Zamanın Malzeme Olarak Ele Alınması: David Nash’in Wooden Boulder ve Ash Dome Heykelleri

1970’lerden bugüne kadar yaptığı heykellerde ahşabı kullanan David Nash, malzemenin doğası ile sıkı bağlar kurduğu ve bunun yapıtlarının kavramsal çerçevesini belirlediği bir üretim alanı yaratmıştır. Bu çalışmada ele alınan Wooden Boulder (1978) ve Ash Dome (1977) heykelleri uzun bir döneme yayılan çalışmalar olmalarının yanı sıra mevsimler ve peyzajla kurdukları ilişki açısından hem sanatçının kronolojisinde hem de literatürdeki ahşap heykeller arasında öne çıkmaktadır. Ahşabın zamana ve koşullara bağlı değişimini heykellerinin tasarımına dahil eden Nash, nehirde sürüklenmesini takip ettiği Wooden Boulder ve kubbe formunu alacak biçimde yetiştirdiği ağaçlardan oluşan Ash Dome adlı çalışmalarının gerçekleşmesindeki minimal müdahalelerinin arka planı bu çalışmada irdelenmiştir. Sanatçının yaklaşık 50 yıldır takip ettiği ve gündelik hayatı ile üretim sürecinin doğada içi içe geçmesi anlamına da gelen bu heykeller, zamanla birlikte manzarada hareket etmeye, toprakta formu yetişmeye devam etmektedir. Metin içinde iki çalışmanın da günümüzde hâlâ devam etmekte olan süreçleri, heykellerin gerçekleşmesinde zamanın belirleyici rolü çerçevesinde ele alınmıştır.

David Nash, who has used wood in his sculptures from the 1970s until today, has created a production space where he established close ties with the nature of the material and this creative process informed the conceptual framework of his works. The Wooden Boulder (1978) and Ash Dome (1977) sculptures discussed in this study, as works that were created throughout a long period, stand out both in the artist’s chronology of works and in the literature about the wooden sculptures in terms of their relationship with the seasons and landscape. This study focuses on the background of Nash’s minimal interventions while designing his sculptures, who included the change of wood depending on time and conditions in his realisation of Wooden Boulder, which he followed drifting in the river, and Ash Dome, which consists of trees he grew to take the form of a dome. These sculptures, which the artist has been following for nearly 50 years and which means that his daily life and production process are intertwined in nature, continue to move in the landscape with time, and their form continues to grow in the soil. The article discusses the ongoing processes of both works within the framework of the critical role time played in the creation process of these sculptures.