Bu çalışma, modern sürrealist sinemada görsel mekânın estetik, psikanalitik ve
sanat tarihi perspektiflerinden nasıl kurgulandığını incelemektedir. 20. Yüzyılın
başında André Breton’un Sürrealizm Manifestosu (1924) ile tanımlanan bilinçdışı
estetiği, günümüzde yalnızca anlatısal bir öğe değil görsel düşüncenin uzamı
olarak yeniden biçimlenmiştir. Araştırma, bu dönüşümün çağdaş sinemada Ari
Aster, Robert Eggers ve Yorgos Lanthimos gibi üç yönetmen üzerinden nasıl
gerçekleştiğini tartışır. Bu yönetmenlerin filmleri (The Lighthouse, Beau Is
Afraid, Poor Things) aracılığıyla sürrealist estetiğin rüya anlatımından
“tablolaşmış bilinçdışı” biçimine evrildiği öne sürülmektedir. Türkçe literatürde,
modern sürrealist akımların görsel mekânı dijital bağlamda nasıl kullandığına ve
bilişsel mekân kavramının inşasına dair derinlemesine bir analiz eksikliği
bulunmaktadır. Bu çalışma, sinematografik mekânın, rasyonel aklın kabul
edemediği 'saf psikolojik otomatizm'i somutlaştırmada oynadığı kritik rolü
inceleyerek bu boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır. Çalışma nitel araştırma
yaklaşımıyla ve betimsel/yorumlayıcı film analizi yöntemiyle yürütülmüştür;
filmler sahne düzeyinde çözümlenmiştir. Kuramsal çerçevede Freud’un
“tekinsizlik”, Deleuze’ün “zaman-imge” ve Flusser’in “teknolojik imge”
kavramları temel alınmıştır. Elde edilen bulgular, modern sürrealist sinemada
bilinçdışının yalnızca tematik değil, mekânsal bir yapı olarak kurulduğunu
göstermektedir. Işık ve renk psikanalitik anlamların taşıyıcısına dönüşmüş,
çerçeve bozulması ve zaman kırılması, rüyanın yapısal öğeleri olarak yeniden
yorumlanmıştır. Sonuç olarak, modern sürrealist sinemada görsel mekân,
bilinçdışının tablolaşmış yüzeyine dönüşmüş; bilinçdışı artık yazılan değil,
görülen bir olgudur.
Sürrealist Sinema Görsel Mekan Sürrealizm Sinematografik Mekan
This study examines how visual space is constructed in modern surrealist cinema
from aesthetic, psychoanalytic, and art historical perspectives. The aesthetic of
the unconscious, defined by André Breton’s Surrealism Manifesto (1924) at the
beginning of the 20th century, has been reshaped today not merely as a narrative
element, but as the space of visual thought. The research discusses how this
transformation takes place in contemporary cinema through three directors: Ari
Aster, Robert Eggers, and Yorgos Lanthimos. It is proposed that the surrealist
aesthetic has evolved from dream narrative to the form of a “pictorialized
unconscious” through these directors' films (The Lighthouse, Beau Is Afraid,
Poor Things). There is a lack of in-depth analysis in Turkish literature,
particularly concerning how modern surrealist movements use visual space in a
digital context and the construction of the cognitive space concept. This study
aims to fill this gap by examining the critical role cinematic space plays in
embodying the 'pure psychological automatism' that rational consciousness
cannot accept. The study was conducted using a qualitative research approach
and descriptive/interpretive film analysis method; the films were analyzed at the
scene level. The theoretical framework is based on Freud's "uncanny," Deleuze's
"time-image," and Flusser's "technological image" concepts. The findings show
that in modern surrealist cinema, the unconscious is constructed not only as a
thematic element but also as a spatial structure. Light and color have become
carriers of psychoanalytic meanings, and frame distortion and time fragmentation
are reinterpreted as structural elements of the dream. Consequently, visual space
in modern surrealist cinema has moved beyond the dream-aesthetic of classical
surrealism, transforming into the pictorialized surface of the unconscious; the
unconscious is no longer written but seen.
Sürrealist Sinema Görsel Mekan Sürrealizm Sinematografik Mekan
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Sinema (Diğer) |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 28 Ekim 2025 |
| Kabul Tarihi | 4 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 30 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 5 Sayı: 11 |