This study is a sociological analysis of cinema that examines how the modernist understanding of art and Yavuz Turgul’s critical stance toward Turkish modernization shape his cinematography. While the conflict between tradition and modernity became evident in Turgul’s early career, which began with Arzu Film, his mature films, such as The Bandit (Eşkıya, 1996), Lovelorn (Gönül Yarası, 2004), and For Love and Honor (Kabadayı, 2007), are positioned around the tension between modernism and postmodernism. Although the director critically discusses modernism, his cinematic language fundamentally maintains a modernist quest for order, meaning, and moral consistency. The aspects of Turkish modernization that produce exclusion, silencing, and cultural discontinuity are evident, particularly through character positioning, spatial representations, symbolism of names, and motifs of silence. The study utilizes critical discourse analysis to examine these discursive structures since it enables the analysis of linguistic and/or visual signs, power relations, the positioning of the modern subject, and the representation of postmodern ambiguity in the films. The research focuses on the following questions: 1) How does Turgul’s modernist discourse evolve over time? 2) What ideological codes of Turkish modernization are his critique of modernism associated with? 3) How does the postmodern condition produce the uncertainty and value erosion are represented cinematically? The study’s central argument is that, despite his critiques of modernism, Turgul’s cinema maintains a fundamentally modernist vision of the world; amid the atmosphere of fluidity and instability of the postmodern era, he clings more strongly to modern categories: order, rationality, and moral consistency.
Sociology of Art Turkish Cinema Modernism Postmodernism Yavuz Turgul
Bu çalışma, Yavuz Turgul’un sinemasında modernist sanat anlayışının ve Türk modernleşmesine yönelik eleştirel tutumunun nasıl şekillendiğini inceleyen bir sinema sosyolojisi analizidir. Turgul’un Arzu Film bünyesinde başlayan erken dönem yapıtlarından itibaren gelenek ve modernlik ekseninde kurulan çatışma belirginleşirken, Eşkıya (1996), Gönül Yarası (2004) ve Kabadayı (2007) gibi olgunluk dönemi filmleri modern-postmodern gerilim etrafında konumlanır. Yönetmen, modernizmi eleştirel biçimde tartışsa da sinema dilinin temelde modernist bir düzen, anlam ve ahlaki tutarlılık arayışını sürdürdüğü gözlenmektedir. Türk modernleşmesinin dışlama, sessizleştirme ve kültürel süreksizlik üreten yönleri ise özellikle karakter konumlandırmaları, mekân temsilleri, isim sembolizmi ve sessizlik motifleri üzerinden görünür kılınır. Çalışma, bu söylemsel yapıları incelemek için eleştirel söylem analizi yöntemini kullanmaktadır. Eleştirel söylem analizi, filmlerdeki dile ait ve/veya görsel göstergeleri, güç ilişkilerini, modern öznenin konumlanışını ve postmodern belirsizliğin temsil biçimlerini çözümlemeye olanak sağlar. Araştırma şu sorulara odaklanmaktadır: 1) Turgul’un modernist söylemi zaman içinde nasıl dönüşmektedir? 2) Modernizm eleştirisi Türk modernleşmesinin hangi ideolojik kodlarıyla ilişkilendirilmektedir? 3) Postmodern durumun ürettiği belirsizlik ve değer erozyonu sinemasal olarak nasıl temsil edilmektedir? Çalışmanın temel argümanı, Turgul’un modernizme yönelik eleştirilerine rağmen sinemasının özünde modernist bir dünya tasavvurunu koruduğu; postmodern dönemin akışkanlık ve istikrarsızlık atmosferine karşı modern kategorilere -düzen, rasyonalite ve ahlaki tutarlılık- daha güçlü biçimde tutunduğudur.
Sanat Sosyolojisi Türk Sineması Modernizm Postmodernizm Yavuz Turgul
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | Sinema Kuramları, Sinema (Diğer) |
| Bölüm | İnceleme Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 2 Ağustos 2025 |
| Kabul Tarihi | 25 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 24 Mart 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.47998/ikad.1756716 |
| IZ | https://izlik.org/JA83AC88GF |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Sayı: 72 |