Cultural Transformation in Digital Media in Industry 4.0 Process

Abstract

During the Fourth Industrial Revolution (Industry 4.0), new information and communication technologies with different features than the previous ones were developed and started to be used. These new information and communication technologies have forced the media sector to change both in its organizational structure and its economic system, as in all other sectors. The aim of this study is to examine the great change and transformation in the media sector, firstly the transformation of media workers' perspectives on organizational culture, and then the cultural effects of the media on individuals who are readers and viewers. In this study, descriptive research method and fictional research methods were used simultaneously and together. In this context, the interaction of digital media with digital visual culture was tried to be analyzed by using 4.0 factors in the Industry 4.0 process. As a result of the research carried out within the scope of the study; it has been determined that a significant transformation process has started from traditional media structuring to digital media structuring with the Industry 4.0 process. Accordingly, it is seen that a new cultural perception and structuring specific to digital media has emerged. This new cultural formation in the media affects both media workers and viewers/readers. At the same time, media businesses are also affected by media workers and audience/reader individuals. It is determined that this cultural change and transformation in the media is cyclically continuous.

Keywords

• İndustry 4.0,
• Digitization
• Digital Media
• Digital Culture

Endüstri 4.0 Sürecinde Dijital Medyada Kültürel Dönüşüm

Öz

Dördüncü Sanayi Devrimi (Endüstri 4.0) sürecinde daha öncekilerden farklı özelliklere sahip yeni bilgi ve iletişim teknolojileri geliştirilmiş ve kullanılmaya başlanmıştır. Bu yeni bilgi ve iletişim teknolojileri tüm sektörlerde olduğu gibi medya sektörünü de hem örgütsel yapısında değişime hem de ekonomik sisteminde dönüşüme zorlamıştır. Bu çalışmanın amacı; medya sektöründe yaşanan büyük değişim ve dönüşümün öncelikle medya çalışanlarının örgüt kültürüne bakış açılarındaki dönüşümü daha sonra da medyanın okuyucu izleyici olan bireyler üzerindeki kültürel etkilerini incelemektir. Çalışmada betimsel araştırma yöntemi ile kurgusal araştırma yöntemleri aynı anda ve birlikte kullanılmıştır. Bu kapsamda Endüstri 4.0 sürecinde, 4.0 faktörlerinin kullanılmasıyla dijital medyanın dijital görsel kültür ile olan etkileşimi analiz edilmeye çalışılmıştır. Çalışma kapsamında gerçekleştirilen araştırma sonucunda; Endüstri 4.0’ süreci ile birlikte geleneksel medya yapılanmasından dijital medya yapılanmasına doğru önemli oranda bir dönüşüm sürecinin başladığı tespit edilmiştir. Buna bağlı olarak da dijital medyaya özgü yeni bir kültürel algı ve yapılanma oluştuğu görülmektedir. Medyada oluşan bu yeni kültürel oluşum hem medya çalışanlarını hem de izleyici/okuyucu bireyleri etkilemektedir. Aynı zamanda medya işletmeleri de medya çalışanları ve izleyici/okuyucu bireylerden etkilenmektedir. Medyadaki bu kültürel değişim ve dönüşümün döngüsel olarak süreklilik arz ettiği tespit edilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Endüstri 4.0
• Dijitalleşme
• Dijital Medya
• Dijital Kültür

Kaynakça

1. Adorno, T. (2013). Kültür endüstrisi. İstanbul. İletişim Yayınları
2. Akgül, H. (2020a). Individuals’ psychological change that may arise based on the use of fifth generation information technologies. Journal of Educational Issues, 6(1), 219-227. http://www.macrothink.org/journal/index.php/jei/issue/current (ET:10.02.2021)
3. Akgül, M. (2020b). Simülasyon, gerçeklik ve hipergerçeklik kavramlarından islami evlilik sitelerini okumak. Bilimname, 1, 413-442
4. Akın, C. (2015). Dijital sanatlarda etkileşimsellik: Türkiye'de etkileşimsel dijital sanatların konumu üzerine bir inceleme. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. İstanbul
5. Arnheim, R. (2007). Görsel düşünme. İstanbul. Metis Yayınları
6. Barnard, M. (2010). Sanat tasarım ve görsel kültür. Ankara. Ütopya Yayınevi
7. Başkaya, A. Z. (2011). Mobil iletişimde yeni mobilite gerçeği. ABMYO Dergisi, 22, 87-99
8. Berger, J. (2003). Görme biçimleri. İstanbul. Metis Yayınları

