Ricâlü Sahîhi’l-Buhârî Eseri Bağlamında Ebû Nasr Ahmed el-Kelâbâzî’nin Hadis İlmindeki Yeri

Yıl 2026, Cilt: 12 Sayı: 1, 97 - 128, 13.01.2026

Muhammet Ali Asar

https://doi.org/10.69576/ihya.1745575

Öz

Ebû Nasr Ahmed b. Muhammed el-Kelâbâzî 323/935 tarihinde Buhara’nın Kelâbâz semtinde doğdu. Âlimleriyle meşhur olan Kelâbâz; Buhara’nın surlara yakın bölgesinde yer alan büyük semtlerinden biridir. Kelâbâz’da doğup İslami ilimlerin her bir alanında temayüz eden ve İslam dünyasına mâl olan çok sayıda âlimin varlığı bilinmektedir. Hicrî 4. asırda Kelâbâzlı muhaddislerin önde gelenlerinden biri Ebû Nasr Ahmed el-Kelâbâzî’dir. Kelâbâzî; hayatta iken Mâverâünnehir bölgesinin en önemli hadisçilerinden biri kabul edilmiş, Buhârî rivayetleri ve râvilerine dair geniş bilgisiyle şöhret kazanmıştır. O, Buhârî’nin Sahîh’indeki râvilere dair vukûfiyetini ortaya koyduğu günümüze de ulaşan Ricâlü Sahîhi’l-Buhârî adlı eseriyle ve hadis ilmindeki etkileri hala devam eden öğrencileriyle hadis tarihinin önemli şahsiyetlerinden biridir. O, farklı ekollere mensup Heysem b. Küleyb eş-Şâşî (öl. 335/946), Abdullah b. Muhammed Yakûb el-Üstâz (öl. 340/952), Bekr b. Muhammed es-Sayrafî (öl. 345/957), Abdülmü’min Halef en-Nesefî (öl. 346/958) gibi hocaları ile Dârekutnî (öl. 385/995), Hâkim en-Nîsâbûrî (öl. 405/1014) ve Ca‘fer el-Müstağfirî (öl. 432/1041) gibi meşhur talebeleri arasında ilmin intikaline katkı sağlamıştır. Bu makalede Ebû Nasr Ahmed b. Muhammed el-Kelâbâzî’nin hayatı tüm yönleriyle incelenmekte, hoca ve talebeleri bağlamında hadisçiliği ve ilmî kişiliği irdelenmekte, hadis ilmine katkısı ortaya konulmaktadır. Ayrıca alanında ilklerden kabul edilen Ricâlü Sahîhi’l-Buhârî adlı eserinin kaynakları, muhtevası, özellikleri, etkileri analiz edilmektedir. Hadis münekkitleri tarafından sika, hafız ve sebt gibi ifadelerle tezkiye edilen Kelâbâzî’nin yaşadığı dönemde Mâverâünnehir bölgesinin önemli hadisçilerinden biri olduğu, Buhârî’nin Sahîh’i konusundaki birikimiyle öne çıktığı tespit edilmektedir. Bahsi geçen eserinin bazısı günümüze ulaşmayan erken dönem târih ve tabakât kaynaklarından istifade edilerek hazırlanması, bununla birlikte özgün bilgiler aktarması, kendisinden sonra da ricâl edebiyatının önemli kaynaklarından biri olması çalışmanın değerini ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

Hadis , Ebû Nasr Ahmed el-Kelâbâzî , Buhârî , Sahîh , Ricâl

Etik Beyan

Bu çalışmanın tasarlanması, yürütülmesi, verilerin değerlendirilmesi ve kaleme alınması dâhil olmak üzere tüm aşamalarında bilimsel araştırma ve yayın etiğine titizlikle riayet edilmiştir. Çalışmada doğrudan veya dolaylı olarak yararlanılan bütün kaynaklar eksiksiz, doğru ve usulüne uygun biçimde kaynakçada gösterilmiştir. Bu çalışma, herhangi bir yüksek lisans veya doktora tezinden üretilmemiştir. Daha önce sunulmuş bir bildiri, tebliğ veya sempozyum metnine dayanmamaktadır. Aynı şekilde çalışma, daha önce herhangi bir dergi, kitap, elektronik ortam veya başka bir mecrada yayımlanmamıştır. Araştırma sürecinde intihal, uydurma veri, çarpıtma veya etik dışı herhangi bir uygulamaya başvurulmamıştır. Çalışma özgün olarak hazırlanmış olup, etik ihlali teşkil edebilecek herhangi bir durum bulunmamaktadır. Yazar, yukarıda belirtilen hususları kabul ederek makalesini yayımlamaktadır.

