Terörizm Amaçlı Yeni Medya Kullanımı, Stratejisi ve Taktikleri: Alternatif, Radikal ve Taktiksel Medya Pratikleri

Öz

İletişim çalışmalarında medya kullanımı konusu pozitivist yaklaşımlarca kişilerin, eleştirel yaklaşımlarca egemen grupların medya kullanımı açısından incelenmektedir. 1990’larda devletin, sıradan insanların, terör örgütlerinin ve medya pratiklerinin yer edindiği internette kültürel öğeler üzerinden ilerleyen enformasyon savaşının stratejisi ve taktikleri, eleştirel medya modellerine de eleştirel bir bakış açısı getirilmesi gerektiğine işaret etmektedir. 1970’lerde yükselişe geçen kültürel çalışmalar paradigmasının bir sonucu olan; alternatif, radikal ve taktiksel medya pratiklerinin yeni iletişim ortamlarını kullanımına eleştirel şekilde yaklaşan çalışma sayısı yok denecek kadar azdır. 1990’larda birçok sosyal yapı gibi dijitalleşen, kültürü radikal siyasal değişim için araçsallaştıran bu medya pratikleri, 1970’lerin yeni sol hareketlerinin bir uzantısıdır. Yeni sol teorisyenlerinin ve terör gruplarının politik bağlamda mevcut hiyerarşik düzeni yıkmak fikrinde uzlaşıda olması, medya pratikleri açısından da benzer bir stratejiyi paylaşabileceklerine işaret etmektedir. Strateji taktiklerin ustalıkla kullanılması sanatıdır. Yeni solun medya pratiklerinin medyayı taktiksel kullanımını ve terör propagandasının iletişim taktiklerini karşılaştırmalı inceleyen çalışmada, terör amaçlı medya kullanım stratejisi tanımlanacaktır.

Anahtar Kelimeler

• İletişim Terörü
• Karşı Strateji
• Taktiksel Medya
• Taktiksel İletişim
• Radikal Demokrasi

The Use of New Media for Terrorism Purposes, It’s Strategy and Tactics: Alternative, Radical and Tactical Media Practices

Öz

The issue of media usage in communication studies is examined by positivist approaches in terms of media use by individuals, and by critical approaches in terms of the use of media by dominant groups. The strategy and tactics of the information war, which progresses through cultural elements in the network environment, where the state, ordinary people, terrorist organizations and media practices took place in the 1990s, point out that a critical perspective should be brought to critical media models as well. The number of studies critically dealing with the use of new communication environment of alternative, radical and tactical media practices, which are a result of the cultural studies paradigm that started to rise in the 1970s, is scarcely any. These media practices that digitalized like many social structures in the 1990s and instrumentalize culture for radical political change are an extension of the new left movements of the 1970s. The agreement of the new left theorist and terrorist groups on the idea of destroying the existing hierarchical order in the political context indicates that they can share a similar strategy in terms of media practices. Strategy is the art of skillful use of tactics. In the study, which comparatively examines the tactical use of media practices of the new left and the communication tactics of terrorist propaganda, the strategy of using media with terrorist purposes will be defined and the strategy model of it will be schematized.

Anahtar Kelimeler

• Terrorism
• New Media
• Communication Strategy
• Information War
• Alternative Radical Tactical Media

Kaynakça

1. AHEARNE, J. (2007). Michel de Certeau: Interpretation and its other. Cambridge: Polity Press.
2. ALTHUSSER, L. (2000). İdeoloji ve devletin ideolojik aygıtları. (Y. Alp , & M. Özışık, Çev.) İletişim Yayınları: İletişim Yayınları.
3. ANDERSSON, L. (2018). What’s left of the radical left online? Absence of communication, political vision, and community in autonomist web milieus in Sweden. Mew Media & Society, 20(1), 384–398.
4. ATTON, C. (2002). News cultures and new social movements: Radical journalism and the mainstream media. Journalism Studies, 3(4), 491–505.
5. ATTON, C. (2007). Alternative media. Londra: Sage Publications.
6. ATTON, C. (2014). Alternatif Medya'ya yaklaşmak: Teori ve metodoloji. B. Yanıkkaya, & B. Çoban içinde, Kendi Medyanı Yarat: Alternatif Medya Karşılaştırmalı Örnekler (s. 21-62). İstanbul: Kalkedon Yayınları.
7. AVŞAR, Z. (2017). İnternet çağında medya, terör ve güvenlik. TRT Akademi, 2(3), 116-117.
8. BAILEY, O. G., CAMMAERTS, B., & CARPENTIER, N. (2007). Understanding alternative media. Berkshire: Open University Press.

