Otomobiller Üzerinden Alınan Motorlu Taşıtlar Vergisinin Vergi Adaleti Açısından İncelenmesi
Öz
Türk Motorlu Taşıtlar Vergisi 1957 yılında yürürlüğe girmiştir ve günümüzde yaklaşık 22 milyon mükellefi bulunan bir servet vergisidir. Motorlu Taşıtlar Vergisi tarifeleri 2004 yılında otomobillerde net ağırlık yerine silindir hacmine göre belirlenmeye başlamıştır. Bu değişiklikle, Motorlu Taşıtlar Vergisi servet vergisi olmasının yanında çevre vergisi özelliği de kazanmıştır. İster çevre vergisi, isterse servet vergisi olarak alınsın her iki durumda da motorlu taşıtlar vergisi bazı adaletsizlikler içermektedir. Yaşlı araçlar çevreyi daha çok kirletmekte ancak daha düşük vergilendirilmektedir. Servet vergisi olarak dikkate alındığında ise aracın değeri ile ödenen vergi miktarı arasında tam bir bağ olmadığı görülmektedir. Motorlu Taşıtlar Vergisi Kanununda 2017 yılında yapılan bir değişiklik ile I sayılı tarifedeki yaş ve silindir hacmi göstergelerine ek olarak değer satırı eklenmiştir.
Çalışmanın amacı, motorlu taşıtlar vergisini vergi adaleti açısından incelemek ve 2017 yılında yapılan yeni düzenlemenin vergi adaleti üzerine etkisi belirlemektir. Çalışmada ödenen vergi ile aracın kasko değeri arasındaki ilişki derecesini saptanmıştır. Bunun için Türkiye’de 2017 yılında en fazla satılan araçların çeşitli modellerinin (188 araç) 2017 ve 2018 yıllarında ödedikleri vergiler ile araçların ödedikleri vergiler arasındaki korelasyon katsayısı hesaplanmıştır. Yeni düzenlemenin araçların değerleri ile ödedikleri vergi arasındaki korelasyon katsayısını 0,66’dan 0,78’e çıkardığı tespit edilmiştir. Motorlu taşıtlar vergisi hesaplanırken aracın değerinin de dikkate alınması verginin aracın değeri ile bağını kuvvetlendirmektedir. Belirtilen durum, vergi adaleti açısından olumludur. Ancak araçların kasko değerleri ile tam uyumlu bir vergi daha adil olabilir. Araçların kaza yapması sonucu değerleri düşmesine rağmen vergilemesinde bir değişiklik yapılmamaktadır. Yine araçların yaş aralıklarının geniş tutulması (1-3 yaş, 4-6yaş gibi), farklı değerdeki araçların aynı vergiye tabi tutulmasını sağlamaktadır. Araçların gerçek değerlerine göre vergilendirme yapıldığı takdirde motorlu taşıtlar vergisi daha adil bir vergiye dönüşecektir. Motorlu taşıtlar vergisinde tahsilatın tahakkuka oranı 2017 yılı itibariyle %67 gibi düşük bir orandadır. Tahsilatın düşüklüğünde vergi aflarının etkisi olduğu tahmin edilmektedir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- ACEA, (2018), Tax Guide https://www.acea.be/publications/article/acea-tax-guide (Erişim Tarihi:01/02/2018)
- Ateş,D.(2006). Vergilemede Eşitlik. İstanbul:Derin Yayınları
- Bülbül, D.,ve K.Karadeniz H. (2004) “Vergi ve Sigorta Prim Aflarının Kayıt Dışı Ekonomi Üzerine Etkisi”, 19. Maliye Sempozyumu, Bildiriler Kitabı
- Edizdoğan, N., Çetinkaya,Ö., &Gümüş,E.(2013).Kamu Maliyesi. Bursa: Ekin Basım Yayın Dağıtım.
- Edizdoğan,N, Gümüş, E.(2013), “Vergi Afları ve Türkiye’de Vergi Aflarının Değerlendirilmesi”, Maliye Dergisi, Sayı 164, Ocak-Haziran
- Eroğlu, A. (2018). “Vergileme Kapasitesini Belirleyen Faktörler Ve Türkiye’de Vergi Aflarının Vergi Gelirlerine Etkisi”. İktisadi İdari ve Siyasal Araştırmalar Dergisi, 3(5), 56-69.
- Kabakçı Karadeniz, H.(2011). Türk Motorlu Taşıtlar Vergisinin Çeşitli Ülke Uygulamaları İle Karşılaştırılması ve Bir Model Önerisi, Ankara:T.C.Maliye Bakanlığı Strateji Geliştirme Başkanlığı, Hermes Matbaacılık
- Öz, E., ve Kutbay, H. (2016). “Ekolojik Vergileme: Seçilmiş Bazı Dünya Ülkeleri ile Türkiye Verilerinin Karşılaştırılması”. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İİBF Dergisi, 11(1), 247-272.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Ekonomi
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Hülya Kabakçı Karadeniz
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
30 Aralık 2018
Gönderilme Tarihi
28 Ağustos 2018
Kabul Tarihi
11 Aralık 2018
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2018 Cilt: 3 Sayı: 2
Cited By
AN IMPLEMENTATION FOR THE FUTURE OF MOTOR VEHICLE TAX IN THE SHADOW OF THE PARIS CLIMATE SUMMIT: THE EXAMPLE OF TÜRKİYE
Kafkas Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi
https://doi.org/10.36543/kauiibfd.2024.021The Impact of Tax Policies on the Demand for Electric and Hybrid Vehicles in Türkiye
Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi
https://doi.org/10.21076/vizyoner.1661395