Destekleyen Kurum

Bu çalışma, kamu veya özel herhangi bir kurum, kuruluş ya da fon tarafından maddi veya kurumsal olarak desteklenmemiştir.

The Position of Abū Nasr Ahmad al-Kalābādhī in the Science of Hadith in the Context of His Work “Rijāl al-Sahīh al-Bukhārī”

Öz

Abū Nasr Ahmad b. Muhammad al-Kalābādhī was born in 323/935 in the Kalābādh district of Bukhara. Kalābādh, one of the large quarters situated near the city walls of Bukhara, was renowned for its scholars. It is known that many distinguished scholars who became prominent in various fields of Islamic sciences and gained recognition throughout the Islamic world originated from this district. In the 4th century AH, one of the leading traditionists (muhaddithūn) of Kalābādh was Abū Nasr Ahmad al-Kalābādhī. During his lifetime, he was regarded as one of the most prominent hadīth scholars of the Māwarāʾ al-Nahr region, celebrated for his extensive knowledge of al-Bukhārī’s transmissions and narrators. Upon his death, it was stated that no other traditionist of his stature remained. His work Rijāl Sahīh al-Bukhārī, which has survived to the present day, demonstrates his profound mastery of the transmitters of al-Bukhārī’s Sahīh. Through this work, as well as through his students—whose scholarly influence continues in the field of hadīth—al-Kalābādhī became one of the significant figures in the history of hadīth scholarship. He studied under renowned teachers belonging to different schools, such as Haytham b. Kulayb al-Shāshī (d. 335/946), ʿAbd Allāh b. Muhammad Yaʿqūb al-Ustāḏh (d. 340/952), Bakr b. Muhammad al-Sayrafī (d. 345/957), and ʿAbd al-Muʾmin Khalaf al-Nasafī (d. 346/958). His notable disciples included celebrated scholars such as al-Dāraqutnī (d. 385/995), al-Hākim al-Nīsābūrī (d. 405/1014), and Jaʿfar al-Mustaghfirī (d. 432/1041), thereby contributing significantly to the transmission of knowledge between generations. This study examines the life of Abū Nasr Ahmad al-Kalābādhī in all its dimensions, with a focus on his role as a traditionist, his scholarly personality, and his contribution to the field of hadīth, within the context of his teachers and students. Furthermore, it explores his pioneering work Rijāl Sahīh al-Bukhārī by analyzing its sources, content, features, and scholarly impact, tracing its significance within the discipline and history of hadīth. Evaluated as thiqah (trustworthy), hāfiz (memorizor), and thabt (reliable) by hadīth critics, al-Kalābādhī is recognized as one of the foremost traditionists of the Māwarāʾ al-Nahr region in his era, particularly distinguished for his expertise regarding al-Bukhārī’s Sahīh. The fact that his aforementioned work draws on some early historical and biographical sources—some of which are no longer extant—while simultaneously offering original information, and that it later became one of the principal references in rijāl literature, underscores its scholarly value.

Anahtar Kelimeler

Hadith , Abū Nasr Ahmad al-Kalābādhī , al-Bukhārī , Sahīh , Rijāl

Etik Beyan

All stages of this study, including its design, implementation, evaluation of data, and writing, were conducted in strict accordance with the principles of scientific research and publication ethics. All sources directly or indirectly used in the study have been fully, accurately, and appropriately cited in the reference list. This study was not derived from any master’s or doctoral thesis. It is not based on any previously presented paper, conference presentation, or symposium contribution. Furthermore, the study has not been published previously in any journal, book, electronic platform, or any other medium. No practices such as plagiarism, data fabrication, falsification, or any other unethical behavior were employed during the research process. The study is original and does not involve any ethical violations. The author publishes this article by accepting the above-mentioned conditions.

Destekleyen Kurum

This study was not financially or institutionally supported by any public or private organization, institution, or funding body.

