“Education” As A Right And The Relationship Between Education And Welfare

Öz

Education is a process that enables individuals to develop by providing them with knowledge, skills and competence. The emergence of this process as a right has enabled the development of not only individuals but also societies. In this respect, education, which is accepted as a driving force of both economic growth and development, is also seen as a very effective factor in terms of human development. Accordingly, education has been expressed as an important factor affecting welfare in societies. Because there is an important relationship between the ability of individuals to lead a life worthy of human dignity and their education level. The aim of this study is to establish a relationship between education, which is a right for everyone, and welfare parameters. For this purpose, the emergence of education as a right has been explained, and the perspectives of different welfare regimes on education have been analyzed through the prominent welfare measurement indicators, and the relationship between vocational education and welfare has been discussed. In this discussion, vocational education system is suggested as a factor that increases the welfare of individuals and examples of developed countries are presented. In this context, not every country included in welfare regimes was mentioned in the study; focused only on selected, representative leading countries.

Anahtar Kelimeler

• skill
• education
• welfare
• welfare regimes

BİR HAK OLARAK “EĞİTİM” VE EĞİTİM-REFAH İLİŞKİSİ

Öz

Eğitim bireylere bilgi, beceri ve yeterlilik sağlayarak onların gelişmeleri sağlayan bir süreçtir. Bu sürecin bir hak olarak ortaya çıkması yalnızca bireylerin değil, toplumların da gelişmesini sağlamıştır. Bu yönüyle hem iktisadi büyüme hem de kalkınmanın itici bir gücü olarak kabul edilen eğitim, aynı zamanda insani gelişmişlik açısından da oldukça etkili bir faktör olarak görülmektedir. Buna bağlı olarak eğitim, toplumlardaki refahı etkileyen önemli bir faktör olarak ifade edilegelmiştir. Zira bireylerin insan onuruna yaraşır bir hayat sürebilmeleri ile eğitim düzeyleri arasında önemli bir ilişki bulunmaktadır. Bu çalışmanın amacı, herkes için bir hak olan eğitim ile refah parametreleri arasında ilişki kurmaktır. Bu amaç doğrultusunda eğitimin bir hak olarak ortaya çıkışı anlatılarak farklı refah rejimlerinin eğitime bakışları ön plana çıkan refah ölçüm göstergeleri üzerinden analiz edilmiş ve mesleki eğitim refah ilişkisi tartışılmıştır. Yapılan bu tartışmada bireylerin refahlarını artıcı bir unsur olarak mesleki eğitim sistemi önerilmekte ve gelişmiş ülke örnekleri sunulmaktadır. Bu bağlamda, çalışmada refah rejimleri içinde yer alan her ülkeye değinilmemiş; yalnızca seçilmiş, temsil kabiliyeti yüksek öncü ülkelere odaklanılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• beceri
• eğitim
• refah rejimleri
• eğitim hakkı
• refah

Kaynakça

1. Akar, H. (2015). Farklılaşan refah ölçüm yöntemleri ve eğitim açısından Türkiye’nin değerlendirilmesi. Finans Politik & Ekonomik Yorumlar, Cilt: 52 Sayı: 606. 23-40.
2. Aksu, A.Ö. (1993). Gelir ve Servet Dağılımı. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Yayınları Yayın no: 3698.
3. Allmendinger, J., Leibfried, S., (2003). Education and the welfare state: the four worlds of competence production. Journal of European Social Policy, Vol 13 (1): 63–81; 031047.
4. Ataman, H. (2008). Eğitim Hakkı ve İnsan Hakları Eğitimi. İzmir: İnsan Hakları Gündemi Derneği.
5. Başal, H.A., (2005). Okul öncesi eğitim. İstanbul: Morpa Kültür Yayınları Ltd. Şti.
6. Beblavy, M., Thum, A.E., Veselkova, M. (2011). Education Policy and Welfare Regimes in OECD Countries. Ceps working document no: 357.
7. Eğitim Reformu Girişimi, (2009). Eğitim Hakkı ve Eğitimde Haklar. İstanbul: Yelken Basım.
8. Esping-Andersen, G., (1990). The Three Worlds of Welfare Capitalism. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.

