalkınma Üzerine Etkisi

Öz

Ulaşım, bir ülkenin ekonomik kalkınmasında önemli bir yer tutan bir hizmet sektörüdür. Yarattığı dışsallıklar, maliyetleri ve fiyatlama politikaları, özellikle sosyal devlet ve kamu yararı açısından devletin sektördeki düzenleyici fonksiyonunu arttırmaktadır. Ulaşım, karayolu, demiryolu, denizyolu (iç suyolu ulaşımı dâhil), havayolu ve boruhattı olmak üzere 5 alt sektörden oluşur. Her ulaşım alt sisteminin etkinlik alanı vardır. Gelişmiş ülkeler ve Türkiye açısından ulaştırma politikaları ulaşımın teknik özellikleri dikkate alınarak irdelenmiştir.

 

Anahtar Kelimeler: Ulaşım Alt Sektörleri, Fiyatlandırma, Dışsallıklar, Ekonomik Kalkınma, Ulaşım Planlaması ve Devlet. 

Anahtar Kelimeler

• Ulaşım Alt Sektörleri,Fiyatlandırma,Dışsallıklar,Ekonom ik Kalkınma,Ulaşım Planlaması v e Devlet

Kaynakça

1. ACWORTH, William M., Demiryollar Ekonomisi, (çev: Hüsamettin Berkes), Istanbul: Ulus Basımevi, 1938.
2. ATİK, Saffet, “Türkiye’de Demiryollarının Tarihi Gelişim Süreci ve Mekan Organizasyonuna Etkileri”, 1.Ulusal Demiryolu Kongresi (Bildiriler), Ankara, 9-11 Ocak 1979.
3. AYDOĞAN, Metin, Yeni Dünya Düzeni Kemalizm ve Türkiye, 2.Cilt, Istanbul: Kum Saati Yayınları, 2002.
4. BARDA, Süleyman, Modern Ulaştırmada Koordinasyon ve Türkiye’nin İmkânları, Istanbul: Produktivite Kurumu Yayını, 1979.
5. BARDA, Süleyman, Münakale Ekonomisi, İstanbul: İsmail Akgün Matbaası, 1958.
6. BAYKAL, Reşat, “Deniz Ticaret Filomuz ve Gemi Sanayimizin Uyumlu Gelişmesi Türk Denizcilik Politikasının Ana Hedefi Olmalıdır”, T.C. Ulaştırma Bakanlığı 8. Ulaştırma Şurası, Ankara, 17-19 Mart 1987.
7. BEGG, David, Stanley FISCHER and Rudiger DORNBUSCH, Economics, England: McGraw-Hill Book Company, 4th ed., 1994.
8. CANDEMİR, Yücel, “Küreselleşme, Teknolojik Gelişme ve Ulaştırmada Yenilikler: Dünya ve Türkiye”, 6. Ulaştırma Kongresi, TMMOB İnşaat Mühendisleri Odası, İ.T.Ü, İstanbul, 23-25 Mayıs 2005.