9. BALCIOĞLU, İ. (2001). Şiddet ve Toplum. İstanbul: Bilge Yayıncılık.
10. BARKER, C., & GALASINSKI, D. (2001). Cultural studies and discourse. London: Sage Publications.
11. BERMAN, S. (2002). Defining tactical media: An historical overview. B. Abrash, & F. Ginsburg içinde, Tactical media: The virtual casebook. New York University.
12. BOOKCHIN, M. (1986). Radicalizing democracy. Toronto: Northern Lights Press.
13. CANPOLAT, N. (2005). Foucault. N. Rigel içinde, Kadife Karanlık (s. 75-138). İstanbul: Su Yayınevi.
14. CARPENTIER, N., & CAMMAERTS, B. (2006). Hegemony, democracy, agonism and journalism: An interview with Chantal Mouffe. Journalism Studies, 7(6), 964-975.
15. CASTELLS, M. (2012). İsyan ve umut ağları. (E. Kılıç, Çev). İstanbul: Koç Üniversitesi Yayınları .
16. CLAUSEWITZ, v. C. (1975). Savaş üzerine. (Ş. Yalçın, Çev.), İstanbul: May Yayınları.
17. ÇAKIRCA, B. (2019). Savaşı siyaset ile okumak: Clausewitz paradigması ne söyler? Muhafazakar Düşünce, 15(56), 83-100.
18. DAHLBERG, L. (2007). The internet and discursive exclusion: From deliberative agonistic public sphere theory. E. Siapera, & L. Dahlberg içinde, Radical Democracy and The Internet (s. 128-147). Londra: Palgrave Macmillan.
19. DAHLBERG, L., & SIAPERA, E. (2007). Introduction: Tracing radical democracy and internet. L. Dahlberg, & E. Siapera içinde, Radical democracy and the internet: Interrogating theory and practice (s. 1-16). Londra: Palgrave Macmillan.
20. DE CERTEAU, M. (1988). The practice of everyday life. Kaliforniya: University of California Press.
21. DE CERTEAU, M. (2008). Gündelik hayatın keşfi. (A. L. Özcan, Çev.) Ankara: Dost Kitapevi.
22. DEMİR, C. K. (2008). Öğrenen örgütler ve terör örgütleri bağlamında PKK. Uluslararası İlişkiler, 5(19), 57-88.
23. DEMİR, S. T. (2018). PKK'nın iletişim stratejisi. İstanbul: SETA Yayınları.
24. DENİZ, Ç. A., & KENTEL, F. (2016). De Certeau: Operasyonlar, strateji, taktik ve kent. Tarih Okulu Dergisi, 9(15), 747-761.
25. DEWDNEY, A., & RIDE, P. (2006). The new media handbook. (J. Curran, Ed.) Londra & New York: Routledge.
26. DIJK, T. V. (2003). Söylem ve ideoloji: Çok alanlı bir yaklaşım. B. Çoban, & Z. Özarslan içinde, Söylem ve İdeoloji (B. Çoban, Z. Özarslan, & N. Ateş , Çev., s. 13-112). İstanbul: Su Yayınları .
27. DOWNING, J. D. (2001). Radical media: Rebellious communication and social movements. London: Sage Publications.
28. DOWNING, J. D. (2007). Grassroots media: Establishing priorities for the years ahead. Global Media Journal, 1(1)1-16.
29. DOWNING, J. H. (2003). Audiences and readers of alternative media: the absent lure of the virtually unknown. Media Culture Society, 625-645.
30. FABER, L. W., & HOCHHEIMER, J. L. (2016). Networking the counterculture: The 1970 Alternative Media Conference at Goddard College. Journal of Radio & Audio Media, 23(2), 200-212.
31. FOUCAULT, M. (2007). Cinselliğin tarihi. (H. U. Tanrıöver, Çev.) İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
32. GÖKBUNAR, A. R., & GÖKBUNAR, R. (2010). Terör ekonomisi. İstanbul: Bata yayıncılık.
33. GRACIA, D., & LOVNIK, G. (1997). ABC of tactical media. Ağustos 14, 2019 tarihinde http://subsol.c3.hu: http://subsol.c3.hu/subsol_2/contributors2/garcia-lovinktext.html adresinden alındı
34. GENÇTÜRK, T. (2012). Terör ve uluslararası terörizme farklı yaklaşımlar. Ankara: Başkent Üniversitesi Stratejik Araştırmalar Merkezi.
35. GITLIN, T. (2008). Medya sosyolojisi: Egemen paradigma. S. Çelenk içinde, İletişim çalışmalarında kırılmalar ve uzlaşmalar (s. 19-66). Ankara: De Ki Yayınevi.
36. GRAMSCI, A. (1997). Hapishane defterleri. (A. Cemgil, Çev.) İstanbul: Belge.
37. GRAMSCI, A. (2012). Gramsci kitabı - seçme yazılar 1916-1935. (D. Forgacs, Ed., & İ. Yıldız, Çev.) Ankara: Dipnot Yayınları.
38. GROSS, M. L., & MEISELS, T. (2017). Soft war: The ethics of unarmed conflict. Cambridge: Cambridge University Press.
39. GUATTARI, F. (2009). Soft subversions: Texts and interviews. Los Angeles: Semiotext(e).
40. HUNTINGTON , S. (2015). Medeniyetler çatışması ve dünya düzeninin yeniden kurulması. (M. Turhan, & C. Y. Soydemir, Çev.) İstanbul: Okuyan Us Yayın.
