THE ANTAGONISM OF CAPITALIST CRITIQUE AND HUMAN NATURE: A CRITICAL DISCOURSE ANALYSIS OF THE PLATFORM (2019)

The primary aim of this research is to analyze The Platform (2019) as an allegorical critique of capitalism and human nature, using critical discourse analysis (CDA) as the methodological framework. This study employs Van Dijk's framework of macro and microstructures to analyze how the film portrays systemic inequalities rooted in capitalist societies. Additionally, it investigates the moral dilemmas individuals navigate within these systems. At the macro level, the film's critique centers on class inequalities, symbolized by the vertical prison structure, where food distribution mirrors capitalist hierarchies. At the micro level, the characters' behavior, which ranges from selfishness to solidarity, highlights the complexity of human nature when confronted with scarcity and competition. In this context, the article argues that The Platform critiques both the capitalist system, which sustains inequality, and human nature, which aggravates these inequalities through individualistic tendencies. However, the film fails to address capitalism's role in fostering these behaviors. The findings indicate that while the film emphasizes human nature as the root cause of scarcity and inequality, it overlooks how the platform (as an allegorical representation of capitalism) shapes and amplifies these behaviors. The article engages with contemporary debates on capitalism, drawing on the work of scholars such as Piketty and Fraser. It assesses The Platform as a production that reflects ongoing ideological discussions about social justice, inequality, and human behavior in capitalist societies. However, it argues that the film overlooks a critical analysis of capitalism as the root cause of conflict within its narrative and in the broader capitalist system. In this framework, the tension between capitalism's impact on human nature and individual responsibility is essential to understanding the ideological aspects of the film.

Bu araştırmanın temel amacı, The Platform (2019) filmini, kapitalizm ve insan doğasının alegorik bir eleştirisi olarak analiz etmektir. Bu analizde metodolojik çerçeve olarak eleştirel söylem çözümlemesi (CDA) kullanılacaktır. Van Dijk’ın makro ve mikro yapılarına dayanarak, bu çalışma, filmin kapitalist toplumlarda var olan sistemsel eşitsizlikleri ve bu sistemler içindeki bireylerin karşılaştığı ahlaki ikilemleri nasıl yansıttığını keşfetmeyi amaçlamaktadır. Makro düzeyde, filmin eleştirisi, yiyecek dağıtımının kapitalist hiyerarşileri simgelediği dikey hapishane yapısı üzerinden sınıf eşitsizliklerine odaklanmaktadır. Bu yapı, kapitalizmin sınıf ayrımlarını ve kaynakların adaletsiz dağılımını gözler önüne serer. Mikro düzeyde ise, bencillikten dayanışmaya kadar değişen karakter davranışları, kıtlık ve rekabetle karşılaşıldığında insan doğasının karmaşıklığını vurgular. Bu bağlamda, makale, The Platform’un yalnızca eşitsizliği sürdüren kapitalist sistemi değil, aynı zamanda bu eşitsizlikleri bireyselci eğilimlerle daha da kötüleştiren insan doğasını da eleştirdiğini savunmaktadır. Ancak film, bu davranışların oluşmasında kapitalizmin rolünü ele almaktan kaçınmaktadır. Bulgular, filmde kıtlık ve eşitsizliğin temel nedeni olarak insan doğasının vurgulansa da, platformun (kapitalizmin alegorik bir temsili olarak) bu davranışları nasıl şekillendirip büyüttüğüne dair göz ardı edilen bir nokta olduğunu göstermektedir. Piketty ve Fraser gibi çağdaş kapitalizm tartışmalarından faydalanarak, makale, The Platform filmini, kapitalist toplumlarda sosyal adalet, eşitsizlik ve insan davranışı üzerine devam eden ideolojik tartışmaları yansıtan bir yapım olarak değerlendirirken, filmde ve kapitalizmde çatışmanın kökeni olarak kapitalist sistemin eleştirisini göz ardı ettiğini ileri sürer. Bu çerçevede, kapitalizmin insan doğası üzerindeki etkisi ile bireysel sorumluluk arasındaki gerilim, filmin ideolojik yönlerini anlamada önemli bir yer tutmaktadır. Film, kapitalizmin nasıl bireysel çıkarları yücelttiğini ve toplumsal dayanışmayı nasıl erozyona uğrattığını gözler önüne sererken, bu yapının insanları nasıl yozlaştırıp, toplumsal eşitsizlikleri derinleştirdiğini vurgular.