9. Commission of the European Communities-(CEC-1992), White Paper: The Future Development of the Common Transport Policy A Global Approach to the Construction of a Community Framework for Sustainable Mobility, [COM(92)494], Brussels, December 1992.
10. ÇUBUK, Kürşat ve Ö. Faruk CANSIZ, “Türkiye’de Ulaşım Sistemleri Arasındaki Enerji Durumu”, 24. Enerji Verimliliği Haftası Etkinlikleri, Ankara: Gazi Üniversitesi, 17-18 Şubat 2005.
11. DENGİZ, Berna, Fevzi KUTAY ve İsmet DUMAN, “Türkiye’de ve Avrupa Birliği Ülkelerinde Demiryolları”, 2. Ulusal Demiryolu Kongresi, İstanbul, 15-16-17 Aralık 1997.
12. Devlet Planlama Teşkilatı, Dördüncü Beş Yıllık Kalkınma Planı (1979-1983), Ankara, 1979.
13. Devlet Planlama Teşkilatı, Uzun Vadeli Strateji ve Sekizinci Beş Yıllık Kalkınma Planı (2001-2005), Ankara, 2000.
14. Devlet Planlama Teşkilatı, Sekizinci Beş Yıllık Kalkınma Planı (2001-2005), Özel İhtisas Komisyonu Raporu (Ulaştırma), Ankara: DPT Yayınları, 2001.
15. Devlet Planlama Teşkilatı, Dokuzuncu Kalkınma Planı (2007-2013), Ankara, 2006.
16. DİNLER, Zeynel, Mikro Ekonomi, Bursa: Ekin Kitabevi Yayınları, 15.bs., 2004.
17. DOĞRU, Şebnem ve Güngör EVREN, “Ulaştırma Yatırımlarının Finansmanı”, 4. Ulaştırma Kongresi Bildiriler Kitabı, TMMOB İnşaat Mühendisleri Odası, Denizli, 3-5 Haziran 1998.
18. ELKER, Cüneyt, Ulaşımda Politika ve Pratik, Ankara: Gölge Ofset Matbaacılık, 2002.
19. ERGÜN, İsmet, Türkiye’nin Ekonomik Kalkınmasında Ulaştırma Sektörü, Ankara: Hacettepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, 1985.
20. GWILLIAM, K.M, Transport and Public Policy, London: George Allen & Unwin Ltd., 1964.
21. GÜVEN, H. Sami, Türkiye’de Ulaşım Sistemi ve Karayolu Ulaştırma Kooperatifleri, Ankara: TODAİE, 1982.
22. Karayolları Genel Müdürlüğü, Cumhuriyetin 50. Yılında Karayollarımız, Ankara: Karayolları Genel Müdürlüğü Matbaası, 1973.
23. KAZGAN, Gülten, “Demiryolları, Karayolları Rekabeti: Etkenler, Sorunlar ve Sonuçlar”, 1.Ulusal Demiryolu Kongresi (Bildiriler), Ankara, 9-11 Ocak 1979.
24. KEPENEK, Yakup ve Nurhan Yentürk, Türkiye Ekonomisi, Istanbul: Remzi Kitabevi, 6.bs., 1994.
25. KIRAY, Mübeccel B., Örgütleşemeyen Kent: İzmir, İstanbul: Bağlam Yayınları, 1998.
26. KORALTÜRK, Murat, Şirket-i Hayriye (1851-1945), İDO Yayını, 2007.
27. MERDOL, Arif, “Ülkemiz Ulaşım Sistemine Pahalı Bir Müdahale: Otoyollar Serüveni”, İ.T.Ü. Vakıf Dergisi, Sayı:25, Mart 1993.
28. MOSSMAN, Frank H. and Newton MORTON, Principles of Transportation, New York: The Ronald Press Company, 1957.
29. ÖZDEM, Cavit, “Ulaştırma Sistemi ve Dış Ticaretimiz”, Dünyada ve Türkiye’de Ekonomik Gelişmeler Dergisi, Sayı:12, Ekim 2002.
30. ÖZDEMİR, Bilal, “İktisadi Kalkınma’da Washington Konsensüsünün Rolü ve Türkiye’nin Durumu”, http://www.ceterisparibus.net/arsiv.htm (12.07.2008).
31. ÖZYÜKSEL, Murat, Osmanlı-Alman İlişkilerinin Gelişim Sürecinde Anadolu-Bağdat Demiryolları, İstanbul: Arba Yayınları, 1988.
32. PEGRUM, Dudley F., Transportation Economics and Public Policy, U.S.A: Richard D. Irwin Inc.,3rd ed.,1973.
33. SAATÇİOĞLU, Cem, Ulaştırma Sistemleri ve Politikaları Türkiye-Avrupa Birliği Uygulamaları, Ankara: Gazi Kitabevi, 2006.
34. SEÇER, Şebnem, “Planlı Dönemde Sosyal Güvenlik Alanındaki Gelişmeler”, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt:1, Sayı:3, 1999.
35. SEÇKİN, İnal ve İrfan Pamuk, “Ülkemizde Demiryolu Taşımacılığının Genel Durumu”, 2. Raylı Taşıt Sempozyumu, Raytaş’91, Eskişehir, 20-22 Kasım 1991.
36. SIKOW-MAGNY, Catharina, “Subsidiarity and Transport Policy Co-Ordination in the European Union”, Report of the One Hundred and Thirty First Round Table on Transport Economics (Transport and Decentralisation), OECD, 2006.
37. TEKELİ, İlhan ve Selim İlkin, Cumhuriyetin Harcı Modernitenin Altyapısı Oluşurken, Istanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, 3.Cilt, 2004.
38. TERZİ, Niyazi Uğur, “Avrupa Birliği Ulaştırma Politikaları”, TMMOB Ulaştırma Politikaları Kongresi, Karayolları Genel Müdürlüğü, Ankara, 16-17 Ekim 2003.
39. TEZEL, Yahya Sezai, Cumhuriyet Döneminin İktisadi Tarihi (1923-1950), Istanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları, 5. Baskı, 2002.
40. United Nations ESCAP,”A Pilot Study on the Alleviation of Poverty in Remote Island Communities-Inter-island Shipping:Issues and Strategies”, 1999, http://www.unescap.org/publications/detail.asp?id=558 (15.12.2006).
41. World Trade Organisation, Land Transport Services, Part I-Generalities and Road Transport, S/C/W/60, 28 October 1998.
42. YAŞA, Memduh, Cumhuriyet Dönemi Türkiye Ekonomisi (1923-1978), Istanbul: Akbank Kültür Yayını, 1980.
43. YAVUZ, Ünsal, “Cumhuriyet Devri Demiryolu Politikasına Yaklaşım Biçimi, IX. Türk Tarih Kongresi’nden ayrıbasım”, Ankara: T.T.K. Basımevi, 1989.
44. ZEYBEK, Hülya, “Avrupa’da Ulaşım ve Lojistik Sektörünü Etkileyen Dinamikler: Türkiye’ye Yansımaları”, 7. Ulaştırma Kongresi, Bildiriler Kitabı, Eylül 2007.