41. IŞIK, M. (2009). Terör örgütlerinin bir propaganda aracı olarak interneti kullanması: Örnek olay PKK terör örgütü. Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Halkla İlişkiler ve Tanıtım Anabilim Dalı.
42. IŞIK, M. (2013). Şiddetin dili değişmez: DHKP-C ve İBDA-C terör örgütlerinin söylemlerinin benzerliği üzerine bir inceleme. İstanbul: Zinde Yayınları.
43. JEPESSEN, S. (2016). Direct-action journalism: Resilience in grassroots autonomous media. Journal of Applied Journalism & Media Studies, 5(3), 383-403.
44. KHASNABISH, A. (2010). Zapatistas: Rebellion from the grassroots to the global. New York: Zed Books.
45. KLUITENBERG, E. (2011). Legacies of tactical media. Amsterdam: Institute of Network Cultures.
46. LACLAU, E., & MOUFFE, C. (2004). Hegemony and socialist strategy: Towards a Radical Democratic Politics. London: Verso.
47. LOMBARDO, D. (2010). De Certeau, the everyday and the place of humour. Revue d'Histoire des Sciences Humaines , 2(3), 75-95.
48. MARCUSE, H. (1972). Counter revolution and revolt. Boston: Beacon Press.
49. MARX, K., & ENGELS, F. (2013). Alman ideolojisi, (T. Ok, & O. Geridönmez, Çev.) İstanbul: Evrensel Basım Yayın.
50. McLUHAN, M. (1962). The gutenberg galaxy. Toronto: University of Toronto Press.
51. McLUHAN, M. (1970). Culture is our business. Eugene: Wipf and Stock Publisher.
52. McLUHAN, M. (1994). Understanding media: The extensions of man. Massachusetts: The MIT Press.
53. McLUHAN, M., & FIORE, Q. (2001). The medium is the massage: An inventory of effects. Kalifornya: Gingko Press.
54. McNALLY, M., & SCHWARZMANTEL, J. (2009). Gramsci and global politics. Londra ve New York: Routledge.
55. MOUFFE, C. (2018). For a left populism. Londra & New York: Verso.
56. ÖZER, Y. (2018). Savaşın değişen karakteri: Teori ve uygulamada hibrit savaş. Güvenlik Bilimleri Dergisi,, 7(1), 29 –56.
57. PAUL, M. J. (2017). Terrorism and the media: a handbook for journalists. Paris: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.
58. PETERS, M. A. (2017). Ecopolitical philosophy, education and grassroot democracy: The "return" of Murray Bookchin (Or John Dewey). Geopolitics, History, and International Relations, 7–14.
59. RAPOPORT, D. C. (2004). The four waves of modern terrorism”, Attacking terrorism: Elements of a grand strategy, (Ed.) K. A. Cronin, & J. M. Ludes içinde, 46-73. Washington: Georgetown University Press, 2004.
60. RICHARDSON, J. (2019). The language of tactical media. Erişim Tarihi: 30.08.2019 tarihinde tacticalmediafiles.net: http://www.tacticalmediafiles.net/n5m4_journal/journal5e2d.html?118+275+1410
61. RUNCIMAN, D. (2016). Politika. (A. C. Altunkanat, Çev.) İstanbul: BKZ Yayıncılık.
62. SAID, E. (1998). Oryantalizm. (N. Uzel, Çev.) İstanbul: İrfan Yayınevi.
63. SANDOVAL M., & FUCHS, C. (2010). Towards a critical theory of alternative media. Telematics and Informatics, 141-150.
64. SIAPERA, E. (2007). Multicultural radical democracy and online Islam. L. Dahlberg, & E. Siapera içinde, Radical democracy and the internet (s. 148-168). Londra: Palagrave Macmillan.
65. SKAIDRE, Ž. (2019). Grassroots activism and sustainable development. Encyclopedia of Sustainability in Higher Education, 1-10.
66. STALLMAN, R. M. (2015). Free software, free society. Boston: Free Software Foundation.
67. STERLING, B. (1992). The hacker srackdown: Law and disorder on the electronic frontier. New York: Bantam Books.
68. TACTICALMEDIAFILES.NET. (2017, Mart 07). The concept of tactical media. Erişim Tarihi: 14.08.2019, tacticalmediafiles.net: http://www.tacticalmediafiles.net/articles/44999/The-Concept-of-Tactical-Media
69. TATAR, T. (2013). Yeni toplumsal hareketler ve küresel projeler. Ortadoğu Analiz, 3(57), 10-19.
70. TAYLOR, V., & PITMAN, T. (2013). Latin American identity in online cultural production. New York: Routledge.
71. TBMM İNSAN HAKLARI İNCELEME KOMİSYONU, T. İ. (2013). Terör ve şiddet olayları kapsamında yaşam hakkı ihlallerinin incelenmesine yönelik alt komisyon raporu. Ankara: TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu.
72. TZU, S. (2008). Savaş sanatı. (A. Demir, Çev.) İstanbul: Kastaş Yayınevi.
73. UNODC. (2012). The use of internet for terrorist purposes. Vieanna: United Nations.
74. VALLEE, J. (1982). The network revolution: Confessions of a Computer Scientist. Kaliforniya: And/Or Press.