Evaluation of Social Media Posts of Public Officials in Terms of Disciplinary Law

Öz

Social media platforms have become increasingly used by individuals, institutions and organizations alike. In fact, these platforms have significantly affected the daily routines of individuals and institutions and have an important function in shaping their relationships with stakeholders. This has led to a significant increase in disputes arising from social media platforms. It is an undeniable fact that public officials are individuals and interact with their surroundings, have political views, are interested in national issues and have the right to make choices. In addition, there are certain responsibilities that come with being a public official. In this context, while public officials are exercising their freedoms that come with being individuals, for example, while interacting on social media platforms, they may sometimes be subject to disciplinary investigations as a result of their actions. They may even be subject to disciplinary sanctions as a result of these investigations. At this point, it becomes important whether the disciplinary sanctions applied interfere with the fundamental rights and freedoms of the relevant public officials. The study deals with the disciplinary sanctions that arise due to the social media posts of public officials within the scope of freedom of expression, which is one of the fundamental rights and freedoms regulated in Article 26 of the Constitution. In this context, social media will be mentioned in the first part, the basic principles that dominate disciplinary law will be discussed in the second part and the legal and ethical responsibilities of public officials arising from the use of social media will be tried to be addressed. In the third part, the Supreme Court decisions will be evaluated within the scope of freedom of expression. In the conclusion and evaluation section, general evaluations will be made about the subject.

Anahtar Kelimeler

• Administration
• Public servant
• discipline
• social media
• freedom of expression

Kamu Görevlilerinin Sosyal Medya Paylaşımlarının Disiplin Hukuku Bakımından Değerlendirilmesi

Öz

Sosyal medya platformları her geçen gün kullanımı artan gerek bireyler ve gerekse kurum ve kuruluş tarafından sıklıkla kullanılan mecralar halini almıştır. Öyle ki bu platformlar bireylerin ve kurumların günlük rutinlerini önemli düzeyde etkilemiş ve paydaşlarla olan ilişkilerini şekillendirme noktasında önemli bir işleve sahip olmuştur. Bu durum sosyal medya platformlarından kaynaklanan uyuşmazlıklarında önemli oranda artmasını beraberinde getirmiştir. Kamu görevlilerinin de birer birey oldukları ve çevreleri ile etkileşimde bulunduğu, siyasi görüşlere sahip oldukları, ülke sorunları ile ilgilendikleri ve tercih yapma haklarının bulunduğu şüphe götürmez bir gerçektir. Bunun yanında kamu görevlisi olmanın ortaya çıkardığı birtakım sorumluluklarda mevcuttur. Bu bağlamda kamu görevlilerinin birey olmanın ortaya çıkardığı özgürlüklerini kullanırken, örneğin sosyal medya platformlarında etkileşimlerde bulunurken, gerçekleştirmiş oldukları eylemler neticesinde zaman zaman disiplin soruşturmalarına maruz kalabilmektedirler. Hatta bu soruşturmaların neticesinde disiplin yaptırımına da maruz kalabilmektedirler. Bu noktada uygulanan disiplin yaptırımlarının ilgili kamu görevlilerinin temel hak ve özgürlüklerine müdahale olup olmadığı önem kazanmaktadır. Çalışma Anayasa’nın 26 maddesinde düzenlenen temel hak ve hürriyetlerden biri olan ifade özgürlüğü kapsamında, kamu görevlilerinin sosyal medya paylaşımlarından ötürü ortaya çıkan disiplin yaptırımlarını konu almaktadır. Bu bağlamda birinci kısımda sosyal medyadan bahsedilecek, ikinci kısımda disiplin hukukuna hâkim olan temel prensipler ele alınacak ve kamu görevlilerinin sosyal medya kullanımından kaynaklanan kanuni ve etik sorumluluklarına değinilmeye çalışılacaktır. Üçüncü bölümde ifade özgürlüğü kapsamında, Yüksek Yargı organı kararlarının konuyu ele alışı değerlendirilecektir. Sonuç ve değerlendirme kısmında ise konu hakkında genel değerlendirmelerde bulunulmaya çalışılacaktır.

