Üniversite Öğrencilerinin Film İzleme Alışkanlıklarının Covid-19 Pandemisi Sürecinde Değişiminin Belirlenmesi
Öz
Covid-19 ile mücadele kapsamında salgının tesirini ve yayılma hızını azaltabilmek adına uygulanan karantinalar, dünyanın her yerinde evde geçirilen zamanı artırmıştır. Bu durumda izleme alışkanlıklarımız tamamen değiştirmiştir. Covid-19 pandemisi sürecinde içerik üretemeyen televizyon kanalları seyirciye kendisinden bekleneni verememektedir. Seyircinin içinde bulunduğu ortamdan kaçış, zaman kontrolünün kendisine bırakılması, içerik seçiminde özgür olması gibi imkanlardan dolayı izleme alışkanlıkları üzerinde bir dönüşüm söz konusudur. Bu dönüşümün başlıca sebepleri olan yeni iletişim teknolojileriyle birlikte bireylerin filmlere çok daha kolay erişebilmesi, film izlemenin neredeyse maliyetsiz bir hale gelmesi, zaman ve mekan sınırlamalarının yok olması film izleme alışkanlıklarımızı, sinema salonlarının dışına kaydırarak seyirciye hem ekonomik anlamda hem de filmlere erişme de imkan tanımaktadır. Üniversitelerin pandemi sürecinde online eğitime devam etmesiyle özellikle gençlerin nezdinde artış olduğu düşünülmektedir. Dolayısıyla film izleme deneyimi Covid-19 pandemisi sonrasında daha farklı bir dönüşüm içine giren sinema seyircisi artık dijital sinema seyircisine ve bireysel olarak deneyimlediği bir pratiğe dönüşmüştür. Evlere kapandığımız bu dönemde bireyselleşen bu deneyim domestik alanlarda oldukça ön plana çıkmaktadır. Bu noktadan hareketle çalışma, pandemi döneminde üniversite öğrencilerinin film izleme alışkanlıklarındaki değişimi ortaya çıkarmayı hedeflemektedir. Çalışma, bir vakıf üniversitesinde okuyan tüm öğrencilere dijital ortamda oluşturulan anket ile gerçekleştirilmiş ve elde edilen sonuçlar analiz edilmiştir.
Anahtar Kelimeler
Covid-19 Pandemisi, Sinema, Film İzleme Alışkanlıkları, Dijital Platformlar, Genç İzleyiciler
Destekleyen Kurum
İstanbul Ticaret Üniversitesi
Kaynakça
- Abanoz, E. (2013). “Bilgi Toplumda Yöndeşmenin Haber Üretimi Süreci Üzerindeki Etkisi: Haber Ajansı Çalışanları Üzerine Bir Araştırma”. İstanbul: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi.
- Aktaş, C. (2014). QR Kodlar ve İletişim Teknolojisinin Hibritleşmesi. İstanbul: Kalkedon Yayınları.
- Aydın, Ş. O. (2019). Yeni İzleme Biçimleri ve Netflix İçerikleri: Ritzer’in Mcdonaldlaşma Tezi Ekseninde Bir Değerlendirme. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 12, Sayı: 63, s: 1167-1172.
- Çağıl F. ve Kara M. F. (2019). Dijital Dönüşüm Bağlamında Türkiye’de Dizi Sektörü ve Geleceği. Artuklu Sanat ve Beşeri Bilimler Dergisi, Sayı:1, s: 8-18.
- Kantar Media, Mediacom Medya Analizi ve Tüketici Davranışları Raporu, Nisan 2020.
- Kantar Media, Mediacom Medya Analizi ve Tüketici Davranışları Raporu, Mayıs 2020.
- Künüçen, H. ve Olguntürk, K. (2016). “Yeni Film Dili: Amatör Video”, Şentürk, R. (ed.), Dijital Sinema Kuramdan Tekniğe,İstanbul: İnsan Yayınları.
- Manovich, L. (2001). The Language of New Media, Massachusetts: The MIT Press.
- Oğuzhan, Ö. (2015). “Ya Sinema Seyirci Kalırsa”, Bayrakdar D. (ed.), 11. Türk Film Araştırmalarında Yeni Yönelimler,İstanbul: Bağlam Yayıncılık, s: 210-223.
- Ormanlı, O. (2012). Dijitalleşme ve Türk Sineması, The Turkish Online Journal of Design, Art and Communication, Vol: 2, No: 2, s: 32-38.