Kaynakça

• Akpınar, Cemil. “İcâzet”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 393-400. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2000.
• Asar, Muhammet Ali. “Buhârî ile İlişkisi Bağlamında Muhammed b. Selâm el-Bîkendî’nin Hadis İlmindeki Yeri”. Kocatepe İslami İlimler Dergisi 7/2 (2024), 620-647.
• Aşıkkutlu, Emin. Hadiste Ricâl Tenkîdi Cerh ve Ta’dîl İlmi. İstanbul: Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları, 1997.
• Aynî, Ebû Muhammed Mahmûd b. Ahmed Bedrüddîn. Meġāni’l-ahyâr fî ricâli Meʿâni’l-âs̱âr. thk. Muhammed Hasan İsmail. 4 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1427/2006.
• Aynî, Ebû Muhammed Mahmûd b. Ahmed Bedrüddîn. ‘Umdetü’l-kārî şerhu sahîhi’l-Buhârî. 25 Cilt. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, ts.
• Bâcî, Ebü’l-Velîd Süleymân b. Halef b. Sa‘d et-Tücîbî. et-Taʿdîl ve’t-tecrîh li-men harrece lehü’l-Buhârî fi’l-Câmiʿi’s-sahîh. thk. Ebû Lübâbe Hüseyn. 3 Cilt. Riyad: Dârü’l-Livâü li’n-Neşr, 1406/1986.
• Bağdâdî, Abdülkâhir b. Zâhir b. Muhammed. el-Fark beyne’l-fırak ve beyânü’l-fırkati’n-nâciye. Beyrut: Dârü’l-Âfâki’l-Cedîde, 2. Basım, 1977.
• Buhârî, Muhammed b. İsmail. et-Târîhu’l-evsat. thk. Muhammed İbrâhim Zâyed. 2 Cilt. Kahire: Mektebetü Dârü’t-Türâs, 1397/1977.
• Buhârî, Muhammed b. İsmail. et-Târîhu’l-kebîr. thk. Muhammed Abdülmuîd Han. 8 Cilt. Haydarâbad: Dâiretü’l-Meârif, ts.
• Buhârî, Muhammed b. İsmail. el-Câmi‘u’s-sahîh. thk. Muhammed Zühyr b. Nâsır. Beyrut: Dâru Tavkı’n-Necât, 1422/2001.
• Bulut, Halil İbrahim. İslam Mezhepleri Tarihi. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, 2016.
• Çakan, İsmail Lütfi. Hadîs Edebiyâtı Çeşitleri- Özellikleri- Faydalanma Usulleri. İstanbul: Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları, 3. Basım, 1996.
• Ebû Zeyd Ubeydullāh b. Ömer, Debûsî. Takvîmü’l-edille fi’l-usûl. thk. Halîl Muhyiddîn. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2001.
• Fayda, Mustafa. “Vâkıdî”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 42/471-475. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2012.
• Hâkim, Ebû Abdillâh Muhammed el-Hâkim en-Nîsâbûrî. Ma‘rifetü ‘ulûmi’l-hadîS. thk. Seyyid Muazzam Hüseyin. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1397/1977.
• Hatîb el-Bağdâdî, Ebû Bekir Ahmed b. Ali. Târîhu Bağdâd. thk. Beşâr Avvâd. 16 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Garbi’l-İslâmî, 1422/2002.
• İbn Abdülber, Ebû Ömer Yusuf b. Abdullah. el-İstî‘âb fî ma‘rifeti’l-ashâb. thk. Ali Muhammed el-Becâvî. 4 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Cîl, 1412/1992.
• İbn Abdülhak, Ebü’l-Fezâil Safiyyüddîn Abdülmü’min el-Bağdâdî. Merâsıdü’l-ıttılâʿ ʿalâ esmâʾi’l-emkine ve’l-bikāʿ. 4 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Cîl, 1412/1992.
• İbn Adî, Ebû Ahmed Abdullah. el- Kâmil fî ḍu‘afâi’r-ricâl. thk. Adil Ahmed Abdülmevcud. Beyrut: el-Kütübü’l-İlmiyye, 1418/1997.
• İbn Asâkir, Ebü’l-Kâsım Ali. Târîhu Dımaşk. thk. Amr b. Ğurâme el-Umerî. 80 Cilt. Şam: Dârü’l-Fikr, 1415/1995.
• İbn Hacer, Ebü’l-Fadl Ahmed b. Ali el-Askalânî. el-İsâbe fî temyîzi’s-sahâbe. thk. Adil Ahmed Abdülmevcûd. 8 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1415/1994.