9. European Commission, (2019). Education and Training Monitor 2019. Luxembourg: Publications Office of the European Union.
10. FCA, (2018). Improving well-being though education. Integrating Community Based Psychosocial Support into Education in Emergencies. Helsinki.
11. Field, S., Kuczera M., Pont, B. (2007). No More Failuers. Summery and Policy Recommendations, OECD.
12. Göze, A. (2013). Liberal Marxiste Faşist Nasyonal Sosyalist ve Sosyal Devlet. (Yedinci Baskı). İstanbul: Beta Basım A.Ş.
13. Greinert, W.D., Hanf, G. (2004). Towards a History of Vocational Education and Training (VET) in Europe in a Comparative Perspective, Luxembourg: Avrupa Toplulukları Resmi Yayınlar Ofisi.
14. Gümüş, A.T. (2010). Sosyal Devlet Anlayışının Gelişimi ve Dönüşümü. İstanbul: On İki Levha Yayıncılık A.Ş.
15. Hega, G.M., Hokenmaier, K.G., (2002). The Welfare State And Education: A Comparison Of Social And Educational Policy In Advanced Industrial Societies, Politikfeldanalyse / German Policy Studies, Vol. 2, No. 1.
16. Kandemir, O. (2014). Türkiye’de Yükseköğretim Düzeyinde Uzaktan Eğitim Uygulamaları: Eğitimde Fırsat Eşitliği ve Ekonomik Kalkınma. International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, Volume 9/5, 1155-1176.
17. Karakaş, B., Çevik, Ö.C., (2016). Çocuk Refahı: Çocuk Hakları Perspektifinden Bir Değerlendirme. Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi 18/3, 887-906.
18. Kaytaz, M. (2005). Türkiye’de Okul öncesi eğitimin Fayda – Maliyet Analizi. Anne çocuk eğitim vakfı.
19. Metin, B., Özaydın, M.M. (2014). Çalışma ve Refah. Ankara: Gazi Kitabevi.
20. Murphy-Graham, E., Cohen, A.K., (2022). Life Skills Education for Youth in Developing Countries: What Are They and Why Do They Matter?, (Ed.) DeJaeghere, J., Murphy-Graham, E., Life Skills Education for Youth. Switzerland: Springer Publish.
21. OECD (2013). Education at a Glance 2013 OECD Indicators. OECD Publishing. (http://www.oecd-ilibrary.org/education/education-at-a-glance-2013_eag-2013-en).
22. OECD (2013). OECD Skills Outlook 2013, First Result From the Survey Adult Skills. OECD Publishing. (http://www.oecd-ilibrary.org/education/oecd-skills-outlook-2013_9789264204256-en).
23. OECD (2014). Education at a Glance Highlights. OECD Publishing. (http://www.oecd-ilibrary.org/education/education-at-a-glance-2014_eag_highlights-2014-en).
24. OECD (2020), Education at a Glance 2020: OECD Indicators, OECD Publishing, Paris, https://doi.org/10.1787/69096873-en.
25. Özaydın, M.M., Metin, B., Kurnaz, I., (2009). The Role Of Education in Labor Markets in Turkey: A Labor Demand – Side Approach. Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 11(2), 141-170.
26. Özaydın, M.M. (2012). Sosyal Devletin Eğitim İşlevi ve Türkiye’de Eğitim Politikaları., Şimşek, O. (Editör). Yeni Türkiye’nin Yeni Gerçekleri. Ankara. Otorite Yayınları, s. 209-223.
27. Özdemir, S. (2004). “Sosyal Refah’ın Sağlanmasında Yeni Bir Anlayış: ‘Refah Karması’ ve Refah Sağlayıcı Kurumlar”, Sosyal Siyaset Konferansları, Sayı: 48, İstanbul, İ.Ü. İktisat Fakültesi Yayını, s. 98–127.
28. Özdemir, S. (2007). Küreselleşme Sürecinde Refah Devleti. (İkinci Baskı). İstanbul: İstanbul Ticaret Odası Yayınları.
29. Özdemir, S., Bacanlı, H., Sözer, M., (2007). Türkiye'de okul öncesi eğitim ve ilköğretim sistemi: Temel sorunlar ve çözüm önerileri. Türk Eğitim Derneği.
30. Polat, S. (2009). Türkiye’de Eğitim Politikalarının Fırsat Eşitsizliği Üzerindeki Etkileri. Ankara: Sosyal Sektörler ve Koordinasyon Genel Müdürlüğü.
31. Schleicher, A. (2019). PISA 2018: Insights and Interpretations. OECD.
32. Tezcan, M. (1994). Eğitim Sosyolojisi. Ankara: Zirve Ofset.
33. Tuzcu, G. (2006). Avrupa Birliği’ne Giriş Süreci ve Eğitimde Vizyon. Ankara: Türk Eğitim Derneği.
34. Türe, H. (2019). OECD Ülkeleri İçin Refah Ölçümü: Gri İlişkisel Analiz Uygulaması. Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 21/2, 310-327.
35. UNESCO, (2013). Education Policy Analysis.
36. UNICEF, (2019). A World Ready to Learn: Prioritizing quality early childhood education. New York: United Nations Children’s Fund (UNICEF), April 2019, ISBN: 978-92-806-5007-5.
37. West, A., Nikolai, R. (2013). Welfare regimes and education regimes: equality of opportunity and expenditure in the EU (and US). Journal of Social Policy, 42(3), 469-493.
38. Willemse N., Beer de P., (2012). Three worlds of educational welfare states? A comparative study of higher education systems across welfare states. Journal of European Social Policy, 22(2), 105-117.
39. Zargari, A. (1997). Vocational-technical education's role in welfare reform: Providing employability skills for welfare recipients. Journal of Industrial Teacher Education , 34(3), 86-94.
40. Zengingönül, O. (1998). Avrupa Birliği’nde Mesleki Teknik Eğitime Yeni Yaklaşımlar ve Türkiye İçin Bir Uyum Analizi. Ankara: TOBB Yayın No: Genel: 342; AYDB: 159, Kozan Ofset Matbaacılık.
41. İnternet Kaynakları: OECD, Public Spending on Education. Web: https://data.oecd.org/eduresource/public-spending-on-education.htm, adresinden 17.02.2022 tarihinde alınmıştır.
42. OECD, Education Spending. Web: https://data.oecd.org/eduresource/education-spending.htm#indicator-chart, adresinden 17.02.2022 tarihinde alınmıştır.
43. OECD, Better Life Index. Web: http://stats.oecd.org/Index.aspx?DataSetCode=BLI, adresinden 17.02.2022 tarihinde alınmıştır.
44. OECD, Framework to measure regional and local well-being. Web: https://www.oecd.org/cfe/regional-policy/regional-well-being-framework.htm, adresinden 17.02.2022 tarihinde alınmıştır.
45. OECD, Regional Wellbeing, https://www.oecd.org/cfe/regional-policy/regional-well-being-framework.htm, adresinden 17.02.2022 tarihinde alınmıştır.
46. The World Bank (2022). Government expenditure on education, total (% of GDP). Web: https://data.worldbank.org/indicator/SE.XPD.TOTL.GD.ZS adresinden 07.03.2022 tarihinde alınmıştır.