Geleneksel İç İçe Yerleşimler ve Kısıt Yerleşimi İçeren Melez Android Ön Yüz Geliştirme Yaklaşımı

Android operating system is a mobile platform that draws attention with the variety of devices it supports and its widespread use. On the other hand, devices with different sizes and screen resolutions require application developers to consider multi-screen support. For this, different layout objects in the Android Software Development Kit (Android SDK) are used by dividing them into parts in certain proportions. While using traditional nested layouts in old Android SDK versions; it is recommended to use constraint layout in recent the versions. On the other hand, converting structures in existing projects to entirely constraint layouts creates both a maintenance cost for the project lifecycle and a learning cost for the developers. Accordingly, this study proposes a hybrid multi-screen support approach using traditional nested layouts and the constraint layout together. The performance of the proposed approach is compared with the screen loading times of the traditional method and the contemporary method. As a result, it is observed that there is no significant performance difference, especially on new generation devices with up-to-date hardware; whereas it is revealed that devices with old generation hardware experience performance problems when the number of nested layouts used increases. Thus, appropriate use cases for the proposed hybrid approach are discussed.

Android işletim sistemi, desteklediği cihaz çeşitliliği ve yaygın kullanım oranı ile dikkat çeken bir mobil platformdur. Öte yandan, farklı boyut ve ekran çözünürlüğüne sahip cihazlar, uygulama geliştiricilerin çoklu ekran desteğini dikkate almalarını gerekli kılar. Bunun için, Android Yazılım Geliştirme Kiti (Android YGK) içerisinde bulunan farklı ön yüz nesneleri belirli oranlarda parçalara bölünerek kullanılmaktadır. Eski Android YGK sürümlerinde geleneksel iç içe yerleşimler kullanılırken; güncel sürümlerde ise kısıt yerleşimi kullanımı tavsiye edilmektedir. Öte yandan, mevcut projelerdeki yapıların tamamen kısıt yerleşimi içeren ön yüzlere dönüştürülmesi, hem proje yaşam döngüsü için bakım maliyeti hem de geliştiriciler için öğrenme maliyeti oluşturmaktadır. Buna göre, bu çalışmada, geleneksel iç içe yerleşimler ile kısıt yerleşiminin kullanıldığı melez bir çoklu ekran desteği yaklaşımı önerilmektedir. Önerilen yaklaşımın performansı, geleneksel yöntemin ve güncel yöntemin ekran yükleme süreleri ile kıyaslanmaktadır. Sonuç olarak, özellikle güncel donanıma sahip yeni nesil cihazlarda kayda değer bir performans farklılığı yaşanmadığı görülürken; kullanılan iç içe yerleşimlerin sayısı arttıkça, eski nesil donanıma sahip cihazlarda performans sorunları yaşandığı ortaya konmaktadır. Böylece, önerilen melez yaklaşım için uygun kullanım durumları tartışılmaktadır.