Bağlanma kuramı çerçevesinde doğum sırasının bağlanma stilleri üzerindeki etkisinin incelenmesi
Öz
Bağlanma, yaşamın en erken evresinde, bebek ve bakım veren ilişkisi bağlamında gelişen, ağırlıklı olarak, doğumdan sonraki ilk yıl içinde, birincil bağlanma ilişkisindeki tekrar eden deneyimler doğrultusunda nörobiyopsikolojik bir gelişim izleyen yaşamsal bir oluşumdur. Doğum sırası, bir bireyin kardeşlerine göre dünyaya gelme sırası şeklinde tanımlanabilir. Doğum sırası çoğunlukla bireylerin fizyolojik gelişimleri üzerinde oldukça derin bir etkiye sahiptir. Aynı zamanda bireylerde bağlanma üzerinde etkili olduğu düşünülmektedir. Bu çalışmada bağlanma kuramı, bağlanma stilleri, doğum sırası ve bu kavramlar üzerinde etkisi olduğu düşünülen tanımlamalar yapılmış, çeşitli yaklaşımların açıklamaları bulunmaktadır. Araştırmanın diğer bölümlerinde verilerin karşılaştırılması ile elde dilen sonuçlara ve açıklamalarına yer verilmiştir. Bağlanma Kuramı Çerçevesinde Doğum Sırasının Bağlanma Stilleri Üzerindeki Etkisinin İncelenmesi amaçlanmış olan bu çalışmada Kişisel Bilgi Formu ve Yakın İlişkilerde Yaşantı Envanteri-II kullanılarak veriler toplanmıştır. Araştırma grubu 18 yaş ve üzerinde olan ve 3 kardeşli 128 yetişkin katılımcıdan oluşmaktadır. Verilerin değerlendirilmesinde SPSS 16.0 istatistik programı kullanılmıştır. Doğum sırası ve bağlanma biçimleri arasındaki ilişkiyi anlamak için, iki bileşene sahip olan değişkenlerin karşılaştırılmasında bağımsız değişkenler t-testi (üç ve daha fazla bileşenden oluşan değişkenlerin karşılaştırılmasında ise tek yönlü varyans analizi ve Post-Hoc testi kullanılmıştır. Yapılan analizler sonucunda eğitim durumu ve doğum sırasının bağlanma biçimi üzerinde etkili olduğu belirlenmiştir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Adler, A. (2000). Yaşamın Anlam ve Amacı, (K. Şipal, Çev.), İstanbul: Say Yayınları
- Adler, A. (2010). Yaşamın Anlamı. (H.İlhan, Çev.). Ankara: Alter Yayıncılık
- Bartholomew K, Horowitz LM. (1991). Attachment styles among young adults: A test of a four-category model. J Pers Soc Psychol 1991; 61:226-244
- Bowlby, J. (1953). Child Care And The Growth Of Love. Great Britain: Hazell Wat-son & Viney Ltd., Great Britain
- Brennan KA, Clark CL, Shaver PR. (1998). Self-report measurementof adult at-tachment: An integrative overview. In. J.A. Simpson; W.S. Rholes (Eds), At-tachment theory and close relationships (pp.46-76). New York: Guilford Press.
- Büyükşahin, A., (2001). Yakın ilişki kuran ve kurmayan Üniversite Öğrencilerinin Çeşitli Sosyal Psikolojik Etkenler Yönünden Karşılaştırılması, Yüksek lisans Te-zi, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
- Cebeci S.C.T. (2009). Tam Aileye ve Tek Ebeveyne Sahip Ailelerden Gelen 7-12 Yaşları Arasındaki Çocukların Bağlanma Stilleri ve Kaygı Durumları Arasındaki İlişki. Yüksek Lisans Tezi, Maltepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü,İstanbul.
- Güngör, D., (2000). Bağlanma Stillerinin ve Zihinsel Modellerin Kuşaklar Arası Aktarımında Ana Babalık Stillerinin Rolü, Doktora Tezi, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü,Ankara.
Ayrıntılar
Birincil Dil
İngilizce
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yayımlanma Tarihi
5 Ocak 2016
Gönderilme Tarihi
9 Eylül 2015
Kabul Tarihi
27 Aralık 2015
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2016 Cilt: 2 Sayı: 1