• İbn Hacer, Ebü’l-Fadl Ahmed b. Ali el-Askalânî. Fethu’l-bârî şerhu sahîhi Buhârî. thk. M. Fuad Abdülbâkî. 13 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Marife, ts.
• İbn Hacer, Ebü’l-Fadl Ahmed b. Ali el-Askalânî. Lisânü’l-Mîzân. thk. Abdülfettâh Ebû Gudde. 10 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Beşâiri’l-İslâmiyye, 2002.
• İbn Hacer, Ebü’l-Fadl Ahmed b. Ali el-Askalânî. Tehẕîbü’t-tehẕîb. 12 Cilt. Haydarâbad: Matbaatü Dâri’l-Meârif, 1326/1908.
• İbn Hallikân, Ebü’l-Abbâs Şemsüddin. Vefeyâtü’l-a‘yân ve enbâi ebnâi’z-zamân. thk. İhsân Abbâs. 7 Cilt. Beyrut: Dâru Sâdır, 1990.
• İbn Hibbân, Ebû Hâtim Muhammed. el-İhsân fî takrîbi sahîh-i İbn Hibbân. thk. Şuayb el-Arnaût. 18 Cilt. Beyrut: Müessetü’r-Risâle, 1408/1988.
• İbn Hibbân, Ebû Hatim Muhammed. eS-Sikāt. 9 Cilt. Haydarâbad: Dâiretü’l-Meârif, 1373/1973.
• İbn Kutluboğa, Ebü’l-Adl Zeynüddîn Kāsım b. Kutluboğa es-Sûdûnî el-Cemâlî el-Mısrî. eS-Sikât mimmen lem yeka‘ fi’l-Kütübi’s-sitte. 9 Cilt. San’a: Mektebetu İbn Abbas, 1432/2011.
• İbn Mâce, Ebû Abdullah Muhammed. es-Sünen. thk. M. Fuâd Abdülbâkî. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, ts.
• İbn Nukta, Muhammed b. Abdülganî b. Ebû Bekr. et-Takyîd li ma‘rifeti ruvâti’s-süneni ve’l-mesânîd. thk. Kemâl Yûsuf el-Hût. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1408/1988.
• İbn Sa‘d, Ebû Abdullah Muhammed. et-Tabakātü’l-kübrâ. thk. Muhammed Abdülkâdir Atâ. 8 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 8. Basım, 1410/1990.
• İbnü’l-Esîr, Ebü’l-Hasen İzzüddîn Alî b. Muhammed el-Cezerî. Üsdü’l-ġābe fî maʿrifeti’s-sahâbe. thk. Adil Ahmed Abdülmevcud. 8 Cilt. Beyrut: Darü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1415/1994.
• İbnü’l-Kayserânî, Ebü’l-Fazl Muhammed b. Tâhir b. Alî el-Makdisî eş-Şeybânî. el-Ensâbü’l-müttefika fi’l-hatti’l-mütemâs̱ile fi’n-nakt ve’ż-żabt. thk. Kemâl Yûsuf el-Hût. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1411/1990.
• İbnü’l-Mülakkın, Ebû Hafs Sirâcüddîn Ömer b. Alî b. Ahmed el-Ensârî el-Mısrî. et-Tavżîh li şerhi câmi‘i’s-sahîh. 36 Cilt. Dımaşk: Dârü’n-Nevâdir, 1429/2008.
• İstahrî, Ebû İshâk İbrâhîm b. Muhammed el-İstahrî el-Fârisî. Kitâbü’l-Mesâlik ve’l-memâlik. Beyrut: Dâru Sâdır, 2004.
• Kâdî İyâz, Ebü’l-Fadl İyâd b. Musa. el-İlma‘ ilâ ma‘rifeti usûli’r-rivâye ve takyîdi’s-semâ‘. thk. Seyyid Ahmed Sakar. Kahire: Dârü’t-Türâs, 1379/1970.
• Kandemir, M. Yaşar. “Sahîhayn’e Yöneltilen Tenkidlerin Değeri”. Sünnetin Dindeki Yeri. 335-376. İstanbul: Ensar Neşriyat, 1995.
• Karapınar, Fikret. Ebû Bekr Muhammed b. İshâk el-Kelâbâzî’nin Miftâhu Maâni’l-Ahbâr Adlı Eserinin İlk Seksen Varağının Tahkîk ve Tahrîci. Konya: Selçuk Üniversitesi, Yüksek Lisans Tezi, 1999.
• Kastallânî, Ahmed b. Muhammed. İrşâdü’s-sârî li şerhi sahîhi’l-Buhârî. 10 Cilt. Kahire: Matbaatü’l-Kübrâ, 7. Basım, 1323/1905.
• Kelâbâzî, Ebû Nasr Ahmed b. Muhammed b. el-Hüseyn el-Buhârî. el-Hidâye ve’l-irşâd fî maʿrifeti ehli’s̱-s̱ika ve’s-sedâd elleẕîne ahrece lehümü’l-Buhârî fî Câmiʿih. thk. Abdullah el-Leysî. 2 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Marife, 1407/1986.
• Kettânî, Muhammed b. Cafer. Hadis Literatürü. çev. Yusuf Özbek. İstanbul: İz Yayıncılık, 1994.