Anahtar Kelimeler

• İdare
• Kamu görevlisi
• disiplin
• sosyal medya
• ifade özgürlüğü

Kaynakça

1. Bahçe, Ahmet; Demir, Abdullah, “İfade Özgürlüğünün Teorik Boyutu ve Türk Hukukunda İfade Özgürlüğü”, Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi”, Cilt 4, Sayı 2, 2017, ss. 41-80.
2. Bozkurt, Enver; Dost, Süleyman, “Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararlarında İfade Özgürlüğü ve Türkiye”, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt 7, Sayı 1, 2002, ss. 47-74.
3. Çağlayan, Ramazan, İdari Yaptırımlar Hukuku (Kabahatler Kanunu Yorumu), Asil Yayın Dağıtım, Ankara, 2006.
4. Davis, Daniel J.; Tammy, E. Beck, “How Social Media Disrupts Institutions: Exploring the Intersection of Online Disinformation, Digital Materiality and Field-Level Change”, Information and Organization, Cilt 33, Sayı 4, 2023, ss. 1-20.
5. Dilaveroğlu, Arzu, “Kamu Yönetimi İçin Sosyal Medya Politika Önerisi”, Ed. Mustafa Lütfi Şen, Sessiz Gemi (Prof. Dr. Bilal ERYILMAZ’a Armağan), Cilt 2, Marmara Belediyeler Birliği, İstanbul, 2022, ss. 347-360.
6. Erdoğan, Mustafa, “Demokratik Toplumda İfade Özgürlüğü: Özgürlükçü Bir Perspektif”, içinde Teorik ve Pratik Boyutlarıyla İfade Hürriyeti, Ed. Bekir Berat Özipek, Liberal Düşünce Topluluğu, 2003, ss. 8-13.
7. Erdoğan, Mustafa, İnsan Hakları Teorisi ve Hukuku, Orion Kitabevi, Ankara, 2011.
8. Fiş-Üstün, Gül, “Disiplin Soruşturmalarında Hukuka Aykırı Deliller”, Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, Cilt 24, Sayı 1, 2018, ss. 17-35.

