SOSYOLOJİK PERDEDEN KADIN OLMAK İLE GÖÇÜN BAĞINI SORGULAMAK

Öz

Ülkeler, gelişme yazını açısından değerlendirildiğinde birbirlerinden farklılık göstermektedirler. Gelişmenin mutlak anlamda görünürlük kazanabilmesi için ekonomik anlamda iyileşme halinin tek başına yeterli olmayacağı bilinmelidir. Önemli olan toplumsal ve hukuksal boyutta gelişmenin yaşanmasına dairdir. Bu nedenle gelirin nasıl dağıtıldığı, sınıfsal alanın inşa edilme göstergeleri, insan haklarının içerimleri, hukuksal yapı ve uygulamalarla sorgulanmalıdır. Bu sorgulamalar ister istemez kentlerin konumlarını da tartışılmayı elzem hale getirmektedir. Bu çalışma göçün pür tarihsel bir fotoğrafını çizmekten öte toplumsal cinsiyet ile ilişkisini sosyolojik düzlemde irdelemeyi amaçlamaktadır. Bu amacı gerçekleştirmek için Türkiye’nin göç serüvenine yer verilecektir. Ardından 1940’larla birlikte ülkemizde görülmeye başlayan göç devingenliği toplumsal cinsiyet eşitliği temelli perspektifle açımlanmaya çalışılacaktır.

Anahtar Kelimeler

• kent
• kentleşme
• kentlileşme
• göç
• toplumsal cinsiyet.

Kaynakça

1. KAYNAKÇA Altındal, Y. (2009). “Erkeksi Siyasetin ‘Erk’siz Dublörleri”, Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Balıkesir.
2. Altındal, Y. (2020). “Kentsel Adaletin Temsil Edil(e)memesi Ekseninde Ekümenopolis (Ucu Olmayan Şehir) Filminin Sosyolojik Okuması”, OPUS Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, Issue -23 Mart, 2020 ISSN: 2528-9527 E-ISSN:2528-9535 Cilt Volume 15, Sayı Issue 23, ss. 2200-2230.
3. Altındal, Y. (2021). “Nefes Alabilmenin Sosyal Devlet Hâli: Sosyolojik Bir Yorum”, 21. Yüzyılda Kalkınmaya Yeniden Bakış İçinde, Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık, ss. 99-117.
4. Baltacı, Ö. N., (2009). “Türkiye’de Mikrokredi ve Basına Yansıması”, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Kadın Çalışmaları Anabilim Dalı, Dönem Projesi, Ankara.
5. Connell, R.W. (1998). Toplumsal Cinsiyet ve İktidar-Toplum, Kişi ve Cinsel Politika (Çev.: Cem Soydemir), İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
6. Davis, M. (2007), Gecekondu Gezegeni. İstanbul: Metis Yayınları.
7. Çakır, S. (2001). “Bir’in Nostaljisinden Kurtulmak: Siyaset Teorisine ve Pratiğine Cinsiyet Açısından Bakış”, Yerli Bir Feminizme Doğru. Derl: İlyasoğlu A, Akgökçe. N, İstanbul: Sel Yayıncılık.
8. Ecevit, Y. (1998). “Türkiye’de Kadın Emeğinin Toplumsal Cinsiyet Temelinde Analizi”, (A. B. Mirzalıoğlu Ed.). 75 Yılda Kadınlar ve Erkekler. İçinde (S. 267-284), İstanbul, Tarih Vakfı Yayınları.

9. Erder, S. (2001). Ümraniye: İstanbul’da Bir Kent Kondu, İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
10. Işık ve Pınarcıoğlu, M. (2001). Nöbetleşe Yoksulluk: Sultanbeyli Örneği, İstanbul: İletişim Yayınları.
11. Kandiyoti, D.,(1988). Bargaining With Patriarchy. Gender and Society, Vol.2, No.3. Special Issue to Honor Jessie Bernard (Sep., 1988), pp. 274-290 Sage Publications http://www.jastor.org/stable/190357 erişim tarihi: 20.02.2015.
12. Moser, C. (1993). “Gender Planning and Development: Theory, Practice and Training”, USA: Routledge.
13. Özar, Ş. (2012). “Türkiye’de 1980 Sonrası Dönemde Kadın Emeği ve İstihdam Politikaları Geçmişten Günümüze Türkiye’de Kadın Emeği”, Ankara Üniversitesi Yayınları, ss: 266-304.
14. Rappaport, J. (1987). “Terms of Empowerment/Exemplars of Prevention: Toward a Theory For Community Psychology”, American Journal of Community Psychology, 15(2),121-148.
15. Sancar, S. (2000). “Siyasal Süreçlere Katılımda Kadın-Erkek Eşitliği”, Kadın-Erkek Eşitliğine Doğru Yürüyüs; Egitim, Çalısma ve Siyaset, İstanbul: TÜSİAD Yayınları.
16. Toksöz, G. (2011). “Women’s Employment in Turkey in the Light of Different Trajectories in Development-Different Patterns İn Women’s Employment”. Fe Dergi, 3(2), 19-32.
17. Zimmerman, M. A. Israel, B.A., Schulz, A. ve Checkoeay, B. (1992). “Further Explorations in Empowerment Theory: An Emprical Analysis of Psychological Empowerment” American Journal of Community Psychology, 20 (6), pp. 707:727.