9. Çakır, M. (2014). Görsel kültür ve küresel kitle kültürü. Ankara. Ütopya Yayınları
10. Davutoğlu, N. A. (2016, 23-27 Ekim). Sürdürülebilir küresel rekabette öğrenen organizasyonların kurumsal kültür oluşturmada paradigmasal etkisi. İKSAD 3rd International Congress On Social Sciences, China To Ardiatic Kongresi içinde (s:341-348). Antalya, Türkiye
11. E24451. (2016, 10 Temmuz). Hiper medya nedir. https://e24451.wordpress.com/2016/03/27/hiper medya-nedir/ (ET:24.02.2021)
12. Ekinci, Y. (2018). Dijitalleşme Nedir. Dinamikcrm.com. http://dinamikcrm.com/blog/dijitallesme-nedir#:~:text=Dijitalleşme%2C%20ulaşılabilir%20bilgilerin%20ve%20varolan,ortama%20aktarılması%20sürecine%20verilen%20addır/ (ET:20.02.2021)
13. Erturan, İ. ve Ergin, E. (2018). Dijital denetim ve dijital ikiz yönetimi. Muhasebe Bilim Dünyası Dergisi. 20(4), 810-830
14. Filord, İ. O. (2019). Mobilite kavramı nedir. https://medium.com/@filord/mobilite kavram%C4%B1-nedir-97a0d2b25f12 (ET: 23.02.2021)
15. Göçen, S. A. (2020). Uzaktan öğrenmede dijital ikiz teknolojisinin kullanımına ilişkin bir değerlendirme. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi. 6(4), 155-173
16. Göçmen, P. Ö. (2018). Artırılmış gerçeklik uygulamaları ile yeni medya reklam tasarımı. Sanat ve Tasarım Dergisi. 22, 175-191
17. Günay, D. ve Parsa, A. (2012). Görsel göstergebilim. İstanbul. Es Yayınları
18. Güney, E. (2014). Dijital Görsel Kültür ve Yeni Medya Ekseninde Sanatın Değişen Rolü. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Ondokuzmayıs Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü. Samsun
19. Gürsakal, N. (2017). Büyük veri. Bursa. Dora Yayınları
20. Jarvis, J. (2009). Google olsa ne yapardı. İstanbul. MediaCat Kitapları
21. Kurnaz, İ. (2016). Siber güvenlik ve ilintili kavramsal çerçeve. Cyberpolitik Journal, 1(1), 56-77
22. Mayda, M. (2019a). Endüstri 4.0 Sürecinde Bir Sanat Olarak Tasarım. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Kayseri
23. Mayda, M. (2019b). Endüstri 4.0 Sürecinde Tasarımda Dönüşüm. RESS Journal, 6(11), 1-21.
24. Önday, Ö. (2017). Dijital dönüşüm. Ankara. Gazi Kitapevi
25. Özdemir, S., Özdemir, M., Polat, E. ve Aksoy, R. (2014). Sosyal medya kavramı ve sosyal ağ sitelerinde yer alan online reklam uygulamalarının incelenmesi. Electronic Journal of Vocational Colleges. 58-64. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/62654
26. Palfrey, J. ve Gasser, U. (2017). Doğuştan dijital. İstanbul. İstanbul Kültür Üniversitesi-İKÜ Yayınevi
27. Pirim, H. (2006). Yapay zeka. Journal of Yaşar University, 1(1), 81-93
28. Sayar, K. (2015). Her şeyin bir anlamı var. İstanbul. Timaş Yayınları
29. Schwab, K. (2017). Dördüncü sanayi devrimi. (Çev. Dicleli, Z.). İstanbul. Optimist Yayınları
30. Şişman, N. (2018). Dijital çağda müslüman olmak. İstanbul. İnsan Yayınları
31. Tarcan, A. (2005). İnternet ve toplum. Ankara. Anı Yayınları
32. Türkoğlu, T. (2017). Dijito ergo sum. İstanbul. Beyaz Yayınları
33. Türkoğlu, T. (2010). Dijital kültür. İstanbul. Beyaz Yayınları
34. Vaynerchuk, G. (2011). Teşekkür ekonomisi. İstanbul. MediaCat Kitapları
35. Yankın, F. B. (2019). Dijital dönüşüm sürecinde çalışma yaşamı. Trakya Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi E-Dergi, 7(2), 1-38. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/639636
36. Yorgancılar, E. (2015). Sanayi 4.0., Ege bölgesi sanayi odası araştırma raporu, http://www.ebso.org.tr/ebsomedia/documents/sanayi-40_26908939.pdf (ET:18.02. 2021)