9. Giritli, İsmet; Bilgen, Pertev; Akgüner, Tayfun, İdare Hukuku, Der Yayınları, İstanbul, 2008.
10. Gözler, Kemal, İdare Hukuku, Cilt 2, Ekin Yayınları, Bursa, 2009.
11. Gradwohl, Ronen; Yuval Heller; Arye Hillman, “How Social Media Can Undermine Democracy”, European Journal of Political Economy, Cilt 86, 2025, ss. 1-41.
12. Gül, Cengiz, “AİHM Kararlarında İfade ve Medya Özgürlüğünün Sınırlandırılması Kriterleri”, Erciyes Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 14, Sayı 1, 2019, ss. 105-126.
13. Göksu, Vahap, Kamusal Alan ve Siyasal Katılma Mecrası Olarak Sosyal Medya, Çizgi Kitabevi, Konya, 2016.
14. Günday, Metin, İdare Hukuku, 11. Bası, İmaj Yayınevi, Ankara, 2017.
15. Güran, Sait, İfade Hürriyeti Üzerinde İdare’nin Yetkileri, İstanbul Üniversitesi Yayınları, 1969.
16. Kalabalık, Halil, İnsan Hakları Hukuku, 2. Bası, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2009.
17. Keskinsoy, Ömer; Demir, Hande Seher; Semih Batur Kaya, “İfade Özgürlüğü Ekseninde Anayasa Mahkemesinin Hukuku Değiştirme Sorunu”, Erciyes Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 15, Sayı 1, 2020, ss. 139-190.
18. Mavnacıoğlu, Korhan, Kurumsal İletişimde Sosyal Medya Yönetimi, Beta Yayınları, İstanbul, 2015.
19. Okumuş, Ali, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararları Işığında Türkiye’de İfade Hürriyeti, Adalet Yayınevi, Ankara, 2007.
20. Onar, Sıddık Sami, İdare Hukukunun Umumi Esasları, 2. Cilt, 3. Bası, İsmail Akgün Matbaası, İstanbul, 1964.
21. Özay, İl Han, İdari Yaptırımlar, Filiz Kitabevi, İstanbul, 1985.
22. Şen, A. Fulya; Şen, Y. Furkan, “Sosyal Medya, İletişim Hakkı ve İfade Özgürlüğü Üzerine Bir Değerlendirme”, Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt 17, Sayı 2, 2015.
23. Sievi, Luzia; Pawelec,Maria, “(How) Should Security Authorities Counter False Information on Social Media in Crises? A Democracy-Theoretical and Ethical Reflection”, International Journal of Disaster Risk Reduction, Cilt 116, 2025.
24. Sobacı, M. Zahit; Köseoğlu, Özer; Karkın, Naci, Belediyelerde Sosyal Medya, Marmara Belediyeler Birliği Kültür Yayınları, İstanbul, 2015.
25. Sunay, Reyhan, Avrupa Sözleşmesinde ve Türk Anayasasında İfade Hürriyetinin Muhtevası ve Sınırları, LDT Yayınları, Ankara, 2001.
26. Tan, Turgut, İdare Hukuku, 9. Baskı, Turhan Kitabevi, Ankara, 2020.
27. Tortop, Nuri, “Disiplin, Disiplin Cezaları ve Disiplin Suçları”, Amme İdaresi Dergisi, Cilt 16, Sayı 3, 1983, ss. 89-100.
28. Tumay, Murat, “Demokratik Toplumda İfade Özgürlüğü Kavramı, İçeriği ve Sınırlarının Belirlenmesi Sorunu”, Süleyman Demirel Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 9, Sayı 2, 2020, ss. 117-130.
29. Tutum, Cahit, Personel Yönetimi, 2. Bası, Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü Yayınları, 1979.
30. Wang, Jian; Zhai, Yujia; Shahzad, Fakhar, “Mapping the Terrain of Social Media Misinformation:A Scientometric Exploration of Global Research”, Acta Psychologica, Sayı 252, 2025, ss. 1-15.
31. White, Carla; Luttman, Shelby; Avery, Elizabeth Johnson, “Public Information Officers Use of Social Media Monitoring: An Updated Analysis of Current Practice”, Public Relations Review, Cilt 51, Sayı 1, 2025, ss. 1-10.
32. Yayla, Atila, “İfade Hürriyeti Nedir, Ne Değildir?”, Liberal Düşünce Dergisi, Cilt 19, Sayı 74, 2014, ss. 139-150.
33. Yıldırım, Turan, “Türkiye’nin İdari Teşkilatı”, Ed. Turan Yıldırım, İdare Hukuku, 7. Bası, On İki Levha Yayınları, İstanbul, 2018.
34. Yuen, Jeremy; Teoh, Chun; Bhatt, Nikita R.; Cucchiara, Vito; Rojo, Esther Garcia; Gauhar, Vineet; Mercader, Claudia ve Diğerleri, “Best Practice in Using Social Media: The European Association of Urology Position Statement”, European Urology, Cilt 87, Sayı 2, 2025, ss. 104-107.
35. Zor, Burç Volkan, “Ceza Hukuku İlkelerinin Disiplin Hukukunda Uygulanabilirliği”, Süleyman Demirel Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 12, Sayı 1, 2022, ss. 201- 250.
36. Yararlanılan İnternet Kaynakları www.anayasa.gov.tr
37. www.etik.gov.tr
38. www.hsk.gov.tr
39. www.kararlar.gov.tr
40. www.kazanci.com.tr
41. www.lexpera.com.tr
42. www.tdk.gov.tr