Kıraat ilmi çerçevesinde önemli bir tartışma konusu oluşturan şâz kıraatler, tarihsel süreçte geçirdikleri anlam değişimleri ve ortaya çıkardıkları metodolojik sorunlar bakımından önem arz etmektedir. Bu çalışmada, Medine kıraat ekolünün önde gelen temsilcisi İmam Nâfiʿ b. Abdurrahman’a (öl. 169/785) nispet edilen şâz rivayetler belirlenmiş ve tahlîlî bir incelemeye tâbi tutulmuştur. Şâz kavramı, genel kabul gören tanıma göre yaygın ve mütevâtir kıraatlere aykırı düşen; sened güvenilirliği, mushaf hattına uygunluk veya Arap dili kuralları gibi sahihlik ölçütlerinden herhangi birini tam olarak karşılamayan okuyuşları ifade etmektedir. Araştırma, söz konusu rivayetlerin büyük ölçüde Hârice b. Musʿab (öl. 168/784) aracılığıyla aktarıldığını ve özellikle ferşü’l-hurûf alanında yoğunlaştığını ortaya koymaktadır. Çalışmada şâz rivayetler, usûlî ve ferşî boyutlar çerçevesinde ele alınmış; fonetik farklılıklar kapsamında hemzenin tahkîk ve teshîl ile okunuşu, teskîn ve tahrîk uygulamaları incelenmiş, ferşî farklılıklarda ise sarf ve nahiv temelli farklılıklar, bâb değişimleri, malûm-meçhul okunuşlar ve müzekker-müennes dönüşümleri örneklenmiştir. Elde edilen bulgular, bu rivayetlerin sahih kıraat bütünlüğüne zarar vermeksizin ilmî ve metodolojik ölçütler doğrultusunda değerlendirilebileceğini ve Kur’an tilâvetinde farklı yorum ve teʾviller için zengin bir değerlendirme zemini sunduğunu göstermektedir. Ayrıca, İmam Nâfiʿden rivayet edilen bazı şâz okuyuşların mânaya sınırlı etkisi olmakla birlikte, bazı durumlarda anlamı derinleştiren veya genişleten nitelikler taşıdığı tespit edilmiştir. Sonuç olarak, İmam Nâfiʿe nispet edilen şâz kıraatler, kıraat tarihindeki çeşitliliği ve sahih-şâz ayrımının dinamik yapısını anlamada önemli bir kaynak teşkil etmektedir.
Within the field of qirāʾāt studies, shādh qirāʾāt/readings constitute an important area of discussion due to their historical semantic variations and the methodological issues they raise. This study identifies and analytically examines the shādh readings attributed to Imām Nāfiʿ b. ʿAbdurraḥmān (d. 117/735), a leading representative of the Medinan Qirāʾāt school. According to the findings, the term shādh refers to rare and divergent readings that deviate from widely accepted and mutawātir Qirāʾāt and fail to fully meet any of the authenticity criteria, such as reliability of the chain/inād of transmission, conformity with the Uthmānic codex, or compliance with Arabic linguistic rules. The study shows that these shādh readings were largely transmitted through Ḥārica b. Musʿab (d. 168/784) and are particularly concentrated in the area of farsh al-ḥurūf. Shādh readings are analyzed within both uṣūlī and farshī dimensions: in the uṣūlī aspect, the pronunciation of the hamza through taḥqīq and tashīl, as well as the application of taskīn and taḥrīk, are examined, while in the farshī dimension, differences based on morphology and syntax, verb-pattern variations, known-unknown readings, and masculine-feminine transformations are exemplified. The findings demonstrate that these qirāʾāt can be evaluated according to scholarly and methodological criteria without undermining the integrity of the authentic qirāʾāt, offering a rich basis for alternative interpretations and readings of the Qurʾān. Moreover, some shādh readings transmitted from Imām Nāfiʿ have limited impact on meaning, while others enhance or expand it. In conclusion, shādh readings attributed to Imām Nāfiʿ provide an important resource for understanding the diversity of qirāʾāt history and the dynamic nature of the authentic-shādh distinction.
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Hadis, Kuran-ı Kerim Okuma ve Kıraat |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 17 Ağustos 2025 |
| Kabul Tarihi | 21 Kasım 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 30 Aralık 2025 |
| DOI | https://doi.org/10.51450/ilmiyat.1767313 |
| IZ | https://izlik.org/JA66HJ45UT |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 13 Sayı: 2 |