• Kızıl, Fatma. “Ravi”. Hadis El Kitabı. ed. Zişan Türcan. 249-291. Ankara: Grafiker Yayınları, 2016.
• Kirmânî, Muhammed b. Yusuf Şemsüddîn. el-Kevâkibü’d-derârî fî şerhı sahîhi’l-Buhârî. 25 Cilt. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, 1356/1937.
• Kutlu, Sönmez. İmam Maturîdî ve Mâturîdîlik. Ankara: Otto Yayınları, 2003.
• Makdisî, Ebû Abdillâh Şemsüddîn el-Makdisî eş-Şâmî el-Beşşârî. Ahsenü’t-tekāsîm fî maʿrifeti’l-ekālîm. Beyrut: Dâru Sâdır, 1987.
• Mansûrî, Ebü’t-Tayyib Nayif b. Salâh b. Ali. ed-Delîlü’l-muġnî li şüyûhi’l-imâm ed-Dârekutnî. thk. Sa’d b. Abdullah el-Humeyd. Riyad: Dârü’l-Kiyân, 1428/2007.
• Mizzî, Yusuf b. Abdurrahman. Tehz̲îbü’l-kemâl fî esmâi’r-ricâl. thk. Beşşâr Avvâd Marûf. 35 Cilt. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1400/1980.
• Moğultay b. Kılıç, Ebû Abdillâh Alâüddîn Moğultay b. Kılıç b. Abdillâh el-Bekcerî el-Hikrî. el-İʿlâm bi-sünnetihî ʿaleyhisselâm. 5 Cilt. Riyad: Mektebetü Nizâr, 1419/1999.
• Nevevî, Ebû Zekeriyya Yahya. Tehẕîbü’l-esmâi ve’l-lüġât. 4 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, ts.
• Özafşar, Mehmet Emin. Hadisi Yeniden Düşünmek Fıkhî Hadisler Bağlamında Bir İnceleme. Ankara: Ankara Okulu Yayınları, 2000.
• Özaydın, Abdülkerim. “Karahanlılar”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 412-414. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2001.
• Sehâvî, Şemsüddîn Ebü’l-Hayr Muhammed. et-Tuhfetü’l-latîfe fî târîhi’l-Medîneti’ş-şerîfe. 2 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1414/1993.
• Sem’ânî, Abdülkerim b. Muhammed b. Mansûr. el-Ensâb. thk. Abdurrahman b. Yahya el-Muallimî. Haydarâbad: Dâiretü’l-Meârif, 1382/1962.
• Sezgin, Fuat. Buhârî’nin Kaynakları Hakkında Araştırmalar. Ankara: Kitâbiyât Yayınları, 2000.
• Süyûtî, Abdurrahmân Celâleddîn. Tabakātü’l-huffâz. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1403/1982.
• Şeşen, Ramazan. “Buhara”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 363-367. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1992.
• Taş, Mustafa. Buhârî’nin Cerh-Ta‘dîl Metodu. Rize: Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2016.
• Uğur, Mücteba. Hadis İlimleri Edebiyatı. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1. Basım, 1996.
• Usta, Aydın. “Sâmânîler”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 64-68. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2009.
• Yâkut el-Hamevî, Şihâbüddîn Ebû Abdullah. Mu’cemü’l-Büldân. 7 Cilt. Beyrut: Dâru sâdır, 2. Basım, 1995.
• Yücel, Ahmet. Hadis Tarihi. İstanbul: Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları, 40. Basım, 2018.
• Zehebî, Şemsüddîn Ebû Abdullah. Mîzânü’l-i‘tidâl fî nakdi’r-ricâl. thk. Ali Muhammed el-Becâvî. 4 Cilt. Beyrut: Dârü’l-mârife, 1382/1963.
• Zehebî, Şemsüddîn Ebû Abdullah. Siyerü a‘lâmi’n-nübelâ. thk. Şuayb el-Arnaût. 25 Cilt. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 3. Basım, 1405/1985.
• Zehebî, Şemsüddîn Ebû Abdullah. Târîhu’l-İslâm ve vefeyâtü’l-meşâhîri ve’l-a‘lâm. thk. Beşşâr Avvâd Marûf. Beyrut: Dârü’l-Garbi’l-İslâmî, 2003.
• Zehebî, Şemsüddîn Ebû Abdullah. Teẕkiratü’l-huffaz. 4 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1419/1998.
• Ziriklî, Hayruddîn b. Mahmûd. el-A‘lâm. Beyrut: Dâru’l-İlim li’l-Melâyîn, 2002.